ପ୍ରାଗ୍ଦିଗ୍ଵଧୂତିଲକଭାସୁରକର୍ଣପୂର ମଂଦାକିନୀଦଯିତନାଥ ଜଗତ୍ପ୍ରଦୀପ
ପୂର୍ବ ଦିଗର ବଧୂର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିବା କାନର ଅଳଙ୍କାର, ମନ୍ଦାକିନୀର ପ୍ରିୟ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଲୋକ—
ବ୍ରହ୍ମୈଵ ସତ୍ଯ ଶୁଭମଂଗଲ ଲୋକନାଥ ଵ୍ଯୋମାଂଗଣେଶ ମୁନିସଂସ୍ତୁତ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ
ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ, ସତ୍ୟ, ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଆକାଶର ଅଧିପତି, ଋଷିମାନେ ଯାହାକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକୃତି—
କୃତ୍ଵାଂଜଲିଂ ଶିରସି ପଂକଜକୁଡ୍ମଲାଭଂ ଯତ୍ସଂସ୍ତୁତସ୍ତ୍ଵମିହ ଦେଵ ମଯାଦ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା
ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ପଦ୍ମ କୁଡମଳ ଭଳି ହାତ ମିଶାଇ, ଏଠାରେ ଆଜି ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରିଛି, ହେ ଦେବ।
ନମଃ ସଵିତ୍ରେ ଜଗଦେକଚକ୍ଷୁଷେ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂତିସ୍ଥିତିନାଶହେ ତଵେ
ସବିତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ନାଶର କାରଣ।
ଵରଂ ଦାସ୍ଯାମି ଯତ୍ନେନ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତତେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ଦେଉଛି—ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଛା ଅଛି, ତାହାକୁ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଦେବି।
ମଦ୍ଦର୍ଶନଂ ହି ଵିଫଲଂ ନ କଦାଚିତ୍ପ୍ରଜାଯତେ
ମୋ ଦର୍ଶନ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ ନାହିଁ, ସମୟ କେବେ ହେଉନା।
ଅର୍ଜୁନ ଉଵାଚ ଏଷ ଏଵ ଵରୋ ମହ୍ଯଂ ଵରାଣାମୁତ୍ତମୋତ୍ତମଃ
ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ: ଏହି ବରଟି ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ବର।
ଯେ ଚ ତ୍ଵାଂ ମାନଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ତୋ ଷ୍ଯଂତି ପ୍ରଣତାଃ ସଦା 5.1.32.
ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସଦା ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଗାନ କରିବେ—
ମନସଶ୍ଚେପ୍ସିତଂ ସର୍ଵ ଦାତଵ୍ଯଂ ହି ଵରୋ ମମ ଆଦିତ୍ଯୋ ଽସ୍ମୈ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ହ୍ଯୁଵାଚ ଵଚନଂ ଶୁଭମ୍
ତାଙ୍କର ମନରେ ଯେଉଁ ଇଛା ଥାଏ, ସେହି ସବୁ ଦେବାକୁ ମୋର ବର। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ବର ଦେଇ, ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ—
ଯସ୍ତ୍ଵତ୍କୃତେନ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ମାଂ ସ୍ତୋଷ୍ଯତି ନରୋତ୍ତମଃ
ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ରଚିଥିବା ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରିବେ—
ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ ନାରାଯଣୋଽପି ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଶଂଖଂ ଦଧ୍ମୌ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ନାରାୟଣ, ଶଂଖଟିକୁ ରଖି, ସାବଧାନ ହୋଇ ତାହାକୁ ଫୁଙ୍ଗିଲେ।
ଦିଵାକରଂ ଦିଵାନାଥଂ ତପନଂ ତପତାଂ ଵରମ୍
ଯିଏ ଦିନକୁ ଆଲୋକିତ କରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ତାପ୍ତ ହେଉଥିବା ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ଵରେଣ୍ଯଂ ଵରଦଂ ଵିଷ୍ଣୁମନଘଂ ଵାସଵାନୁଜମ୍
ବରପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା, ବରଦାତା, ବିଷ୍ଣୁ, ପାପହୀନ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ—
ମଯୂଖମାଲିନଂ ଵିଶ୍ଵଂ ମାର୍ତଂଡଂ ଚଂଡରୋଚିଷମ୍
ଯିଏ କିରଣମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ମାର୍ତଣ୍ଡ, ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ—
ଦେଵଦେଵମହିର୍ବୁଧ୍ନ୍ଯଂ ଧାମ୍ନାଂ ନିଧିମନୁତ୍ତମମ୍
ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଦେବ, ଗଭୀର ଜଳର ସ୍ୱାମୀ, ତେଜର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧନ—
ଜଗତ୍ପ୍ରବୋଧଜନକଂ ଜଗଦ୍ବୀଜଂ ଜଗତ୍ପ୍ରଭୁମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି, ଜଗତର ମୂଳ, ଜଗତର ପ୍ରଭୁ—
ଇନଂ ପ୍ରଭାଵିଣଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପତଂଗଂ ପଵଗେଶ୍ଵରମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପବିତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱାମୀ—
ଗୃହଂ ଗୃହକରଂ ହଂସଂ ହରିଦଶ୍ଵଂ ହୁତାଶନମ୍
ଗୃହ, ଗୃହ ତିଆରି କରୁଥିବା, ହଁସ, ହରିତ ଅଶ୍ୱର ସ୍ୱାମୀ, ହବିଷ୍ୟ ଭୋକ୍ତା—
ଭଵସଂଭାଵିତ ଭାଵଂ ଭୂତଭଵ୍ଯଭଵାତ୍ମକମ୍
ସମସ୍ତ ଭାବରେ ସମ୍ମାନିତ, ଅତୀତ-ଭବିଷ୍ୟତ-ବର୍ତ୍ତମାନର ସାର—
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯତିଲକଂ ତୀର୍ଥଂ ତରଣିଂ ସର୍ଵତୋମୁଖମ୍ 5.1.33.
ତିନି ଲୋକର ଶୋଭା, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ—
କଲ୍ପଂ କଲ୍ପାନଲଂ କାଲଂ କାଲଚକ୍ରଂ କ୍ରତୁପ୍ରିଯମ୍
ସମୟ, ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି, କାଳ, କାଳଚକ୍ର, ଯଜ୍ଞକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା—
ତ୍ଵଷ୍ଟାରଂ ଵିଷ୍ଟରଂ ଵିଶ୍ଵଂ ସଦସତ୍କର୍ମସାକ୍ଷିକମ୍
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବିସ୍ତାରକାରୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ସଦ୍-ଅସଦ୍ କାର୍ଯ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ—
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଵାସରାରଂଭେ ରକ୍ତଵର୍ଣଂ ମହାଦ୍ଯୁତିମ୍
ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ ବ୍ରହ୍ମା ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ନାମ୍ନାମଷ୍ଟଶତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ସମୁଦାହୃତମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମୟ ଆଠଶେ ନାମର ଏକ ସଂଗ୍ରହ ପାଠ କରାଯାଇଥିଲା।
ନ ତସ୍ଯ ଵିପଦଃ କ୍ଵାପି ସର୍ଵତ୍ରାପି ଶୁଭା ଗତିଃ
ସେ କେଉଁଠି ବି କେବେ ବି କଷ୍ଟର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଅନାହାନ୍ତି; ସେଠାରେ ସେଉଁଠି ସବୁଠି ଭଲ ମାର୍ଗ ପାଆନ୍ତି।
ତେଜଃ ପ୍ରଜ୍ଞାଂ ପରଂ ଲାଭଂ ଜ୍ଞାନଂ ଚ ଲଭତେ ଗତିମ୍
ସେ ପ୍ରବଳ ତେଜ, ଜ୍ଞାନ, ଉତ୍ତମ ଲାଭ ଓ ଉଚ୍ଚତମ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅର୍ଜନ କରନ୍ତି।
କେଶଵାର୍କମୁଖଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପଦ୍ମରାଗସମପ୍ରଭମ୍
କେଶବଙ୍କ ମୁହଁ, ପଦ୍ମରାଗ ମଣି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦେଖିଲେ,
କେଶଵାର୍କସମୀପେ ତୁ ରେଣୁତୀର୍ଥଂ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ
କେଶବ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିକଟରେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ରେଣୁ ତୀର୍ଥ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେଽ ଵନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ କେଶଵାଦିତ୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି କେଶବ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା, ଅବନ୍ତୀ କ୍ଷେତ୍ରର ପବିତ୍ରତା ବିଷୟରେ, ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ରୀ ସ୍କନ୍ଦ ପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀ ଖଣ୍ଡର ତିରିଶିତିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସ୍କଂଦସ୍ଯ ଚ ଜଟାଭଦ୍ରଂ ଚକ୍ରେ ଯତ୍ର ପୁରା ଶିଵଃ
ଏଠିଏ ଶିବ ଏକଦା ସ୍କନ୍ଦଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ ଜଟା ବନ୍ଧିଥିଲେ।