ଦେଵୋଽପ୍ଯନ୍ତର୍ଦଧେ ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଥାନାଦାଶୁ ଗଣୈଃ ସହ
ଦେବତା ତାଙ୍କର ସହାୟମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଭସ୍ମୀକୃତଂ ପତିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଲଲାପ ସୁଦୁଃଖିତା
ପତିକୁ ଭସ୍ମ ହୋଇଯିବା ଦେଖି, ସେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ବିଳାପ କରିଲେ।
ଆଶ୍ଵାସଯଂତୀଂ କୃପଯା ସଖୀମିଵ ସୁଦୁଃ ଖିତାମ୍
ସେ ଦୁଃଖିତ ସଖୀକୁ ଦୟାରେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବା ମିତ୍ରକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦିଆଯାଏ।
ସର୍ଵକାର୍ଯାଣ୍ଯନଂଗୋପି ମିତ୍ରକାର୍ଯଂ ଵିଧାନତଃ
ଅନଙ୍ଗ ଦେବତା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମିତ୍ରମାନଙ୍କର କାମ ନିୟମାନୁସାରେ ସଫଳ କରିଥିଲେ।
ତତଃ ଶଂଭୋରନୁଧ୍ଯାନାତ୍ଥାସ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ଏହାପରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତତ୍ପୁତ୍ରୋ ଭଵିତା ଦେହୀ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋନାମ ତେ ପତିଃ
ତୁମର ପତି ଭାବରେ ଦେହ ନେଇ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବେ, ତାହାର ନାମ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ।
ଅଚିଂତଯତ୍ତଦା ଦେଵୀ ଉମାପି ହିମଵଦ୍ଗୃହେ
ସେ ସମୟରେ ଦେବୀ ଉମା ମଧ୍ୟ ହିମବତଙ୍କ ଘରେ ଏହି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ।
କଥଂ ଭର୍ତ୍ତା ଭଵେଦ୍ଦେଵଃ କାମସ୍ଯୋତ୍ଥାପନଂ କଥମ୍ 5.1.34.
ଦେବତା କିପରି ପତି ହେବେ? କାମକୁ କିପରି ପୁନଃ ଉତ୍ଥାପନ କରାଯିବ?
ଏଵଂ ସଂଚିଂତଯିତ୍ଵାଥ ସଖୀଭିଃ ସହିତା ତତଃ
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକଠା ହେଲେ।
ଵର୍ଷାସ୍ଵଭ୍ରାଵକାଶସ୍ଥା ହେମଂତେ ଜଲଶାଯିନୀ
ବର୍ଷା ଋତୁରେ ସେ ଆକାଶରେ ରହିଥିଲେ; ହେମନ୍ତ ଋତୁରେ ଜଳରେ ଶୟନ କରିଥିଲେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତପସୋପେତାଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଵଯା ହରଃ
ତପସ୍ୱିନୀ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଅବସ୍ଥାରେ ହର ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କୃଶମଧ୍ଯେ କୃଶାପାଂଗି କିମର୍ଥଂ ନଵଯୌଵନେ
କୃଶ ମଧ୍ୟ ଓ କୃଶ ଅଙ୍ଗ ଥିବା, ଏଭଳି ନବଯୌବନରେ କାହିଁକି?
ଉଵାଚ ଚୋତ୍ତରଂ ସା ଵୈ ସତ୍ଯଂ ଚ ମଧୁରଂ ତଥା
ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ସତ୍ୟ ଓ ମଧୁର ଭାବରେ।
ଵିଚାର୍ଯ ଚ ହରଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵାଽନଂଦଯତ୍କାର୍ଯମାତ୍ମନଃ
ହର ଶୁଣି ଏବଂ ବିଚାର କରି, ନିଜ କାମରେ ଆନନ୍ଦ ହେଲେ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନ ସେହେ ସା ଗିରେଃ ସୁତା ସ୍ଵଂ ଵପୁର୍ଦର୍ଶଯାମାସ ତ୍ରିନେତ୍ରଂ ଶୂଲପାଣିନମ୍
ସେ ଉଚ୍ଚାରିତ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିବା ନିଜ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ।
ଲଜ୍ଜିତାଭୂଦ୍ଭଵାନୀଶଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ଥାଵଧୋମୁଖୀ ପାର୍ଵତୀହରଣାର୍ଥାଯ ଯତ୍ନଂ ଚ ପ୍ରକରୋମ୍ଯହମ୍
ଭବାନୀ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦାଉଁଥିଲେ; ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ନେବା ପାଇଁ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂତର୍ଦଧେ ଦେଵୋ ଦେଵ୍ଯାଗାଚ୍ଚ ପିତୁର୍ଗୃହମ୍
ଏପରି କହି ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ପ୍ରଣେମୁସ୍ତେପ୍ଯଥାଗମ୍ଯ ସଂସ୍ମୃତାଃ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ 5.1.34.
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି ତାଙ୍କମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ତତୋଽବ୍ରଵୀନ୍ମୁନୀନୀଶଃ ସମସ୍ତାଂଶ୍ଚ ଗିରେର୍ଗୃହମ୍
ତାପରେ ପରମେଶ୍ୱର ପାହାଡ଼ରାଜାଙ୍କ ଘରରେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଥେତି ତେ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ସଂକେତଂ ଶଂଭୁନା ସମମ୍
ସେମାନେ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ସମ୍ମତି ଦେଲେ ଓ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଚୁକ୍ତି କଲେ।
ଦତ୍ତାର୍ଘା ଭୂଧରେଂଦ୍ରେଣ କୃତାସନ ପରିଗ୍ରହାଃ
ପାହାଡ଼ରାଜା ଅତିଥିମାନେଙ୍କ ପାଇଁ ହାତପା ଧୋଇବା ପାଣି ଦେଲେ ଓ ଆସନ ଦେଲେ, ସେମାନେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଦତ୍ତେତ୍ଯୁକ୍ତା ଗିରୀଂଦ୍ରେଣ ନିରୂପ୍ଯୋଦ୍ଵାହଵାସରମ୍
ପାହାଡ଼ରାଜା 'ଦେଇଛି' ବୋଲି କହିବା ପରେ ବିବାହ ଦିନ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଲା।
ଊଚୁସ୍ତେ ଶଂକରଂ ସର୍ଵେ ଦତ୍ତା ହିମଵତା ଶିଵା
ସମସ୍ତେ ଶଂକରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହିମବତ୍ ଶିବାଙ୍କୁ ଦେଇଛନ୍ତି'।
ଚକ୍ରୁର୍ଵିଵାହ ସାମଗ୍ରୀଂ ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରାଦିସୁରାସ୍ତଦା
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ବିବାହ ପାଇଁ ସମଗ୍ରୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ଶଂଖଦୁଂଦୁଭିନାଦୈଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯୈରମରୈଃ ସହ
ଶଂଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଶବ୍ଦ ସହ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଏକସାଥି ଥିଲେ।
ଵିଵାହ୍ଯେମାଂ ଵିଧାନେନ ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ପୁନଃ
ନିୟମାନୁସାରେ ବିବାହ କରି ସେ ପୁଣି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତାଵତ୍ତ୍ରସ୍ତୈଃ ସୁରୈରଗ୍ନିଃ ପ୍ରେଷିତୋଽଗାନ୍ମହେଶ୍ଵରମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଭୟଭିତ ଦେବମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ପଠାଇଲେ, ଅଗ୍ନି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଗଲେ।
ନିଚିକ୍ଷେପ ମୁଖେ ଵହ୍ନେଃ ସ୍ଵରେତୋ ଵ୍ରୀଡିତୋ ଭୃଶମ୍ 5.1.34.
ଅଗ୍ନି ବହୁ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ଶିବଙ୍କ ଶୁକ୍ରକୁ ନିଜ ମୁହଁରେ ରଖିଲେ।
ହରରେତୋଽଗ୍ନିନୋଦ୍ଗୀର୍ଣଂ ଗଂଗାମଧ୍ଯେ ପପାତ ହ
ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ନିକ୍ଷିପ୍ତ ଶିବଙ୍କ ଶୁକ୍ର ଗଙ୍ଗାର ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ସପ୍ତର୍ଷୀଣାଂ ଚ ଷଟ୍ପତ୍ନ୍ଯଃ ସ୍ନାନାର୍ଥଂ ଜାହ୍ନଵୀଂ ଯଯୁଃ
ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଛଅ ଜଣେ ଜୀବନୀ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଜାହ୍ନବୀକୁ ଗଲେ।