ପ୍ରାପ୍ତେ ଲଗ୍ନେ ଚ ହରିଣା ଶଂଖଶ୍ଚାପୂରିତୋ ମହାନ୍
ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆସିବା ସମୟରେ, ହରି ମହାଶଂଖକୁ ଭରିଦେଲେ।
ଭଵତି ଵିଗତପାପଂ କୀର୍ତନାଦେଵ ଯସ୍ଯ ପ୍ରଚୁରକଲୁଷଦୋଷୈର୍ଗ୍ରସ୍ତମଂଗଂ ନରାଣାମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ଦେହ ବହୁତ ଦୋଷ ଓ ଅପବିତ୍ରତାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ସେମାନେ କେବଳ ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯୈର୍ମୁନିଭିରଭିଷ୍ଟୁତଂ ପତଂଗଂ କଃ ସ୍ତୋତୁଂ କଵିରଭିଵାଂଛତେ ପ୍ରକାମମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଯିଏଁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେହି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କେଉଁ କବି ଅତି ଇଚ୍ଛା କରି ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚାହିଁବେ?
ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥକାମନିପୁଣୈର୍ମୁନିଭିଃ ସ୍ତୁତସ୍ଯ କିଂ ଵସ୍ତୁ ଯନ୍ନ ରଚିତଂ ଵିଵିଧୈଃ ପ୍ରଯୋଗୈଃ
ଶାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଥ ଓ ବିଭିନ୍ନ କାମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସିତ, ସେମାନେ କଣ ନିର୍ମାଣ କରିନାହାନ୍ତି?
କାମଂ ତଥାପ୍ଯହମତୀଵ ଵିଚାର୍ଯ ବ୍ରୁଦ୍ଧ୍ଯା ଭାନୋସ୍ତ୍ରିଲୋକଗୁରୁପୂଜିତପାଦଯୁଗ୍ମମ୍
ତଥାପି, ମୁଁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ତିନି ଲୋକର ଗୁରୁଠାରୁ ପୂଜିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଚରଣ ଯୁଗଳକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବି।
ତାଵଜ୍ଜଗଦ୍ଭଵତି ନିଶ୍ଚଲମେଵ ସର୍ଵଂ ତାଵତ୍କ୍ରିଯାଶ୍ଚ ଵିଵିଧା ନ ଚ ଯାଂତି ସିଦ୍ଧିମ୍
ସେଉଁଠି ଘଟିନଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅଚଳ ରହେ; ସେଉଁଠି ଯାଏଁ, ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳତା ପାଉନାହିଁ।
ତାଵନ୍ନ ଭାଂତି ଶିଖରାଣି ମହୀରୁହାଣାଂ ଗୁଚ୍ଛୈସ୍ତୁ ଫୁଲ୍ଲଵନମୀଲିତଲୋଚନାନି
ସେଉଁଠି ଯାଏଁ, ଗଛର ଶିଖର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏନାହିଁ, ଫୁଲ ଗୁଛ ମଧୁର ଉଦ୍ୟାନରେ ମୁହଁ ବନ୍ଦ କରି ରହିଯାନ୍ତି।
ଉଦ୍ଯଂତମଂବରତଲେ ସୁରସିଦ୍ଧସଂଘାଃ ସବ୍ରହ୍ମଦୈତ୍ଯମୁନିକିନ୍ନରନାଗଯକ୍ଷାଃ 5.1.32.
ସେ ଆକାଶରେ ଉଦୟ ହେଲେ, ଦେବ, ସିଦ୍ଧ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦାନବ, ଋଷି, କିନ୍ନର, ମଣିଷ, ନାଗ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ—
ଅସ୍ତଂ ଗତେ ତ୍ଵଯି ଜଗଦ୍ଭଵତି ପ୍ରସୁପ୍ତଂ ଭୂଯସ୍ତ୍ଵଯି ପ୍ରତପତି ପ୍ରତିବୋଧମେତି
ତୁମେ ଅସ୍ତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଶୁଏଇଯାଏ; ତୁମେ ପୁଣି ଆଲୋକିତ ହେଲେ, ବିଶ୍ୱ ଜାଗିଉଠେ।
ଉତ୍ସାହଶକ୍ତିନଯଶୌର୍ଯସମନ୍ଵିତାନାଂ ସେଵାପ୍ରଯୋଗରଚନାଵିଧିତତ୍ପରାଣାମ୍ ୬୨
ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ସାହ, ଶକ୍ତି, ନେତୃତ୍ୱ ଓ ପରାକ୍ରମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କର ସେବା, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସୃଷ୍ଟି ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ—
ଯତ୍ସଂଯୁଗେଷୁ ରଥକୁଞ୍ଜରକୁନ୍ତଶକ୍ତିନାରାଚଚକ୍ରଶରତୋମରଭୀମଖଡ୍ଗୈଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ରଥ, ହାତୀ, ବଣ, ଶକ୍ତି, ଅସି, ଚକ୍ର, ତୀର, ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା—
କାଂତାରଦୁର୍ଗଵିଷମେଷ୍ଵପି ଵର୍ତମାନା ଋକ୍ଷେଭସିଂହବହୁକଣ୍ଟକତସ୍କରେଷୁ
କଠିନ ଜଙ୍ଗଲ, ଦୁର୍ଗ, ଭାଲୁ, ସିଂହ, ଅନେକ କାଁଟା ଓ ଚୋରମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି—
ତେଜୋରାଶିସ୍ତ୍ଵମିହ ଶରଣଂ ସର୍ଵତୋଦୁଃଖିତାନାଂ ତ୍ଵତ୍ତୁଲ୍ଯୋଽନ୍ଯୋ ଜଗତି ସକଲେ ନାସ୍ତି କଶ୍ଚିଦ୍ଦଯାଲୁଃ
ତୁମେ ଏଠାରେ ତେଜର ଭଣ୍ଡାର, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖିତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ; ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ତୁମ ପରି ଦୟାଳୁ ଆଉ କେହି ନାହିଁ।
କଃ କୁଷ୍ଠାଭିହତଃ କ୍ଵ ଚାରିଭିରଥୋ କୋ ଵ୍ଯାଧିଭିଃ ପୀଡିତଃ କେ ପଂଗ୍ଵଂଧଜଡାଃ କ୍ଵ ଶୀର୍ଣଚରଣଃ କୋ ଵା ଵିପନ୍ନକ୍ରିଯଃ
କିଏ କୁଷ୍ଠରେ ପୀଡିତ, କିଏ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା, କିଏ ରୋଗରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ, କିଏ ଲଙ୍ଗଡା, କିଏ ଅନ୍ଧ, କିଏ ମୂଢ଼, କିଏ ଶୁଖିଗଲା ପାଦର, କିଏ ବିଫଳ କାର୍ଯ୍ୟର?
ଧର୍ମଃ ପରତ୍ର କିଲ ତିଷ୍ଠତି ସେଵିତୋଽସୌ କାଲାଂତରେଣ ଵିବୁଧା ଵରଦା ଭଵଂତି
ଧର୍ମ ଯଦି ସେବନ କରାଯାଏ, ସେ ପରଲୋକରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହେ; ସମୟ ଆସିଲେ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଦୟା ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ ହୁଅନ୍ତି।
ଵିଭ୍ରାଂତକାଂତହରିଣୀସଦୃଶେକ୍ଷଣାଭିଃ କାଂତୋରୁହାରମଣିକୁଣ୍ଡଲମେଖଲାଭିଃ
ଚଞ୍ଚଳ ପ୍ରେମିକା ହରିଣୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପରି ଆଖି, ସୁନ୍ଦର କେଶ, ମଣି ଝୁମକା ଓ କମରବନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ଯୈସ୍ତ୍ଵଂ ନରୈଃ ସକୃଦପି ପ୍ରଣତଃ କଥଂଚିଦ୍ଧ୍ଯାତୋଽଥଵା ଭୁଵନନାଥ ତଥାଂତକାଲେ
ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ନାଥ, ଯେମିତି ମାନବମାନେ କେବଳ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି କିମ୍ବା କିଛି ଭଳି ମନେ କରନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ—
ଯେ ତ୍ଵାଂ କୁତର୍କମତିଭିର୍ନ ନମଂତି ଭକ୍ତ୍ଯା ରୋମାଂଚକଂଚୁକଶତାକୁଲିତୈଃ ଶରୀରୈଃ 5.1.32.
ଯେମାନେ ଭ୍ରାନ୍ତି ମନରେ ତୁମକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତିନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଭକ୍ତିର ଉତ୍ସାହରେ କମ୍ପିତ ହୁଏନାହିଁ—
ଉଦଧିଜଲତରଂଗକ୍ଷୋଭଲୋଲାକ୍ଷିଯୁଗ୍ମୈଃ ସଫଣିମଣିମଯୂଖୋଦ୍ଭାସିତୈର୍ଲେଲିହଦ୍ଭିଃ
ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଚଞ୍ଚଳ ଦୁଇଟି ଆଖି, ମଣିମାଳା ଫଣାର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା, ସେହି ସର୍ପମାନେ ଚୁଷିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି—
ତଵ ସୁରଵର ଗଚ୍ଛତୋଽନୁସରଂତି ତ୍ରିଦଶନଦୀକମଲୋଦ୍ଗ ତାନି ଵାତୈଃ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ତୁମେ ଯେଉଁବେଳେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନଦୀର କମଳଗୁଡ଼ିକୁ ପବନ ହଲାଇ ତୁମ ପଛରେ ଚାଲିଯାଉଛି।
ତତ୍ତ୍ଵଧ୍ଯାନଂ ଜଲନିଧିନିଵହେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ସ୍ଥିତ୍ଵା ଚରଣନିଵହୈଃ
ତୁମ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପୁନିପୁନି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ପଦମାଳିକା ସହ—
ଉଦଯାଦ୍ରିନିତଂବସଂସ୍ଥିତସ୍ଯ ହ୍ଯୁଦଯେଷ୍ଵସ୍ତମଯେଷୁ ଚାଵୃତସ୍ଯ
ପୂର୍ବ ପର୍ବତର ଢାଳରେ ତୁମେ ବସିଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ସମୟରେ ତୁମେ ଆବୃତ ହୁଅଛ—
ଯଥାଯଥା ଵ୍ରଜତି ରଥସ୍ତଵାଂବରେ ଵିପାଟଯନ୍ଧନତିମିରୌଘସଂଚଯାନ୍
ତୁମର ରଥ ଆକାଶରେ ଯେଉଁପରି ଚାଲିଯାଏ, ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣ ଅନ୍ଧକାରର ଘନ ମେଘକୁ ଭାଗିଦେଉଛି।
ଚାରୁପଦ୍ମଵିନିମୀଲିତେକ୍ଷଣାଂ ଚକ୍ରଵାକକଲହଂସମେଖଲାମ୍
ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମ ଭଳି ଅର୍ଦ୍ଧ ମୁଦା ଆଖି, ଚକ୍ରବାକ ଓ ହଂସମାନେ ମାଳା ଭଳି ଚାରିପାଖରେ—
ନୀଲଲୋଲମତିକାନ୍ତମୁତ୍ପଲଂ ଭୃଂଗତୁଂଗଚରଣାକୁଲୀକୃତମ୍
ନୀଳ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ପଦ୍ମ, ଉଚ୍ଚ ଚଳିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ତାହାକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି—
ସ୍ଫୁରଚ୍ଛଶାଂକହାରନିର୍ମଲଂ ଖଗ ତ୍ଵଦଂକେଷ୍ଵଚଂଚଲମ୍
ଚମକୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମାର ନିର୍ମଳ ହାର, ହେ ପକ୍ଷୀ, ତୁମ କୋଳରେ ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ରହିଛି—
ହରିତି ଚ ତାଵନ୍ମୁହିର୍ନିଷେଵିତତମସ୍ଯଶୁଭଂ ଭଵତି ଚ ଯାଵଦୈଵ କିରଣୈସ୍ତଵ ପୂଜିତତରମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହରିତ ପୃଥିବୀ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକି ରହିଛି, ସେଉଁଠି ଅଶୁଭ ରହିଥାଏ, ତୁମ କିରଣରେ ପୂଜିତ ହେଉଅ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତ୍ଵଂ ଶଶାଂକସ୍ତ୍ଵମସୁରମଥନଃ ଶଣ୍ମୁଖସ୍ତ୍ଵଂ ଧନେଶସ୍ତ୍ଵଂ କାଲସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଧାତା କ୍ଷିତିଧରମଲଯାପାଶ୍ରଯସ୍ତ୍ଵଂ ହୁତାଶଃ 5.1.32.
ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦାନବ ନାଶକ, ତୁମେ ଷଣ୍ମୁଖ, ତୁମେ ଧନର ନାଥ, ତୁମେ କାଳ, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାହାଡ଼ ଓ ମଲୟର ଆଶ୍ରୟ, ତୁମେ ଅଗ୍ନି।
ତ୍ଵମନିଂଦ୍ଯ ଗୋପତେ ତ୍ରିପୁରମଥନ ମନ୍ମଥଦାହକରସ୍ତ୍ଵମସୁରଭୀମଦର୍ପହା ପାହି ମାମ୍
ତୁମେ ନିର୍ମଳ, ଗୋପାଳକ, ତ୍ରିପୁର ନାଶକ, କାମଦେବ ଦାହକ, ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନଙ୍କର ଅହଂକାର ନାଶକ—ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ଆଦିତ୍ଯ ଭାସ୍କର ଦିଵାକର ସପ୍ତସପ୍ତେ ମାର୍ତଂଡ ସୂର୍ଯ ହରିଦଶ୍ଵପତେ ଚ ଭାନୋ
ହେ ଆଦିତ୍ୟ, ଭାସ୍କର, ଦିବାକର, ସପ୍ତାଶ୍ୱ, ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ହରିତ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ନାଥ, ଭାନୁ—