ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ତତ୍ରୈଵାଂତର୍ହିତଃ ଶିଵଃ
ଏଭଳି କହି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଶିବ ତିଅଁଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ।
ଜଯାର୍ଥଂ ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ତ୍ରିପୁରସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ତ୍ରିପୁର ଉପରେ ବିଜୟ ପାଇବା ପାଇଁ,
ମହିଷୈଶ୍ଚ ମହାମେଧ୍ଯୈଃ ପଶୁପୁଷ୍ପାର୍ଘତର୍ପଣୈଃ ପୂଜଯିତ୍ଵା ତଦା ଦେଵୀଂ ତାମୀଡେ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ
ବଡ଼ ବଂଶ ମହିଷ, ପଶୁ, ଫୁଲ, ପାଣି ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାପରେ ବୃଷଭ ଧ୍ୱଜୀ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦୁର୍ଗାଂ ଭଗଵତୀଂ ଭଦ୍ରାଂ ଦୁର୍ଗସଂସାରତାରଣୀମ୍
ସେ ଦୁର୍ଗା ଭଗବତୀ, ଭଦ୍ରା, ଏହି କଠିନ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରାଉଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦୈତ୍ଯମେଦୋମଦୋନ୍ମତ୍ତାଂ ରକ୍ତାଖ୍ଯାଂ ରକ୍ତଦଂତିକାମ୍
ଦେବୀ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ରକ୍ତ ଓ ମଜ୍ଜାରେ ମତ୍ତ, ରକ୍ତ ନାମକ, ରକ୍ତ ଦନ୍ତିକା ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ମହିଷଵାହିନୀଂ ଶ୍ଯାମାଂ ଯକ୍ଷାସନପରିଗ୍ରହାମ୍ 5.1.43.
ମହିଷ ଚଢ଼ିଥିବା, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଯକ୍ଷମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଧ୍ଯାନମାସ୍ଥାଯ ସଂସ୍ଥିତଃ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନା ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ପ୍ରାହ ଚଂଡିକା
ପୂଜା କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନରେ ବସିଥିଲେ, ମୃଦୁ ମୁହଁ ହୋଇ ଚଣ୍ଡିକା ସାମ୍ନାକୁ ଆସି କହିଲେ।
ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଯଚ୍ଛାମି ଜଗତାମୁପକାରକମ୍
ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଲେ, ଯାହା ଜଗତର ଉପକାର କରେ, ସେସବୁ ମୁଁ ଦେଉଛି।
ଯେନ ହନ୍ମି ମହାଦୈତ୍ଯଂ ତ୍ରିପୁରଂ ଦେଵକଂଟକ ମ୍
ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମହାଦୈତ୍ୟ ତ୍ରିପୁର, ଦେବମାନଙ୍କର ବିପଦକୁ ନଶ୍ୱ କରିବି।
ମଯା ଦତ୍ତଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୈତ୍ଯନାଶକରଂ ପରମ୍
ମୁଁ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୈତ୍ୟ ନଶ୍ୱ କରିବା ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇଛି।
ମହାପାଶୁପତଂ ଶସ୍ତ୍ରଂ କରେ କୃତ୍ଵା ଚ ଶଂକରଃ
ମହା ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ହାତରେ ଧରି ଶଙ୍କର—
ଉଜ୍ଜହାର ତଦା ଶଂଭୁର୍ଦୈତ୍ଯନାଶାଯ ସତ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଶମ୍ଭୁ ତାହାକୁ ଦୈତ୍ୟ ନଶ୍ୱ କରିବା ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ଉଠାଇଲେ।
ସ୍ତୁତିଂ କୃତ୍ଵା ଯଯୌ ଵାଗ୍ଭିଃ ପୃଷ୍ଠତୋଽନୁଯଯୁଃ ସୁରାଃ
ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଦେବମାନେ ପଛରେ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ମାଯିନଂ ତଂ ତ୍ରିଧା ଭିତ୍ତ୍ଵା ମାଯାଯୁଦ୍ଧେନ ଶଂକରଃ
ମାୟା ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କର ସେ ମାୟାବୀକୁ ତିନି ଭାଗରେ ଭାଗିଦେଲେ।
ଜଯାଶିଷା ପ୍ରଯୁଂଜାନା ଋଷଯଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣାଃ
ଋଷି, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ବିଜୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଅପ୍ସରା ନନୃତୁସ୍ତତ୍ର ଗଂଧର୍ଵା ଲଲିତଂ ଜଗୁଃ 5.1.43.
ଏଠାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଜଯଶବ୍ଦସ୍ତଦା ଜାତଃ ପ୍ରାଣିନାଂ ଚ ଗୃହେଗୃହେ
ତାପରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୟ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା।
ପ୍ରଵର୍ତଂତେ ତଦା ଯଜ୍ଞା ମହୋତ୍ସଵସଦକ୍ଷିଣାଃ
ସେବେଳେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଓ ଦାନ ସହିତ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଉଜ୍ଜିତୋ ଦାନଵୋ ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ସ୍ଥାପିତଂ ଯଶଃ
ଦାନବ ହତ ହେବାରୁ ତିନି ଲୋକରେ ଯଶ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା।
କୃତଂ ନାମ ହ୍ଯଵଂତ୍ଯା ଵା ଉଜ୍ଜଯିନୀ ପାପନାଶିନୀ
ଏହିପରି ଅବନ୍ତୀ ବା ଉଜ୍ଜୟିନୀ ନାମକ, ପାପ ନଶ୍ୱ କରୁଥିବା ସହରର ନାମ ହେଲା।
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ପୁରୀ ଵ୍ଯାସ ଉଜ୍ଜଯିନୀ ସମାଶ୍ରିତାଃ
ଆଜିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ବ୍ୟାସ, ଯେଉଁମାନେ ଉଜ୍ଜୟିନୀ ନଗରୀକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି—
ନ ତେଷାଂ ଦୁଷ୍କୃତଂ କିଂଚିଦ୍ଦେହେ ତିଷ୍ଠତି ପାପଜମ୍
ସେମାନଙ୍କର ଦେହରେ କୌଣସି ପାପ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍କର୍ମର ଫଳ ରହିନଥାଏ।
ଵିଦ୍ଯାର୍ଥୀ ଗିରୀଶଂ ଧନାର୍ଥୀ ଧନେଶଂ ସୁତାର୍ଥୀ ସୁତେଶଂ ଦିନେଶଂ ସୁଖାର୍ଥୀ ୫୭ ଯ ଏତସ୍ଯାଂ ମହାଭାଗ ସଦା ଵସତି ମାନଵଃ
ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ଚାହାନ୍ତି ସେମାନେ ଶିବଙ୍କୁ, ଧନ ଚାହାନ୍ତି ସେମାନେ ଧନର ଦେବତାଙ୍କୁ, ସନ୍ତାନ ଚାହାନ୍ତି ସେମାନେ ସନ୍ତାନର ଦେବତାଙ୍କୁ, ଏବଂ ସୁଖ ଚାହାନ୍ତି ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି—
ତତ୍ରୈଵ ଵସତେ ନିତ୍ଯଂ କଲ୍ପକୋଟିଶତାଧିକମ୍
ଏଠାରେ ଯିଏ ସଦା ବାସ କରେ, ସେ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠି ରହିଥାଏ।
ଯ ଏତାଂ ଵୈ କଥାଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ପଠତେ ଶୃଣୁତେଽଥ ଵା 5.1.43.
ଏହି ପବିତ୍ର କଥାକୁ ଯିଏ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ—
thumb|400px|ସମୁଦ୍ରମନ୍ଥନମ୍ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଚାଦୃତୋ ଵ୍ଯାସ ବହୁପୁଣ୍ଯକୃତାଂ କଥାମ୍
ବ୍ୟାସ, ଏବେ ଆଗ୍ରହର ସହିତ ଏହି ଅନେକ ପୁଣ୍ୟର କଥା ଶୁଣ।
ଏକଦା ସର୍ଵରତ୍ନାନାଂ ହାନିର୍ଜାତା ଦୁରାତ୍ମଭିଃ
ଏକଥର, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ରତ୍ନ ହରାଇଯାଇଥିଲା।
ତଦା ସୁରାସୁରୈଃ ସର୍ଵୈର୍ମିଲିତ୍ଵା ମଥିତୋଂଽବୁ ଧିଃ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ସମୁଦ୍ରକୁ ମଥନ କଲେ।
କୂର୍ମପୃଷ୍ଠେ ଵିଧିଂ କୃତ୍ଵା ରତ୍ନାନି ଦୁଦୁହୁସ୍ତଦା
କୂର୍ମ ଆକୃତିର ପିଠକୁ ଆଧାର କରି, ସେମାନେ ତାହାଠାରୁ ରତ୍ନ ଉତ୍ପାଦନ କଲେ।
ତେନ କୃତ୍ଵା ଵିଷାଦୋଽଭୂଦ୍ଦେଵଦାନଵଯୋସ୍ତଦା
ଏହି କାରଣରୁ, ସେ ସମୟରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।