ଦେଵୀଂ ଯୋଗୀଶ୍ଵରୀଂ ପୂଜ୍ଯ ସୁରାସୁରନମସ୍କୃତାମ୍
ଯୋଗର ଅଧିନାୟିକା ଦେବୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଶଂଖାଵର୍ତେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ସର୍ଵପାପଵିଵର୍ଜିତଃ
ଶଂଖାବର୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ସୁଧୋଦକେ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ମୁକ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ସ୍ନାପଯେନ୍ନରଃ
ଚତୁର୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଉପକୃତ ହୁଏ।
ତଥାନ୍ଯ ତ୍ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତୀର୍ଥଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଶ୍ରୁତମ୍
ଏବେ ମୁଁ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅନ୍ୟ ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ କହିବି।
ପୂର୍ଵଂ ତ୍ରେତାଯୁଗେ ଵ୍ଯାସ ସୁନେତ୍ରୋ ନାମ ଵୈ ଦ୍ଵିଜଃ
ପୂର୍ବରୁ ତ୍ରେତାଯୁଗରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସୁନେତ୍ର ନାମରେ ଥିଲେ, ବ୍ୟାସ।
ଯଵକ୍ରୀତସ୍ଯ ଶାପେନ ସ୍ଵପିତା ତେନ ଘାତିତଃ
ଯବକ୍ରୀତଙ୍କ ଶାପରେ, ସେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ମାରିଥିଲେ।
ତୀର୍ଥେ କିଂପୁନକେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଧାରାତୀର୍ଥେ ଗତୋ ଦ୍ଵିଜଃ
କିଂପୁନକ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧାରା ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ।
କଥଂ ମେ ପତିତା ଧାରା ଅନୃତା ଵା ଶ୍ରୁତିସ୍ତଥା
ମୋ ଧାରା କିପରି ଅପବିତ୍ର ହେଲା, କିମ୍ବା ମୋ ପାଠ କିପରି ଅସତ୍ୟ ହେଲା?
ଅତ୍ର ତୀର୍ଥେ ପୁନଃ ସ୍ନାତି ଯାଵଦ୍ଵାଣୀଂ ତତୋଽଶୃଣୋତ୍ 5.1.31.
ସେଠାରେ, ପୁନି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ।
ନ ତେଽସ୍ତି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ଵୈ ତୀର୍ଥସ୍ନାନେନ ନାଶିତା
ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାରେ ପୀଡିତ ନୁହଁ; ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିବାରୁ ଏହା ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି।
ତତ୍ର ସ୍ଥିତ୍ଵା ମହେଶେନ ପୁନଃ ପତ୍ତନମୀକ୍ଷିତମ୍
ସେଠାରେ ରହି, ମହେଶ୍ୱର ପୁନି ସହରକୁ ଦେଖିଲେ।
ପତ୍ତନେଶ୍ଵର ଇତ୍ଯାଖ୍ଯୋ ଦେଵଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ସେଠାରେ ଦେବଦେବ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ 'ପଟ୍ଟନେଶ୍ୱର' ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ଭାଵଯୁକ୍ତୋ ନରୋ ଵ୍ଯାସ ପୂଜଯେଦ୍ଵିଧିଵତ୍ସଦା
ଭକ୍ତିରେ ଭରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ, ବ୍ୟାସ, ସଦା ନିୟମରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ହଂସଯୁକ୍ତେନ ଯାନେନ ଶିଵଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ହଂସ ଯୁକ୍ତ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ସେ ଶିବଲୋକକୁ ଯାଏ।
ଦୁର୍ଧର୍ଷମିତି ଵିଖ୍ଯାତଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଵିମୋଚନମ୍
ଏହା 'ଦୁର୍ଧର୍ଷ' ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ତୀର୍ଥମାସୀନ୍ନଦୀତୀରେ ଵିଖ୍ଯାତଂ ସୂର୍ଯସଂସ୍କୃତମ୍
ନଦୀ କୂଳରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏହି ତୀର୍ଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ସପ୍ତମ୍ଯାମଥଵାଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ସଂକ୍ରାତୌ ରଵିଵାସରେ
ସପ୍ତମୀ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ରାଶି ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମୟରେ କିମ୍ବା ରବିବାର ଦିନରେ,
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହେଶ୍ଵରଂ ତତ୍ର ଶିପ୍ରାକୂଲେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ଶିପ୍ରା ନଦୀର କୂଳରେ ଥିବା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି,
ପିତୃମାତୃକୁଲଂ ସର୍ଵଂ ସମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଶିଵଂ ଵ୍ରଜେତ୍ 5.1.31.
ସମସ୍ତ ପିତୃମାତୃ ଗୋତ୍ରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଶିବଙ୍କୁ ସମୀପ ଯିବା ଉଚିତ।
ତାଵତ୍ତଦକ୍ଷଯଂ ଲୋକେ ଯାଵଚ୍ଚଂଦ୍ରଦିଵାକରୌ
ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଚାନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଲେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଗତରେ ଅକ୍ଷୟ ରହିଥାଏ।
ଗୌତମେନ ପୁରା ଯତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଃ ଶାପାଦ୍ଭ ଗୀକୃତଃ
ଏଠାରେ ପୁରାତନ କାଳରେ ଗୌତମଙ୍କ ଶାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଃଖିତ ହେଇଥିଲେ।
ଅତୋଷଯତ୍ତଦୋଗ୍ରେଣ ତପସା ଶଂକରଂ ପୁରା
ସେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ତପସ୍ୟା କରି ପୁରାତନ କାଳରେ ଶଂକରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଗୋସହସ୍ରୀକୃତାସ୍ତେନ ଗୋପୀଂଦ୍ରସ୍ତେନ କଥ୍ଯତେ
ସେ ହଜାର ଗାଁଠି ଦାନ କରିଥିଲେ; ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଗୋପୀନ୍ଦ୍ର ବୋଲାଯାଏ।
ଯେ ମୃତାସ୍ତେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାପ୍ନୁଵଂତି ମହୀତଲେ
ଯେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପୁନଃଜନ୍ମ ପାନ୍ତିନାହିଁ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠଶୁକ୍ଲଦଶମ୍ଯାଂ ତୁ ଗଂଗାଯାଂ ଫଲମାଦିଶେତ୍
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଶୁକ୍ଳ ଦଶମୀ ଦିନରେ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ଫଳ ଘୋଷଣା କରିବା ଉଚିତ।
ପୁଷ୍ପକେନ ଵିମାନେନ ପ୍ରଯାତୋ ଦିଵି ମୋଦତେ
ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପକ ରଥରେ ଯାଇ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥାଏ।
ଇଷ୍ଟଭୋଗସମାପନ୍ନୋ ଯାତି ସ୍ଵର୍ଗଂ ନ ସଂଶଯଃ
ଇଚ୍ଛିତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ।
ଗଂଧପୁଷ୍ପାଦିନୈଵେଦ୍ଯୈର୍ମୃତୋ ରୁଦ୍ରପୁରଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ଦାନ କରି ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ସେ ରୁଦ୍ରପୁରକୁ ଯାଏ।
ଅଂବାଲିକାଂ ଚ ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍ସମାଧିନିଯମେନ ଚ ।। 5.1.31.
ଯେ କେହି ନିୟମିତ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଅମ୍ବାଳିକାଙ୍କୁ ଦେଖିଥାଏ,
ସ ମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯଃ କଂଚୁକେନ ଫଣୀ ଯଥା
ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ସାପ ତାହାର କଞ୍ଚୁକୁ ଛାଡିବା ପରି।