ଗୌତମେନ ପୁରା ଯତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଃ ଶାପାଦ୍ଭ ଗୀକୃତଃ
ଏଠାରେ ପୁରାତନ କାଳରେ ଗୌତମଙ୍କ ଶାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଃଖିତ ହେଇଥିଲେ।
ଅତୋଷଯତ୍ତଦୋଗ୍ରେଣ ତପସା ଶଂକରଂ ପୁରା
ସେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ତପସ୍ୟା କରି ପୁରାତନ କାଳରେ ଶଂକରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଗୋସହସ୍ରୀକୃତାସ୍ତେନ ଗୋପୀଂଦ୍ରସ୍ତେନ କଥ୍ଯତେ
ସେ ହଜାର ଗାଁଠି ଦାନ କରିଥିଲେ; ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଗୋପୀନ୍ଦ୍ର ବୋଲାଯାଏ।
ଯେ ମୃତାସ୍ତେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାପ୍ନୁଵଂତି ମହୀତଲେ
ଯେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପୁନଃଜନ୍ମ ପାନ୍ତିନାହିଁ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠଶୁକ୍ଲଦଶମ୍ଯାଂ ତୁ ଗଂଗାଯାଂ ଫଲମାଦିଶେତ୍
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଶୁକ୍ଳ ଦଶମୀ ଦିନରେ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ଫଳ ଘୋଷଣା କରିବା ଉଚିତ।
ପୁଷ୍ପକେନ ଵିମାନେନ ପ୍ରଯାତୋ ଦିଵି ମୋଦତେ
ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପକ ରଥରେ ଯାଇ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥାଏ।
ଇଷ୍ଟଭୋଗସମାପନ୍ନୋ ଯାତି ସ୍ଵର୍ଗଂ ନ ସଂଶଯଃ
ଇଚ୍ଛିତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ।
ଗଂଧପୁଷ୍ପାଦିନୈଵେଦ୍ଯୈର୍ମୃତୋ ରୁଦ୍ରପୁରଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ଦାନ କରି ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ସେ ରୁଦ୍ରପୁରକୁ ଯାଏ।
ଅଂବାଲିକାଂ ଚ ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍ସମାଧିନିଯମେନ ଚ ।। 5.1.31.
ଯେ କେହି ନିୟମିତ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଅମ୍ବାଳିକାଙ୍କୁ ଦେଖିଥାଏ,
ସ ମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯଃ କଂଚୁକେନ ଫଣୀ ଯଥା
ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ସାପ ତାହାର କଞ୍ଚୁକୁ ଛାଡିବା ପରି।
ଯତ୍ର କୂପୋଦକଂ ପୀତ୍ଵା ସୌଭାଗ୍ଯମତୁଲଂ ଲଭେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ କୂଆର ଜଳ ପିଇ ଅପୂର୍ବ ସୌଭାଗ୍ୟ ମିଳେ।
ଶିଵଲୋକେ ଵସେତ୍ତାଵଦ୍ଯାଵଦିଂଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ସେ ଶିବଲୋକରେ ଚଉଦି ଇନ୍ଦ୍ର ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାସ କରିଥାଏ।
ସ ଗାଣପତ୍ଯମାପ୍ନୋତି ଯତ୍ସୁରୈରପି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେ ଗଣପତି ପଦକୁ ପାଇଥାଏ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।
ନ ଯାତି ନରକଂ ମର୍ତ୍ଯଃ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହୀଯତେ
ମାନବ ନରକକୁ ଯାଏନାହିଁ; ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ପୂଜିତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ପୂର୍ଵଂ ସ୍ଥଵିରାଖ୍ଯଂ ଵିନାଯକମ୍
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଥିଲେ ବଡ଼ ବିନାୟକ।
ଗଂଧୈର୍ଧୂପୈଶ୍ଚ ନୈଵେଦ୍ଯୈର୍ଭକ୍ଷ୍ଯୈର୍ଭୋଜ୍ଯୈଃ ଫଲଂ ଶୃଣୁ
ସେଉଁଠି ସୁଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ନୈବେଦ୍ୟ, ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଭୋଜ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଏ—ଏହାର ଫଳ ଶୁଣ।
ନଵନଦ୍ଯାଃ ସମୀପେ ତୁ ପାର୍ଵତୀଂ ପୂଜଯେଦ୍ବୁଧଃ
ନୂତନ ନଦୀ ପାଖରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
କାମୋଦକେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାମଂ ରତିପ୍ରିଯମ୍
କାମୋଦକା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ପ୍ରିୟଜନକୁ ଦେଖିପାରେ।
ପ୍ରଯାଗେ ତୁ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପ୍ରଯାଗେଶଂ ତୁ ପଶ୍ଯତି 5.1.31.
ପ୍ରୟାଗରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ସେଠାରେ ପ୍ରୟାଗନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵରୋଗୈର୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ସ୍ଥାପନାଂ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ନରାଦିତ୍ଯସ୍ଯ ଯାଦୃଶୀ
ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ନର-ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ସ୍ଥାପନା ବିଷୟରେ କହିବି।
ନରନାରାଯଣୌ ଦେଵାଵଵତୀର୍ଣୌ ଧରାତଲେ
ନର ଓ ନାରାୟଣ ଦେବତା ଧରାପୃଷ୍ଠରେ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ।
ଏଵଂ ତୌ ଵର୍ତିତୌ ଲୋକେ କାଂତୌ ଵୃଦ୍ଧିଂ ପରାଂ ଗତୌ
ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ରହି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉନ୍ନତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
କଂସାଦୀନ୍ଦାନଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ନିଜଘାନ ରଣେ ହି ସଃ
ସେ କଂସ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେଂକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରିଥିଲେ।
କୃତାସ୍ତ୍ରେଣ ତୁ ଵୀରେଣ ଦେଵରାଜସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣା
ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶସ୍ତ୍ର ଉପହାର ଭାବେ ପାଇଥିଲେ।
ନିଵାତକଵଚା ହ୍ଯୁଗ୍ରା ହିରଣ୍ଯପୁରଵାସିନଃ
ହିରଣ୍ୟପୁରରେ ବସୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ନିବାତକବଚମାନେ,
ଅର୍ଜୁନେନ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତୋ ଵଧସ୍ତେଷାଂ ଦୁରାତ୍ମନାମ୍
ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତିମାନେଂକୁ ବଧ କରିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ।
ନିହତ୍ଯ ତାଂସ୍ତତଃ ପାର୍ଥଃ କୃତ୍ଵା କର୍ମ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍
ସେମାନେଂକୁ ମାରି, ପାର୍ଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କଲେ।
କୃତକାର୍ଯଂ ତଦା ଶକ୍ରସ୍ତ୍ଵର୍ଜୁନଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ 5.1.32.
ତାହାପରେ, କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ—
ମନସା କାଂକ୍ଷିତଂ ପାର୍ଥ ଵରଂ ତ୍ଵଂ ଵରଯୋତ୍ତମମ୍
'ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମ ମନରେ ଯେଉଁ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ଇଚ୍ଛା କର, ତାହା ଚୟନ କର।'