ନିଵସଂତି ନ ତେ ମର୍ତ୍ଯାଃ ସୁରାସ୍ତେ ଵୈ ନ ସଂଶଯଃ
ଏଠାରେ ମାନବମାନେ ରହୁନାହାନ୍ତି, ଏଠାରେ ଦେବମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ଵର୍ତତେ ଚ ପୁରୀ ତତ୍ର ରମ୍ଯହର୍ମ୍ଯା ସୁଶୋଭନା
ସେଠାରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ଗୃହ ସହିତ ଏକ ସହର ଅଛି ।
ସ୍ଵର୍ଣଶୃଙ୍ଗାଶ୍ଚ ପ୍ରାସାଦା ଵିହିତା ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଥିବା ପ୍ରାସାଦଗୁଡିକ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତିଆରି କରିଥିଲେ ।
ପୂର୍ଵକଲ୍ପେ ସ୍ଥିତୋଽହଂ ଚ ଯତ୍ର ତ୍ଵଂ କେଶଵସ୍ତଥା
ପୂର୍ବ କଳ୍ପରେ ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିଥିଲି, ତୁମେ କେଶବ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଥିଲେ ।
ତଥା ଦେଵର୍ଷଯଃ ସିଦ୍ଧା ଯକ୍ଷକିଂନରଦାନଵାଃ
ଏହିପରି ଦେବ ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର ଏବଂ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ ।
ତଥୈଵ ଚ ଵରା ନାର୍ଯୋ ଦେଵାନାମତିଵଲ୍ଲଭାଃ 5.1.40.
ସେଠାରେ ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ ।
ଆଗତ୍ଯ ଚ ଯଦା ଦେଵଃ ସହ ଦେଵୈର୍ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯେତେବେଳେ ମହେଶ୍ବର ଦେବମାନେ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ,
ପ୍ରାସାଦୈଃ ସ୍ଵର୍ଣଶୃଂଗାଢ୍ଯୈର୍ମଣିରତ୍ନଵିଭୂଷିତୈଃ
ସୁନାର ଶିଖର ଓ ମଣି-ରତ୍ନରେ ସଜିତ ପ୍ରାସାଦମାନେ ସହିତ,
ତତ୍ରାସ୍ତେ ଶୋଭନେ ଦିଵ୍ଯେ ପ୍ରାସାଦେ ମଣିଭୂଷିତେ
ସେ ଏଠାରେ ମଣିରେ ଭୂଷିତ ଦିବ୍ୟ ଶୋଭାମୟ ପ୍ରାସାଦରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ତତୋ ମହେଶଶ୍ଚ ପିତାମହଶ୍ଚ ସମେତ୍ଯ ତଂ ଵିଶ୍ଵପତିଂ ନନଂଦତୁଃ
ତାପରେ ମହେଶ୍ବର ଓ ପିତାମହ ଏକସାଥି ଆସି, ସେ ବିଶ୍ୱପତି ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ।
କିମାଗତୌ ଵା ତ୍ରିଦିଵାନ୍ମହୀତଲଂ ସହାନୁଗାଵାଶ ଯକଶ୍ଚ କଥ୍ଯତାମ୍
ତୁମେ ଏତେ ସହାୟମାନେ ସହିତ ତ୍ରିଦିବରୁ ମୃତ୍ୟୁଲୋକକୁ କାହିଁକି ଆସିଛ? ଏହା କହ।
ତ୍ଵଯା ଵିନା ନୈଵ ସୁରାଲଯେ ସୁଖଂ ମହୀତଲେ ଵାଥ ରସାତଲେଽ ସ୍ତି ନଃ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ନଥିଲେ ଆମେ ସୁରାଳୟ, ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ପାତାଳରେ କେବେ ଖୁସି ମିଳୁନା।
ପ୍ରଯଚ୍ଛ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵର ଚାଵଯୋରିହ ସ୍ଥାନଂ ଚ ତୀର୍ଥଂ ପ୍ରଲଯେଽକ୍ଷଯଂ ଚ
ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ବର, ଆମେ ଏଠାରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଓ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଦିଅ, ଏବଂ ପ୍ରଳୟକାଳରେ ଅବିନାଶୀ ନିବାସ ଦିଅ।
ଦଦାମ୍ଯଭୀଷ୍ଟଂ ଯୁଵଯୋରିହାଲଯଂ ପ୍ରଜାପତେ ହ୍ଯୁତ୍ତରତସ୍ତଵ ସ୍ଥିତିଃ
ହେ ପ୍ରଜାପତି, ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ନିବାସ ଏଠାରେ ଦେଉଛି; ତୁମର ନିବାସ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ହେବ।
ମହାକାଲୋ ହ୍ଯଧୋଜ୍ଵାଲୋ ଜଗଦାତ୍ମା ପ୍ରଭୁଃ ସ୍ଥିତଃ
ମହାକାଳ ତଳେ ଜ୍ୱାଳାମୟ ଭାବରେ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଭାବରେ ବସିଛନ୍ତି।
କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ନଗରୀ ସୃଷ୍ଟା ସର୍ଵଭୂତହିତୈଷିଣା 5.1.40.
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏହି ନଗରୀ ଖେଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି।
ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ହେମଶୃଂ ଗେତି ଯସ୍ମାଚ୍ଚ ସମୁଦୀରିତା
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ସୁନାର ଶିଖର ବିଷୟରେ କଥା କହିଥିଲା,
ଏଵଂ କନକଶୃଙ୍ଗେତି ପ୍ରଥମଂ ନାମ କଥ୍ଯତେ
ସେହିପରି, ପ୍ରଥମ ନାମ 'କନକଶ୍ରୁଙ୍ଗ' — ସୁନା ଶିଖର — ଭାବରେ ପରିଚିତ।
ଜପଂତଶ୍ଚ ସ୍ଥିତା ଯତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶ୍ଵରାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ବର ଜପ କରୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଉପସ୍ଥିତ,
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵନ୍ତ୍ଯଖଣ୍ଡେଽଵନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ କନକଶୃଙ୍ଗାଭିଧାନଵୃତ୍ତାଂତଵର୍ଣନଂନାମ ଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟ ଖଣ୍ଡରେ ଅବନ୍ତୀ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିବରଣା ଅଂଶରେ 'କନକଶ୍ରୁଙ୍ଗ ନାମ ବୃତ୍ତାନ୍ତ' ଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
କଲ୍ପେ ତତ୍ପୁରୁଷେ ପୂର୍ଵଂ ଵେଦଵିଦ୍ଭିର୍ମନୀଷିଭିଃ
ତତ୍ପୁରୁଷ କଳ୍ପରେ, ପୂର୍ବରୁ ବେଦ ଜଣା ଜ୍ଞାନୀମାନେ,
ଵେଧସା ସୃଜିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଦୈତ୍ଯଦାନଵରା କ୍ଷସମ୍
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବିଶ୍ୱକୁ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ସହିତ, ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ଦାନଵାଃ ସଂଖ୍ଯେ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ପର୍ଧାସମନ୍ଵିତାଃ
ଦେବମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ସଦା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଭାବରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।
ଚାରଣାଃ କିଂନରୈଃ ସାର୍ଧମେଵଂ ତେ ଦ୍ଵେଷତତ୍ପରାଃ
ଚାରଣମାନେ କିନ୍ନରମାନେ ସହିତ ଏହିପରି ଦ୍ୱେଷରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ।
ସର୍ଵେ ଚୈଵ ଚ ବଲିନୋ ଦୁର୍ବଲୈର୍ମନୁଜୈଃ ସହ
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦୁର୍ବଳ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏକସাথে ଅଛନ୍ତି।
ଏଵମନ୍ଯୋନ୍ଯମନ୍ଯୈଶ୍ଚ ନିର୍ମର୍ଯାଦମିଦଂ ଜଗତ୍
ଏଭଳି, ଏକାପରକୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଜଗତରେ କୌଣସି ସୀମା ରହିନାହିଁ।
ଵ୍ରଜାମି ଶରଣଂ ଦେଵଂ ଶରଣାର୍ତ୍ତିହରଂ ହରିମ୍
ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି ଦେବ ହରିଙ୍କୁ, ଯିଏ ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି।
ତତୋ ଧ୍ଯାତୋ ମହାଯୋଗୀ ଵିଶ୍ଵରୂପଧରୋ ହରିଃ
ତାପରେ, ମହାଯୋଗୀ ହରି, ଯିଏ ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଇଲା।
ବ୍ରହ୍ମନ୍ଧ୍ଯାତସ୍ତ୍ଵଯା ସମ୍ଯଗ୍ଧ୍ଯାନଯୋଗେନ ପଶ୍ଯ ମାମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ଯଥାଯଥ ଧ୍ୟାନ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରି, ମୋତେ ଦେଖ।
ତତୋ ଧାତା ନିଶମ୍ଯୈତତ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଧ୍ଯାନମଵେକ୍ଷ୍ଯ ତମ୍ 5.1.41.
ତାପରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏହା ଶୁଣି, ଧ୍ୟାନ ଛାଡି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।