ପ୍ରଜାପତିଗଣାକୀର୍ଣଂ ମାନଵୈଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଦଶୈଃ
ପ୍ରଜାପତିମାନେ ଓ ଚଉଦ ଜଣ ମନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିବା,
ସଂସେଵ୍ଯଂ ଚ ସଦାଚାରୈଃ ପୁଣ୍ଯଵଦ୍ଭିର୍ଜନୈସ୍ତଥା
ସଦା ନୀତିଶୀଳ ଓ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ସେବା କରନ୍ତି,
ମଣିରତ୍ନୈଶ୍ଚ ସୋପାନୈ ର୍ଦିଵ୍ଯଂ ସରସଶୋଭିତମ୍ 5.1.42.
ମଣି ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ସିଢ଼ି ଓ ଦିବ୍ୟ ହ୍ରଦମାନେ ଯାହାକୁ ଅଲଙ୍କୃତ କରିଛି,
ଷଡୂର୍ମିରହିତଂ ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠନ୍ତି ପକ୍ଷିଣଃ ସ୍ତୁତିମାରେଭିରେ କର୍ତୁଂ ଦେଵଦେଵଜଗତ୍ପତେଃ
ଷଡଉର୍ମି ଦୁଃଖ ନଥିବା ଏହି ସ୍ଥାନରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ବସି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି,
ନୃସିଂହରୂପାଯୋଗ୍ରାଯ ନମୋ ଵାରାହରୂପିଣେ
ନରସିଂହ ରୂପ ଭୟାନକ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଓ ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର,
ଵାସୁଦେଵାଯ ଶାଂତାଯ ଯଦୂନାଂ ପତଯେ ନମଃ
ଶାନ୍ତ ଓ ଯଦୁବଂଶର ପ୍ରଭୁ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ,
ଇତି ସ୍ତଵାଭିଯୁକ୍ତାନାଂ ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ
ଏଭଳି ସ୍ତୁତିରେ ଲିନ ଥିବାବେଳେ, ଶରୀର ନଥିବା ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା,
ମହାକାଲଵନେ ରମ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଗଣସେଵିତେ
ମହାକାଳ ଅଟବିରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମଋଷିମାନେ ସେବା କରନ୍ତି, ସେଠି ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦୃଶ୍ୟ,
ନାମ୍ନା କୁଶସ୍ଥଲୀ ରମ୍ଯା ସିଦ୍ଧଗଂଧର୍ଵସେଵିତା
କୁଶସ୍ଥଳୀ ନାମକ ଏକ ଅତି ରମ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାକୁ ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବା କରନ୍ତି,
କଲ୍ପକ୍ଷଯେ କ୍ଷଯଂ ଯାଂତି ସ୍ଥାଵରାଣି ଚରାଣି ଚ
ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଅନ୍ତେ ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାନ୍ତି,
ସରିତଃ ସାଗରାଃ ସର୍ଵେ ସରାଂସ୍ଯୁପଵନାନି ଚ
ସମସ୍ତ ନଦୀ, ସାଗର, ହ୍ରଦ ଓ ଉପବନମାନେ,
ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ଚଂଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ଚ ସର୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁମଯଂ ଜଗତ୍ 5.1.42.
ସମସ୍ତ ତାରା, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଭିତରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବ୍ୟାପ୍ତି ଅଛି,
ସର୍ଵମାଦାଯ ଭଗଵାଞ୍ଛଂକରସ୍ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସମସ୍ତ କିଛି ନିଜ ଭିତରେ ଗ୍ରହଣ କରି, ଭଗବାନ ଶଙ୍କର ସେଠି ବସିଥାନ୍ତି,
ସର୍ଵଯଜ୍ଞମଯୋ ଵେଦଃ ସର୍ଵଧର୍ମମଯୀ ଦଯା
ବେଦ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ସାର, ଦୟା ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ମୂଳ,
ତସ୍ମାଦ୍ଧିତକରଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ କୁରୂଣାଂ ଵୈ ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଦେବମାନେ, କୁରୁମାନଙ୍କ ଏହି ଭୂମି ପ୍ରକୃତରେ ମଙ୍ଗଳକାରୀ,
ତସ୍ମାଦ୍ଦଶଗୁଣା କାଶୀ କାଶ୍ଯା ଦଶଗୁଣା ଗଯା
ଏହି କାରଣରୁ, କାଶୀ ଦଶଗୁଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ କାଶୀଠାରୁ ଦଶଗୁଣ ଉତ୍ତମ ଗୟା,
ଉପରାଗସହସ୍ରାଣି ଵ୍ଯତିପାତାଯୁତାନି ଚ
ହଜାର ହଜାର ଗ୍ରହଣ ଓ ଦଶ ହଜାର ଯୋଗ,
ଲକ୍ଷମିଂଦୁକ୍ଷଯେ ଦାନଂ ସହସ୍ରଂ ଚାଯନଦ୍ଵଯେ
ଲକ୍ଷ ଚନ୍ଦ୍ର ଅସ୍ତ ହେବାବେଳେ ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଦୁଇ ସଂକ୍ରାନ୍ତିରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ହଜାର ଦାନ ସମାନ।
ତସ୍ମାଦ୍ଧିତକରା ଦେଵା ପୁରୀ ହ୍ଯେଷା କୁଶସ୍ଥଲୀ
ସେହିପରି, ହେ ଦେବମାନେ, ଏହି କୁଶସ୍ଥଳୀ ନାମକ ସହର ତୁମମାନେ ପାଇଁ ଭଲ।
ତତ୍ସର୍ଵଂ ଭୋଃ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ସର୍ଵଂ ତଚ୍ଚାକ୍ଷଯଂ ଭଵେତ୍
ହେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ, ଏହି ସବୁ କଥା ଅବିନାଶୀ ହେବ।
କ୍ଷୀଣପୁଣ୍ଯା ଭଵଂତୋ ଵୈ ବାଧଂତେ ତେନ ଵଃ ସୁରାଃ
ହେ ଦେବମାନେ, ତୁମମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ, ସେଥିରୁ ତୁମେ କଷ୍ଟ ଭୋଗ କର।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଭଵଂତୋ ଵୈ ସ୍ନାନଦାନାଦିକଂ ଭୁଵି 5.1.42.
ସେଠାକୁ ଯାଇ, ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ କାମ କର।
ଏତଚ୍ଛୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯା ଵାଣ୍ଯାଶ୍ଚାକାଶଗଂ ତଦା
ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲା ବୋଲି ଶୁଣି, ସେମାନେ—
ପୁନର୍ଜଗ୍ମୁଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଯତ୍ର ମାହେଶ୍ଵରଂ ଵନମ୍
ପୁନି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅରଣ୍ୟକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯସମାକୀର୍ଣାମୃଷିଗଂଧର୍ଵସେଵିତାମ୍
ସେଠା ସମସ୍ତ ଚାରି ଜାତିରେ ଭରିଥିଲା, ଋଷି ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଦରିଦ୍ରୋ ନ ଜଡୋ ମୂର୍ଖୋ ନ ରୋଗୀ ନ ଚ ମତ୍ସରୀ
ସେଠା କେହି ଦରିଦ୍ର, ମୂଢ, ଅଜ୍ଞାନୀ, ରୋଗୀ କିମ୍ବା ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁ ନାହାନ୍ତି।
ଦାତା ଶାଂତାଃ ସୁଶୀଲାଶ୍ଚ ଜରାରୋଗଵିଵର୍ଜିଂତାଃ
ସେଠା ଲୋକମାନେ ଦାନଶୀଳ, ଶାନ୍ତ, ଭଲ ଚରିତ୍ର ଓ ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ରୋଗ ରହିତ।
ନରା ଯତ୍ର ନିଵସଂତି ନାର୍ଯଶ୍ଚୈଵ ପତିଵ୍ରତାଃ
ସେଠା ପୁରୁଷମାନେ ବସନ୍ତି, ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସ୍ୱାମୀପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ।
ଈଦୃଶୀଂ ଚ ପୁରୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵା ହର୍ଷଂ ପରଂ ଗତାଃ
ଏପରି ସହର ଦେଖି, ଦେବମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।
ପୁଣ୍ଯଵଦ୍ଭିଃ ସଦା ସେଵ୍ଯଂ ସର୍ଵତୀର୍ଥନିଷେ ଵିତମ୍
ପୁଣ୍ୟବାନମାନେ ସଦା ସେଠା ସେବା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳ ରହିଛି।