ତତ୍ରୈଵ ହି ହ୍ରଦୋ ଜାତଃ ସର୍ଵଦୈଵତଵଂଦିତଃ 5.1.36.
ସେଠାରେ ଏକ ହ୍ରଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ସବୁ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ପୂଜିତ।
ପାପାନାଂ ଚ ପୁରା କୋଟିଃ ପାଦାଂଗୁଷ୍ଠେନ ଦାରିତା
ପୂର୍ବରୁ ଏଠି ଏକ କୋଟି ପାପ ପାଦଅଙ୍ଗୁଠିରେ ଭାଗ ହୋଇଗଲା।
ଅଗସ୍ତ୍ଯେନ ତଥା କୋଟିସ୍ତୀର୍ଥାନାମଵଧାରିତା
ଏଭଳି ଭାବରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକ କୋଟି ତୀର୍ଥ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ନାତା ଵୈ ହିତକାମ୍ଯଯା
ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ମଙ୍ଗଳ ଆଶାରେ ସେଠି ସ୍ନାନ କଲେ।
ଅଂଧାସୁରୋଽପି ଦନୁଜଃ ପୁତ୍ରଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହତଂ ଯୁଧି
ଅନ୍ଧ ଦେତ୍ୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ମୃତ୍ୟୁ ଶୁଣି,
ସସୈନ୍ଯୋ ନିର୍ଗତଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଯତ୍ର ତେ ତ୍ରିଦଶାଃ ସ୍ଥିତାଃ
ସେ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ବାହାରି ଯାଇ, ଯେଉଁଠାରେ ସେଇ ଦେବତାମାନେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଦୈଵ ଦାନଵାନ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମହାହଵକୃତୋଦ୍ଯମାନ୍
ସେ ସମୟରେ ଦାନବମାନେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଉଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ମା ଭୈରିତି ମହାକାଲୋ ଦେଵାନୁକ୍ତ୍ଵା ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ତିନି ଆଖିଅଳି ମହାକାଳ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ।'
କୋପଯୁକ୍ତେ ଵିରୂପାକ୍ଷେ ଜ୍ଵାଲାଭିଃ ପୂରିତଂ ନଭଃ
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ଭଙ୍ଗିରେ ଅଜଗର ଆଖିରୁ ଆକାଶ ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ମୁକ୍ତା ଜଗାମ ଦେଵାନାଂ ନନାଶ ଶଲଭାକୃତି
ସେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଲେ; ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା ଏବଂ ପୋକା ପରି ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା।
ଶତଶଃ ଶକଲୀଚକ୍ରେ ତଂ ଚ ବାଣୈରତାଡଯତ୍ 5.1.36.
ସେ ଏହାକୁ ଶତଶଃ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ ଏବଂ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ।
ନିରୁଦ୍ଧଃ ଶଂଭୁନା ବାଣୈରଲିଭିଃ ପଂକଜଂ ଯଥା
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ବାଣରେ ଏହା ଅଟକିଗଲା, ଯେପରି ମାଳା ଉପରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଘେରିଥାଏ।
ଯୋଧଵରୈର୍ହତା ଦିଵ୍ଯୈଃ ସ୍ଥାଣୁ ସାନ୍ନିଧ୍ଯମାଶ୍ରିତୈଃ
ସ୍ଥାଣୁଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ନେଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭାବୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନେକୁ ବଧ କଲେ।
ଆତ୍ମାନଂ ଚ ମହେଶେନ ଵିଦ୍ଧଂ ଚ ବାଣକୋଟିଭିଃ
ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ନିଜକୁ ଅନେକ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହେଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଚକାର ତାମସୀଂ ମାଯାଂ ମାଯାଶତଵିଶାରଦଃ
ଅନେକ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ସେ ଏକ ଅନ୍ଧକାର ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଶଂଭୁର୍ଭୀତିଭରଂ ବିଭ୍ରଦ୍ବଭ୍ରାମ ଭୁଵି ଭିନ୍ନହୃତ୍
ଶମ୍ଭୁ ଭୟର ଭାର ବୋହି ଭଙ୍ଗିଥିବା ହୃଦୟରେ ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ଵଦନ୍ନ ଦୃଶ୍ଯତେ କ୍ଵାସୌ ଗତୋ ଦୁଷ୍ଟଃ ପୁନଃପୁନଃ
ସେ ବାରମ୍ବାର କହୁଥିଲେ, 'ସେ ଦୁଷ୍ଟ କେଉଁଠି ଗଲା? ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ।'
ତତ୍ର ତୀର୍ଥମଥୋତ୍ପନ୍ନଂ ଵାଗଂଧକମଭିଶ୍ରୁତମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା 'ବାଗନ୍ଧକ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ନଵମ୍ଯାଂ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷସ୍ଯ ଶୁକ୍ଲାଯାଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତଃ
ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ନବମୀ ତିଥିରେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ,
ପିତୃନୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ଦୀଯତେ ଭକ୍ତିତଃ ଶିଵେ
ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ କିଛି ଦିଆଯାଏ,
ତମସା ଚ୍ଛାଦିତା ଦେଵାଃ ସଂବଭୂଵୁଃ ସମାକୁଲାଃ 5.1.36.
ଦେବତାମାନେ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଯାଇ ବହୁତ ଅସ୍ଥିର ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵ୍ଯାସ ନରାଦିତ୍ଯଃ ସ୍ଵତେଜସା
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାସ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ, ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ନଷ୍ଟେ ତମସି ଦୈତ୍ଯେପି ପ୍ରକାଶ ପ୍ରକଟେ ସତି
ଅନ୍ଧକାର ନଷ୍ଟ ହେଲା ଏବଂ ଦାନବମାନେ ଆଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ,
ସ୍ତୁଵଂତୋ ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈର୍ନରରୂପଂ ଦିଵାକରମ୍
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ରୂପୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତେନାସ୍ଯ ନାମ ତେ ଚକୁର୍ନରଦୀପ ଇତୀଶ୍ଵରାଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ମୁନି, ଭଗବାନମାନେ ଏହାକୁ 'ନାରଦୀପ' ନାମ ଦେଇଥିଲେ।
ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ଯଦ୍ଯପି ବ୍ରହ୍ମହା ଭଵେତ୍
ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଦିନଚ୍ଛିଦ୍ରେଥ ସଂକ୍ରାଂତୌ ଗ୍ରହଣେ ଵିଷୁଵତ୍ଯଥ
ଦିନର ସନ୍ଧିବେଳେ, ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ଗ୍ରହଣ କିମ୍ବା ବିଷୁବ ଦିନରେ,
ନରଦୀପଂ ନରଃ ପଶ୍ଯେତ୍ସ୍ତୋତ୍ରଵା ଦିତ୍ରମଂଗଲୈଃ
ଯଦି କେହି ନାରଦୀପକୁ ଦେଖେ, ସ୍ତୁତି ଓ ଶୁଭ ଗୀତର ସହିତ,
ଗୀତଂ ଵାଦ୍ଯଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ପ୍ରଣମ୍ଯାଷ୍ଟାଂଗମେଵ ଚ
ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଆଗରେ ରଖି, ଏବଂ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି,
ସ ମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପାପୈସ୍ତୁ ସପ୍ତଜନ୍ମକୃତୈରପି
ସେ ସପ୍ତଜନ୍ମର ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।