ସ୍ଥାପନାଂ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ନରାଦିତ୍ଯସ୍ଯ ଯାଦୃଶୀ
ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ନର-ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ସ୍ଥାପନା ବିଷୟରେ କହିବି।
ନରନାରାଯଣୌ ଦେଵାଵଵତୀର୍ଣୌ ଧରାତଲେ
ନର ଓ ନାରାୟଣ ଦେବତା ଧରାପୃଷ୍ଠରେ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ।
ଏଵଂ ତୌ ଵର୍ତିତୌ ଲୋକେ କାଂତୌ ଵୃଦ୍ଧିଂ ପରାଂ ଗତୌ
ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ରହି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉନ୍ନତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
କଂସାଦୀନ୍ଦାନଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ନିଜଘାନ ରଣେ ହି ସଃ
ସେ କଂସ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେଂକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରିଥିଲେ।
କୃତାସ୍ତ୍ରେଣ ତୁ ଵୀରେଣ ଦେଵରାଜସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣା
ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶସ୍ତ୍ର ଉପହାର ଭାବେ ପାଇଥିଲେ।
ନିଵାତକଵଚା ହ୍ଯୁଗ୍ରା ହିରଣ୍ଯପୁରଵାସିନଃ
ହିରଣ୍ୟପୁରରେ ବସୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ନିବାତକବଚମାନେ,
ଅର୍ଜୁନେନ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତୋ ଵଧସ୍ତେଷାଂ ଦୁରାତ୍ମନାମ୍
ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତିମାନେଂକୁ ବଧ କରିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ।
ନିହତ୍ଯ ତାଂସ୍ତତଃ ପାର୍ଥଃ କୃତ୍ଵା କର୍ମ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍
ସେମାନେଂକୁ ମାରି, ପାର୍ଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କଲେ।
କୃତକାର୍ଯଂ ତଦା ଶକ୍ରସ୍ତ୍ଵର୍ଜୁନଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ 5.1.32.
ତାହାପରେ, କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ—
ମନସା କାଂକ୍ଷିତଂ ପାର୍ଥ ଵରଂ ତ୍ଵଂ ଵରଯୋତ୍ତମମ୍
'ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମ ମନରେ ଯେଉଁ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ଇଚ୍ଛା କର, ତାହା ଚୟନ କର।'
ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରୀତିଯୁକ୍ତେନ ଦକ୍ଷାଯ ପ୍ରତିପାଦିତେ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେମରେ ଡାକ୍ଷକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ସୁରାଣାମସୁରାଣାଂ ଚ ଵିଗ୍ରହେ ସମୁପସ୍ଥିତେ
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେଂକ ମଧ୍ୟରେ ସଂଘର୍ଷ ଆରମ୍ଭ ହେଲାବେଳେ,
ତପଶ୍ଚଚାର ଦୁର୍ଧର୍ଷମେକପାଦଃ ଶତକ୍ରତୁଃ
ଶତଯଜ୍ଞର ଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ପାଏଁ ଦଢ଼ିଆ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଦେଵରାଜଂ ତଂ ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ ହ
ସେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ।
ଏକାକିନା ଵନସ୍ଥେନ ନ ସାଧ୍ଯାଃ ଶତ୍ରଵସ୍ତ୍ଵଯା
ତୁମେ ଏକା ହୋଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ରୁହିଲେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ।
ପୂଜାର୍ଥେ ବ୍ରହ୍ମଣା ଦତ୍ତେ ପାରିଜାତସମୁଦ୍ଭଵେ
ପୂଜା ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପାରିଜାତ ଫୁଲ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଇଥିଲେ।
ଶତ୍ରୂଣାଂ ଚ କ୍ଷଯୋ ଭାଵୀ ପ୍ରସାଦାଦର୍ଚଯୋ ସ୍ତଯୋଃ
ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ତାଙ୍କର କୃପାରେ ତୁମର ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବେ।
ଜଗାମ ସତ୍ଵରସ୍ତତ୍ର ଯତ୍ର ଦକ୍ଷଃ ପ୍ରଜାପତିଃ ୧୯ ପୂଜିତେ ପ୍ରତିମେ ଵ୍ଯାସ ଶକ୍ରେଣ ଶରଦାଂ ଶତମ୍ 5.1.32.
ସେ ତୁରନ୍ତ ଯାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଜାପତି ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଶକ୍ର ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ପ୍ରତିମାରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ହେ ବ୍ୟାସ।
ଭକ୍ତ୍ଯାନଯା ପରଂ ତୁଷ୍ଟାଵାଵାଂ ଜାନୀହି ଵାସଵ
ଏହି ଭକ୍ତି ସହିତ ସେ ଆମକୁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ—ଏହି କଥା ଜାଣ, ହେ ବାସବ।
ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ତଦା ଶକ୍ରଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ମ
ତାପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ମନେ ଥିବା ଶକ୍ର ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ।
ସର୍ଵେ ତେ ନାଶମୃଚ୍ଛଂତୁ ଵର ଏଷ ମତୋ ମମ
ମୁଁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହେଁ—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ।
ତଥେତି ଚୋକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରତିମେ ତେ ନାକଂ ପ୍ରତି ଜଗ୍ମତୁଃ
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି କହି ସେମାନେ ପ୍ରତିମାରୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଇମେ ଚ ପ୍ରତିମେ ପାର୍ଥ ଶଂକରେଣ ମହାତ୍ମନା
ଏହି ପ୍ରତିମାଗୁଡ଼ିକୁ ମହାତ୍ମା ଶଂକର ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ହେ ପାର୍ଥ।
ସୁରକ୍ତୈଃ ଶତପତ୍ରୈଶ୍ଚ ପୂଜିତେ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଦିନମ୍
ଗଭୀର ଲାଲ ଶତପତ୍ର ଗୋଲାପ ଫୁଲରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା।
ନୀଲୋତ୍ପଲୈଃ ସୁଗଂଧୈଶ୍ଚ ସହସ୍ରପରିଵତ୍ସରାନ୍
ନୀଳ ଉତ୍ପଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଫୁଲରେ, ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା।
ପୂଜଯାମାସ ପ୍ରତିମେ ପଦ୍ମୈ ରକ୍ତୋତ୍ପଲୈଃ ଶୁଭୈଃ
ସେ ପ୍ରତିମାଗୁଡ଼ିକୁ ପଦ୍ମ ଓ ଶୁଭ ଲାଲ ଉତ୍ପଳ ଫୁଲରେ ପୂଜା କଲେ।
ଏତାଭ୍ଯାଂ ରହିତଃ ସ୍ଵର୍ଗୋ ମୃତ୍ଯୁତୁଲ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ଦୁଇଜଣ ଛାଡ଼ିଦିଆଗଲେ, ସ୍ୱର୍ଗ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ହେଇଯିବ।
ଉଵାଚ ନାହମର୍ଥ୍ଯସ୍ମିନ୍ଵରେଣାନେନ ଵୈ ପ୍ରଭୋ 5.1.32.
ସେ କହିଲେ, ‘ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ ମୋର କୌଣସି ଆଗ୍ରହ ନାହିଁ।’
ଗୃହୀତ୍ଵା ତ୍ଵମିମେ ଵୀର କୁଶସ୍ଥଲ୍ଯାଂ ନିଵେଶଯ
ଏହିଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ, ହେ ବୀର, କୁଶସ୍ଥଳୀରେ ସ୍ଥାପନ କର।
ପ୍ରତି ତିଷ୍ଠତି ଵୈ ଯତ୍ର ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନଃ ଭଵିଷ୍ଯତି ତଦା ଯାତ୍ରା ଆଷାଢୀ ଚାଥ କୌମୁଦୀ
ଯେଉଁଠାରେ ଏହିମାନେ ସ୍ଥାପିତ ହେବେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେବ; ତାପରେ ଆଷାଢ଼ୀ ଓ କୌମୁଦୀ ଯାତ୍ରା ଶୁଭ ହେବ।