କିମାଗତୌ ଵା ତ୍ରିଦିଵାନ୍ମହୀତଲଂ ସହାନୁଗାଵାଶ ଯକଶ୍ଚ କଥ୍ଯତାମ୍
ତୁମେ ଏତେ ସହାୟମାନେ ସହିତ ତ୍ରିଦିବରୁ ମୃତ୍ୟୁଲୋକକୁ କାହିଁକି ଆସିଛ? ଏହା କହ।
ତ୍ଵଯା ଵିନା ନୈଵ ସୁରାଲଯେ ସୁଖଂ ମହୀତଲେ ଵାଥ ରସାତଲେଽ ସ୍ତି ନଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ନଥିଲେ ଆମେ ସୁରାଳୟ, ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ପାତାଳରେ କେବେ ଖୁସି ମିଳୁନା।
ପ୍ରଯଚ୍ଛ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵର ଚାଵଯୋରିହ ସ୍ଥାନଂ ଚ ତୀର୍ଥଂ ପ୍ରଲଯେଽକ୍ଷଯଂ ଚ
ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ବର, ଆମେ ଏଠାରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଓ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଦିଅ, ଏବଂ ପ୍ରଳୟକାଳରେ ଅବିନାଶୀ ନିବାସ ଦିଅ।
ଦଦାମ୍ଯଭୀଷ୍ଟଂ ଯୁଵଯୋରିହାଲଯଂ ପ୍ରଜାପତେ ହ୍ଯୁତ୍ତରତସ୍ତଵ ସ୍ଥିତିଃ
ହେ ପ୍ରଜାପତି, ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ନିବାସ ଏଠାରେ ଦେଉଛି; ତୁମର ନିବାସ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ହେବ।
ମହାକାଲୋ ହ୍ଯଧୋଜ୍ଵାଲୋ ଜଗଦାତ୍ମା ପ୍ରଭୁଃ ସ୍ଥିତଃ
ମହାକାଳ ତଳେ ଜ୍ୱାଳାମୟ ଭାବରେ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଭାବରେ ବସିଛନ୍ତି।
କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ନଗରୀ ସୃଷ୍ଟା ସର୍ଵଭୂତହିତୈଷିଣା 5.1.40.
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏହି ନଗରୀ ଖେଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି।
ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ହେମଶୃଂ ଗେତି ଯସ୍ମାଚ୍ଚ ସମୁଦୀରିତା
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ସୁନାର ଶିଖର ବିଷୟରେ କଥା କହିଥିଲା,
ଏଵଂ କନକଶୃଙ୍ଗେତି ପ୍ରଥମଂ ନାମ କଥ୍ଯତେ
ସେହିପରି, ପ୍ରଥମ ନାମ 'କନକଶ୍ରୁଙ୍ଗ' — ସୁନା ଶିଖର — ଭାବରେ ପରିଚିତ।
ଜପଂତଶ୍ଚ ସ୍ଥିତା ଯତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶ୍ଵରାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ବର ଜପ କରୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଉପସ୍ଥିତ,
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵନ୍ତ୍ଯଖଣ୍ଡେଽଵନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ କନକଶୃଙ୍ଗାଭିଧାନଵୃତ୍ତାଂତଵର୍ଣନଂନାମ ଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟ ଖଣ୍ଡରେ ଅବନ୍ତୀ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିବରଣା ଅଂଶରେ 'କନକଶ୍ରୁଙ୍ଗ ନାମ ବୃତ୍ତାନ୍ତ' ଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
କଲ୍ପେ ତତ୍ପୁରୁଷେ ପୂର୍ଵଂ ଵେଦଵିଦ୍ଭିର୍ମନୀଷିଭିଃ
ତତ୍ପୁରୁଷ କଳ୍ପରେ, ପୂର୍ବରୁ ବେଦ ଜଣା ଜ୍ଞାନୀମାନେ,
ଵେଧସା ସୃଜିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଦୈତ୍ଯଦାନଵରା କ୍ଷସମ୍
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବିଶ୍ୱକୁ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ସହିତ, ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ଦାନଵାଃ ସଂଖ୍ଯେ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ପର୍ଧାସମନ୍ଵିତାଃ
ଦେବମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ସଦା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।
ଚାରଣାଃ କିଂନରୈଃ ସାର୍ଧମେଵଂ ତେ ଦ୍ଵେଷତତ୍ପରାଃ
ଚାରଣମାନେ କିନ୍ନରମାନେ ସହିତ ଏହିପରି ଦ୍ୱେଷରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ।
ସର୍ଵେ ଚୈଵ ଚ ବଲିନୋ ଦୁର୍ବଲୈର୍ମନୁଜୈଃ ସହ
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦୁର୍ବଳ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏକସাথে ଅଛନ୍ତି।
ଏଵମନ୍ଯୋନ୍ଯମନ୍ଯୈଶ୍ଚ ନିର୍ମର୍ଯାଦମିଦଂ ଜଗତ୍
ଏଭଳି, ଏକାପରକୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଜଗତରେ କୌଣସି ସୀମା ରହିନାହିଁ।
ଵ୍ରଜାମି ଶରଣଂ ଦେଵଂ ଶରଣାର୍ତ୍ତିହରଂ ହରିମ୍
ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି ଦେବ ହରିଙ୍କୁ, ଯିଏ ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି।
ତତୋ ଧ୍ଯାତୋ ମହାଯୋଗୀ ଵିଶ୍ଵରୂପଧରୋ ହରିଃ
ତାପରେ, ମହାଯୋଗୀ ହରି, ଯିଏ ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଇଲା।
ବ୍ରହ୍ମନ୍ଧ୍ଯାତସ୍ତ୍ଵଯା ସମ୍ଯଗ୍ଧ୍ଯାନଯୋଗେନ ପଶ୍ଯ ମାମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ଯଥାଯଥ ଧ୍ୟାନ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରି, ମୋତେ ଦେଖ।
ତତୋ ଧାତା ନିଶମ୍ଯୈତତ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଧ୍ଯାନମଵେକ୍ଷ୍ଯ ତମ୍ 5.1.41.
ତାପରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏହା ଶୁଣି, ଧ୍ୟାନ ଛାଡି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପାଦ୍ଯେନାଚମନୀଯେନ ମଧୁପର୍କେଣ କେଶଵମ୍
ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ, ଆଚମନ ପାଇଁ ଜଳ ଏବଂ ମଧୁପର୍କ ଦ୍ୱାରା କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଇଲା।
ଋତେ ତ୍ଵଯା ଜଗଦ୍ଵିଷ୍ଣୋ ନୈଵାଵସ୍ଥାତୁ ମର୍ହତି
ତୁମେ ଛଡ଼ା, ବିଷ୍ଣୁ, ଏହି ଜଗତ ଟିକି ରହିପାରିବ ନାହିଁ।
ଶାସ୍ତା ତ୍ଵମସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଵିଶୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଚ ନାପରଃ
ତୁମେ ଏହି ପବିତ୍ର ବିଶ୍ୱର ଶାସକ; ତୁମେ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।
ଦେଵଦାନଵଗଂଧର୍ଵାଃ ସଯକ୍ଷୋ ରଗରାକ୍ଷସାଃ ପରସ୍ପରଂ ଵିନିଘ୍ନଂତି ତାଂଶ୍ଚ ତ୍ଵଂ ରକ୍ଷିତୁଂ କ୍ଷମଃ
ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ସମର୍ଥ।
ତ୍ଵମସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଚରାଚରସ୍ଯ ସ୍ଥିତେଃ ସଦା ପ୍ରାଣଭୃଦାତ୍ମରୂପିଣୀ
ତୁମେ ସଦା ଏହି ଚରାଚର ବିଶ୍ୱର ଟିକି ରହିବାର ଆଧାର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆତ୍ମାର ଆକାର।
ତ୍ଵଯା ଧୃତଂ ସର୍ଵମିଦଂ ଜଗଦ୍ଵୈ ଯତସ୍ତତୋଽସି ତ୍ଵମୁପେନ୍ଦ୍ରସଂଜ୍ଞଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମେ ଧାରଣ କରିଛ; ଏହି କାରଣରୁ ତୁମକୁ ଉପେନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ଡାକାଯାଏ।
ନିଵାସିତଂ ଵିଶ୍ଵମିଦଂ ତ୍ଵଯାଦ୍ଯ ଵାସଶ୍ଚ ଧାତୋରିତି ଵାସୁଦେଵଃ
ଆଜି ଏହି ବିଶ୍ୱ ତୁମେ ବସାଇଛ; ଧାତାଙ୍କର ବାସସ୍ଥଳ ଏହିପରି ବାସୁଦେବ।
ସେନାନୁରୂପଂ ଜଗଦେଵ ଯସ୍ମାଦତଃ ସ୍ମୃତସ୍ତ୍ଵଂ କିଲ ଵିଶ୍ଵସେନଃ
ତୁମର ସେନା ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ବିଶ୍ୱ ଅଛି; ଏହି କାରଣରୁ ତୁମେ ବିଶ୍ୱସେନ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଉଛ।
ଜିତଂ ତ୍ଵଯା ଦେଵ ଜଗତ୍ତ୍ରଯଂ ଯଜ୍ଜିତେଶ୍ଚ ଧାତୋସ୍ତ୍ଵମତୋଽସି ଜିଷ୍ଣୁଃ
ତୁମେ ଦେବ, ତିନି ଜଗତକୁ ଜିତିଛ; ଧାତା ଜିତାଯାଇଥିବାରୁ ତୁମେ ଜିଷ୍ଣୁ ଭାବରେ ପରିଚିତ।
ତ୍ଵମସ୍ଯ ସର୍ଵସ୍ଯ ଭଵାଦିରାଜସ୍ତଵାସ୍ତୁ ଭଦ୍ରାସନମଦ୍ଵିତୀଯମ 5.1.41.
ତୁମେ ସମସ୍ତର ରାଜା, ଭବାଦିରୁ ଆରମ୍ଭ; ତୁମର ଭଦ୍ର ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସିଂହାସନ ସଦା ରହୁ।