ତତ୍ତ୍ଵଧ୍ଯାନଂ ଜଲନିଧିନିଵହେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ସ୍ଥିତ୍ଵା ଚରଣନିଵହୈଃ
ତୁମ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପୁନିପୁନି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ପଦମାଳିକା ସହ—
ଉଦଯାଦ୍ରିନିତଂବସଂସ୍ଥିତସ୍ଯ ହ୍ଯୁଦଯେଷ୍ଵସ୍ତମଯେଷୁ ଚାଵୃତସ୍ଯ
ପୂର୍ବ ପର୍ବତର ଢାଳରେ ତୁମେ ବସିଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ସମୟରେ ତୁମେ ଆବୃତ ହୁଅଛ—
ଯଥାଯଥା ଵ୍ରଜତି ରଥସ୍ତଵାଂବରେ ଵିପାଟଯନ୍ଧନତିମିରୌଘସଂଚଯାନ୍
ତୁମର ରଥ ଆକାଶରେ ଯେଉଁପରି ଚାଲିଯାଏ, ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣ ଅନ୍ଧକାରର ଘନ ମେଘକୁ ଭାଗିଦେଉଛି।
ଚାରୁପଦ୍ମଵିନିମୀଲିତେକ୍ଷଣାଂ ଚକ୍ରଵାକକଲହଂସମେଖଲାମ୍
ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମ ଭଳି ଅର୍ଦ୍ଧ ମୁଦା ଆଖି, ଚକ୍ରବାକ ଓ ହଂସମାନେ ମାଳା ଭଳି ଚାରିପାଖରେ—
ନୀଲଲୋଲମତିକାନ୍ତମୁତ୍ପଲଂ ଭୃଂଗତୁଂଗଚରଣାକୁଲୀକୃତମ୍
ନୀଳ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ପଦ୍ମ, ଉଚ୍ଚ ଚଳିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ତାହାକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି—
ସ୍ଫୁରଚ୍ଛଶାଂକହାରନିର୍ମଲଂ ଖଗ ତ୍ଵଦଂକେଷ୍ଵଚଂଚଲମ୍
ଚମକୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମାର ନିର୍ମଳ ହାର, ହେ ପକ୍ଷୀ, ତୁମ କୋଳରେ ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ରହିଛି—
ହରିତି ଚ ତାଵନ୍ମୁହିର୍ନିଷେଵିତତମସ୍ଯଶୁଭଂ ଭଵତି ଚ ଯାଵଦୈଵ କିରଣୈସ୍ତଵ ପୂଜିତତରମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହରିତ ପୃଥିବୀ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକି ରହିଛି, ସେଉଁଠି ଅଶୁଭ ରହିଥାଏ, ତୁମ କିରଣରେ ପୂଜିତ ହେଉଅ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତ୍ଵଂ ଶଶାଂକସ୍ତ୍ଵମସୁରମଥନଃ ଶଣ୍ମୁଖସ୍ତ୍ଵଂ ଧନେଶସ୍ତ୍ଵଂ କାଲସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଧାତା କ୍ଷିତିଧରମଲଯାପାଶ୍ରଯସ୍ତ୍ଵଂ ହୁତାଶଃ 5.1.32.
ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦାନବ ନାଶକ, ତୁମେ ଷଣ୍ମୁଖ, ତୁମେ ଧନର ନାଥ, ତୁମେ କାଳ, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାହାଡ଼ ଓ ମଲୟର ଆଶ୍ରୟ, ତୁମେ ଅଗ୍ନି।
ତ୍ଵମନିଂଦ୍ଯ ଗୋପତେ ତ୍ରିପୁରମଥନ ମନ୍ମଥଦାହକରସ୍ତ୍ଵମସୁରଭୀମଦର୍ପହା ପାହି ମାମ୍
ତୁମେ ନିର୍ମଳ, ଗୋପାଳକ, ତ୍ରିପୁର ନାଶକ, କାମଦେବ ଦାହକ, ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନଙ୍କର ଅହଂକାର ନାଶକ—ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ଆଦିତ୍ଯ ଭାସ୍କର ଦିଵାକର ସପ୍ତସପ୍ତେ ମାର୍ତଂଡ ସୂର୍ଯ ହରିଦଶ୍ଵପତେ ଚ ଭାନୋ
ହେ ଆଦିତ୍ୟ, ଭାସ୍କର, ଦିବାକର, ସପ୍ତାଶ୍ୱ, ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ହରିତ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ନାଥ, ଭାନୁ—
ପ୍ରାଗ୍ଦିଗ୍ଵଧୂତିଲକଭାସୁରକର୍ଣପୂର ମଂଦାକିନୀଦଯିତନାଥ ଜଗତ୍ପ୍ରଦୀପ
ପୂର୍ବ ଦିଗର ବଧୂର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିବା କାନର ଅଳଙ୍କାର, ମନ୍ଦାକିନୀର ପ୍ରିୟ ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଲୋକ—
ବ୍ରହ୍ମୈଵ ସତ୍ଯ ଶୁଭମଂଗଲ ଲୋକନାଥ ଵ୍ଯୋମାଂଗଣେଶ ମୁନିସଂସ୍ତୁତ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ
ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ, ସତ୍ୟ, ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଆକାଶର ଅଧିପତି, ଋଷିମାନେ ଯାହାକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆକୃତି—
କୃତ୍ଵାଂଜଲିଂ ଶିରସି ପଂକଜକୁଡ୍ମଲାଭଂ ଯତ୍ସଂସ୍ତୁତସ୍ତ୍ଵମିହ ଦେଵ ମଯାଦ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା
ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ପଦ୍ମ କୁଡମଳ ଭଳି ହାତ ମିଶାଇ, ଏଠାରେ ଆଜି ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରିଛି, ହେ ଦେବ।
ନମଃ ସଵିତ୍ରେ ଜଗଦେକଚକ୍ଷୁଷେ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂତିସ୍ଥିତିନାଶହେ ତଵେ
ସବିତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ନାଶର କାରଣ।
ଵରଂ ଦାସ୍ଯାମି ଯତ୍ନେନ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତତେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ଦେଉଛି—ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଛା ଅଛି, ତାହାକୁ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଦେବି।
ମଦ୍ଦର୍ଶନଂ ହି ଵିଫଲଂ ନ କଦାଚିତ୍ପ୍ରଜାଯତେ
ମୋ ଦର୍ଶନ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ ନାହିଁ, ସମୟ କେବେ ହେଉନା।
ଅର୍ଜୁନ ଉଵାଚ ଏଷ ଏଵ ଵରୋ ମହ୍ଯଂ ଵରାଣାମୁତ୍ତମୋତ୍ତମଃ
ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ: ଏହି ବରଟି ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ବର।
ଯେ ଚ ତ୍ଵାଂ ମାନଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ତୋ ଷ୍ଯଂତି ପ୍ରଣତାଃ ସଦା 5.1.32.
ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସଦା ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଗାନ କରିବେ—
ମନସଶ୍ଚେପ୍ସିତଂ ସର୍ଵ ଦାତଵ୍ଯଂ ହି ଵରୋ ମମ ଆଦିତ୍ଯୋ ଽସ୍ମୈ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ହ୍ଯୁଵାଚ ଵଚନଂ ଶୁଭମ୍
ତାଙ୍କର ମନରେ ଯେଉଁ ଇଛା ଥାଏ, ସେହି ସବୁ ଦେବାକୁ ମୋର ବର। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ବର ଦେଇ, ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ—
ଯସ୍ତ୍ଵତ୍କୃତେନ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ମାଂ ସ୍ତୋଷ୍ଯତି ନରୋତ୍ତମଃ
ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ରଚିଥିବା ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରିବେ—
ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ ନାରାଯଣୋଽପି ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଶଂଖଂ ଦଧ୍ମୌ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ନାରାୟଣ, ଶଂଖଟିକୁ ରଖି, ସାବଧାନ ହୋଇ ତାହାକୁ ଫୁଙ୍ଗିଲେ।
ଦିଵାକରଂ ଦିଵାନାଥଂ ତପନଂ ତପତାଂ ଵରମ୍
ଯିଏ ଦିନକୁ ଆଲୋକିତ କରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ତାପ୍ତ ହେଉଥିବା ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ଵରେଣ୍ଯଂ ଵରଦଂ ଵିଷ୍ଣୁମନଘଂ ଵାସଵାନୁଜମ୍
ବରପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା, ବରଦାତା, ବିଷ୍ଣୁ, ପାପହୀନ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ—
ମଯୂଖମାଲିନଂ ଵିଶ୍ଵଂ ମାର୍ତଂଡଂ ଚଂଡରୋଚିଷମ୍
ଯିଏ କିରଣମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ମାର୍ତଣ୍ଡ, ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ—
ଦେଵଦେଵମହିର୍ବୁଧ୍ନ୍ଯଂ ଧାମ୍ନାଂ ନିଧିମନୁତ୍ତମମ୍
ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଦେବ, ଗଭୀର ଜଳର ସ୍ୱାମୀ, ତେଜର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧନ—
ଜଗତ୍ପ୍ରବୋଧଜନକଂ ଜଗଦ୍ବୀଜଂ ଜଗତ୍ପ୍ରଭୁମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି, ଜଗତର ମୂଳ, ଜଗତର ପ୍ରଭୁ—
ଇନଂ ପ୍ରଭାଵିଣଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପତଂଗଂ ପଵଗେଶ୍ଵରମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପବିତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱାମୀ—
ଗୃହଂ ଗୃହକରଂ ହଂସଂ ହରିଦଶ୍ଵଂ ହୁତାଶନମ୍
ଗୃହ, ଗୃହ ତିଆରି କରୁଥିବା, ହଁସ, ହରିତ ଅଶ୍ୱର ସ୍ୱାମୀ, ହବିଷ୍ୟ ଭୋକ୍ତା—
ଭଵସଂଭାଵିତ ଭାଵଂ ଭୂତଭଵ୍ଯଭଵାତ୍ମକମ୍
ସମସ୍ତ ଭାବରେ ସମ୍ମାନିତ, ଅତୀତ-ଭବିଷ୍ୟତ-ବର୍ତ୍ତମାନର ସାର—
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯତିଲକଂ ତୀର୍ଥଂ ତରଣିଂ ସର୍ଵତୋମୁଖମ୍ 5.1.33.
ତିନି ଲୋକର ଶୋଭା, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ—