ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚାଦ୍ଯୈର୍ନାସୌ କେନାପି ବାଧ୍ଯତେ 5.1.36.
ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ପିଶାଚ ଓ ଏହାପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ କେବେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯଃ ପଶ୍ଯେଚ୍ଛଂଖିନଂ ଦେଵଂ ସୋଽଚ୍ଯୁତଂ ସ୍ଥାନମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯେ କେହି ଶଂଖଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କର ନିବାସକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଯଃ ସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମପ୍ରକଟପ୍ରକାଶୋ ଯଃ ସର୍ଵଭୂତୋ ନ ଚ ସର୍ଵଭୂତଃ
ସେ ମୋଟ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନୁହଁନ୍ତି।
ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ ଭିନ୍ନେଂଽଧକେ ତ୍ରିଶୂଲେନ ଧ୍ଵନୀ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ନିର୍ଗତଃ
ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ଭେଦିବାବେଳେ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଧ୍ୱନି ବାହାରିଲା।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ସମାଧିନିଯମେନ ଚ
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଏବଂ ଧ୍ୟାନ ଓ ନିୟମରେ ଲିନ ହେଲେ,
ହତ୍ଵାଂଧକେ ତ୍ରିଶୂଲଶ୍ଚ ଭୋଗଵତ୍ଯା ଜଲେ ଯଯୌ ପପ୍ରଚ୍ଛ କେନ କାର୍ଯେଣ ଭଵାନିହ ସମାଗତଃ
ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ମାରି, ତ୍ରିଶୂଳ ଭୋଗବତୀ ନଦୀର ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା; ଏହା ପଚାରିଲା, 'କେଉଁ କାରଣରେ ତୁମେ ଏଠାରେ ଆସିଛ?'
କଥଯାମାସ ଶୂଲୋସୌ ଶଂକରେଣାହମୀରିତଃ
ସେଇ ତ୍ରିଶୂଳ କହିଲା, 'ମୁଁ ଶଂକରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆସିଛି।'
ଭିତ୍ତ୍ଵା ତମହମାଯାତୋ ଭୋଗଵତ୍ଯା ଜଲେ ଶୁଭେ
ତାଙ୍କୁ ଭେଦି, ମୁଁ ଭୋଗବତୀ ନଦୀର ଶୁଭ ଜଳକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଶୂଲୋକ୍ତଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରମେଶଦିଦୃକ୍ଷଯା ବହୁଵକ୍ତ୍ରସମାକୀର୍ଣଂ ସୁପ୍ରଭଂ ସୁମନୋରମମ୍
ତ୍ରିଶୂଳର କଥା ଶୁଣି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ, ଅନେକ ମୁହଁରେ ଘିରିଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଅତି ଆନନ୍ଦମୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ଶୂଲେଶଂ ହାଟକେଶ୍ଵରମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶୂଳେଶ ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କଲେ।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈର୍ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁପୁରୋଗମାଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଆଦି ଦେବତାମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ନିର୍ଗତଃ ଶୂଲମାର୍ଗେଣ ତେନ ଶୂଲେଶ୍ଵରଃ ସ୍ମୃତଃ
ତିନି ଶୂଳର ପଥରେ ବାହାରିଲେ; ଏହିଠାରୁ ସେ ଶୂଳେଶ୍ୱର ଭାବେ ପରିଚିତ।
ତତ୍ର ପାପଃ ସ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରୋ ଧୂତଃ ଶୂଲେନ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ 5.1.37.
ସେଠାରେ, ପାପୀ ଦାନବରାଜା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପାତିତ ହେଲେ।
ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଵା ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଶନୌ ତଥା
ଅଷ୍ଟମୀ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ କିମ୍ବା ଶନିବାର ଦିନରେ,
ଧୂତପାପଂ ତୁ ଯଃ ପଶ୍ଯେଦ୍ଦେଵଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ଯେ କେହି ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
କୁଲାନାଂ ଶତମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଶିଵଲୋକଂ ଚ ଗଚ୍ଛତି
ସେ ନିଜ କୁଳର ଶତମାନେ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଶିବଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଶୂଲେଶ୍ଵରପ୍ରଭାଵେନ ମୁଚ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯଯା
ଶୂଳେଶ୍ୱରଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଇତି ଚାଂଧକଶୂଲୋଯଂ ଯାଵଦ୍ଭୋଗଵତୀଂ ଗତଃ
ଏହିପରି, ଏହି ଅନ୍ଧକଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଭୋଗବତୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଲା।
ଖଡ୍ଗହସ୍ତା ମହାଵୀର୍ଯା ଅନେକଶତସଂଖ୍ଯଯା ସିଂହନାଦଂ ମୁମୋଚାଥ ପୀଡିତସ୍ତୈର୍ଦୁରାତ୍ମଭିଃ
ତଳୱାର ଧରିଥିବା, ଅସାଧାରଣ ସାହସିକ ଏହି ଶତଶଃ ବୀରମାନେ, ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ, ସିଏ ସିଂହର ଦହାଡ଼ ଦେଲେ।
ସିଂହନାଦେନ ତେ ପାପା ମୂର୍ଛିତାଃ ପତିତା ଭୁଵି ଵିତ୍ରସ୍ତାଶ୍ଚ ତତୋ ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁପୁରୋଗମାଃ
ସିଂହର ଦହାଡ଼ ଶୁଣି, ସେଇ ପାପୀମାନେ ଅଚେତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହା ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଆଦି ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଅସାଧ୍ଯାଂସ୍ତାଂସ୍ତଥା ମତ୍ଵା ମଂତ୍ରଂ କୃତ୍ଵା ହିତୈଷିଣଃ
ସେମାନେ ଅପରାଜେୟ ବୋଲି ଭାବି, ଭଲ ଇଚ୍ଛା ଥିବା ଲୋକମାନେ ଏକ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵୋତ୍ପାଦଯାମାସ ବ୍ରହ୍ମା ହଂସାସନାଂ ଶୁଭାମ୍
ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ଶୁଭ ହଂସାସନ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
କୁମାରଶ୍ଚୈଵ କୌମାରୀଂ ମଯୂରଵରଵାହନାମ୍ 5.1.37.
ଏବଂ କୁମାର ମଧୁର ମୟୂର ଯାନ ଥିବା କୌମାରୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ପୁନଃ କୁମାରଃ କୌମାରୀଂ ପକ୍ଷୀଂଦ୍ରଵରଵାହନାମ୍
ପୁଣି କୁମାର, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଯାନ ଥିବା କୌମାରୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଦୈତ୍ଯଦେହପ୍ରମଥନୀଂ ଦଂଡମୁଦ୍ଗରଧାରିଣୀମ୍
ସେ, ଦାନବମାନଙ୍କର ଦେହ ଚୁର୍ମାର କରୁଥିବା, ଦଣ୍ଡ ଓ ଗଦା ଧରିଥିବା ଦେବୀ।
ସିଂହାଜିନଧରାଂ କୃଷ୍ଣାଂ ସର୍ଵଭୂଷଣଭୂଷିତାମ୍ ଚର୍ମାସ୍ଥିକେଶଵପୁଷଂ ଚାମୁଂଡାମମୃଜତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ସିଂହଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଚର୍ମ, ଅସ୍ଥି ଓ କେଶ ରୂପ ଦେହ ଥିବା, ପ୍ରଭୁ ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ ତିଆରି କଲେ।
ଵଟସ୍ଯ ନିକଟେ ପୂର୍ଵଂ ନିର୍ମିତା ଲୋକମାତରଃ
ବଟବୃକ୍ଷ ନିକଟରେ, ପୂର୍ବରୁ ଲୋକମାତୃମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ମାତୄଃ ପଶ୍ଯତି ଯୋ ନରଃ
ଯେ କୌଣସି ପୁରୁଷ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଚି ହୋଇ, ମାତୃମାନଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ।
ସିଂହନାଦୋଽପି ଦେଵେନ କୃତୋ ଯତ୍ର ମହାମୁନେ
ଏଠାରେ, ମହାମୁନି, ଦେବତା ମଧ୍ୟ ସିଂହର ଦହାଡ଼ କରିଥିଲେ।
ଦର୍ଶନାତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ସିଂହଵତ୍ସ ବଲୀ ଭଵେତ୍
ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଲୋକ ସିଂହ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ।