ଵୈଵସ୍ଵତାଯ କାଲାଯ ଦକ୍ଷାଯ ମନଵେ ତଥା
ଏହି ଅର୍ପଣ ବୈବସ୍ବତ, କାଳ, ଦକ୍ଷ ଓ ମନୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।
ହରଯେ ରଵିପୁତ୍ରାଯ କାଲିଂଦୀସୋଦରାଯ ଚ
ହର, ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ଓ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ମଂତ୍ରୈରେଭିର୍ନମଃପ୍ରୋକ୍ତୈରୋଂକାରାଦ୍ଯୈଃ ସୁଶୋଭନୈଃ
ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ, 'ନମସ୍କାର' ଓ 'ଓଁ' ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସଂତର୍ପଯେଦ୍ଯମଂ ଦେଵଂ ତିଲପାତ୍ରଂ ସମାହିତଃ
ଏକାଗ୍ର ମନେ, ତିଳର ପାତ୍ର ଦେଇ ଯମ ଦେବତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଦରକାର।
ଅନେନ ଵିଧିନା ଯସ୍ତୁ ସଂତର୍ପଯେଦ୍ଯମଂ ଵିଭୁମ୍
ଯେଉଁଠି ଏହି ପ୍ରକାର ଯମଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ, ସେ ବିଶାଳ ଯମଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଥାଏ।
ରାତ୍ରିଂ ତତ୍ରାଥ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ମାନଵଃ କାମସଂଯୁତଃ
ସେଠାରେ ରାତି ଅତିବାହିତ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ଇଛାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଏ।
ନମଃ ସୂର୍ଯାଯ ରୁଦ୍ରାଯ କାଲାଂତପତଯେ ନମଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ରୁଦ୍ର ଓ ସମୟର ଶେଷ ନାୟକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
କାର୍ତିକଂ ହି ସମଗ୍ରଂ ତୁ ଵର୍ଧଂତେ ତସ୍ଯ ସଂପଦଃ
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ସମଗ୍ର ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପଦ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।
ଦିଵାକରାହ୍ନେଽସ୍ତମିତେ ଚ ସୂର୍ଯେ ଦୀପସ୍ଯ ଵର୍ତ୍ତିଂ ପୁରୁଷ ପ୍ରମାଣାମ୍
ଦିନର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବାବେଳେ, ଦୀପର ବାତି ଏକ ପୁରୁଷର ଲମ୍ବା ହେବା ଉଚିତ।
ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଭୂମାଵଥ ହସ୍ତମାତ୍ରଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଦ୍ଵିହସ୍ତାଷ୍ଟଦଲାନ୍ଵିତସ୍ଯ 5.1.30.
ତାପରେ, ଭୂମିରେ ଏକ ହାତ ଲମ୍ବା ରଖି, ମୁଣ୍ଡରେ ଦୁଇ ହାତ ଲମ୍ବା ଏବଂ ଅଷ୍ଟଦଳ ଦେଇ ସଜାଇବା ଦରକାର।
ତତ୍କର୍ଣିକାଯାଂ ତୁ ମହାପ୍ରକାଶୋ ଦେଯୋ ହି ଦୀପଃ ପରଯା ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା
ତାହାର କେନ୍ଦ୍ରରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏକ ବଡ଼ ଆଲୋକ ଦୀପ ଦେବା ଉଚିତ।
ଅନଂଗଲଗ୍ନଂ ଧଵଲଂ ଚ ଵସ୍ତ୍ରଂ ନଵଂ ସୁରକ୍ତଂ ହ୍ଯଥଵା ସୁଶୁକ୍ଲମ୍
ଏକ ନୂତନ, ଶୁଭ୍ର, ଧବଳ କିମ୍ବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଲ୍ ଚିର, କିମ୍ବା ସୁଧ୍ୱ ଶୁଭ୍ର ଚିର ବ୍ୟବହାର କରିବା ଦରକାର।
ତଚ୍ଛାଲିପିଷ୍ଟୋପରି ସଂନିଧାଯ ଯଥା ନ ନିର୍ଯାତି ନ କଂପତେ ଚ
ଏହି ଚିରକୁ ଚାଉଳ ଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ରଖିବା ଦରକାର, ଯେଉଁଠି ଏହା ଝାଡ଼ି ନହୋଇ ଏବଂ କମ୍ପି ନହୋଇ।
ଦଲେଷୁ ଶୋଭାର୍ଥମତୀଵ କୁର୍ଯାନ୍ମନୋରଥପ୍ରତ୍ଯୁପଲବ୍ଧଯେ ଚ
ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଏହାକୁ ରୂପରେ ସଜାଇବା ଦରକାର, ଯେପରି ଚମକ ଓ ଇଛା ପୂରଣ ହେବ।
ସଂଲିପ୍ଯ ଭୂମିଂ ତ୍ଵଥ ଗୋମଯେନ ପୁନଃ ସୁଗଂଧେନ ଜଲେନ ଲିପ୍ତ୍ଵା
ତାପରେ ଭୂମିକୁ ଗୋମୟରେ ଲେପି, ପୁନି ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳରେ ଭଲଭାବେ ଚିତାଇଲେ।
ତତୋ ଜଲଂ ଶୀତଲମାନଯିତ୍ଵା ଆପୂର୍ଯ ଚାଷ୍ଟୌ କଲଶାଂସ୍ତୁ ରମ୍ଯାନ୍
ତାପରେ ଶୀତଳ ଜଳ ଆଣି, ଆଠଟି ସୁନ୍ଦର କଳସରେ ପୂରିଲେ।
ମଧ୍ଵାଜ୍ଯଯୁକ୍ତା ଦଧିଦୁଗ୍ଧପୂର୍ଣା ନୈର୍ଋତ୍ଯକୋଣାଦଥ ଦକ୍ଷିଣାଂତମ୍
ମଧୁ ଓ ଘୀ, ଦହି ଓ ଦୁଧରେ ପୂରଣ କରି, ନୈଋତ୍ୟ କୋଣରୁ ଦକ୍ଷିଣ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରଖିଲେ।
ପ୍ରଜାପତିଭ୍ଯଃ କ୍ରମଶୋ ହି ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରେତେଭ୍ଯ ଇଂଦ୍ରାଯ ତଥା ପିତୃଭ୍ଯଃ
ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି କଳସଗୁଡିକୁ ପ୍ରଜାପତି, ପିତୃଗଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ କ୍ରମରେ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଗାଵୋ ହିରଣ୍ଯଂ ରଜତଂ ଚ ଵସ୍ତ୍ରଂ ଫଲାନି ମୂଲାନି ଯଵାଶ୍ଚ ଧାନ୍ଯମ୍
ଗାଁ, ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ବସ୍ତ୍ର, ଫଳ, ମୂଳ, ଯବ ଓ ଧାନ୍ୟ—
ଵିଦ୍ଯାଧିକେଭ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମେଭ୍ଯଃ ପୌରାଣିକେଭ୍ଯଶ୍ଚ ତଥା ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯଃ 5.1.30.
ଅଧିକ ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ପୁରାଣ ଜଣା ଦ୍ୱିଜମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଦାନ ଦେଲେ।
ଵିମାନୈଃ କାମିକୈର୍ଦିଵ୍ଯୈରପ୍ସରୋଗଣସେଵିତୈଃ
ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ଭାବରେ।
ପ୍ରଵରଂ ସର୍ଵତୀର୍ଥାନାଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଯଃ ପଶ୍ଯତି ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେଠାରେ ଯେଉଁଜଣ ନ୍ୟାତି ହୋଇ ଶୁଚିତା ପାଇଁ ସ୍ନାନ କରି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖେ—
ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ସ୍ଵକୀଯକୁଲସଂଯୁତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ନିଜ କୁଳ ସହିତ।
ଜଟାଶୃଂଗେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ
ଜଟାଶୃଙ୍ଗରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଚିତା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି—
ମହାତପନମାଦୌ ଚ କୃତ୍ଵା ଗଚ୍ଛେଚ୍ଛିଵଂ ପ୍ରତି
ମହାତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭରେ କରି, ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ଇଂଦ୍ରତୀର୍ଥେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚେଂଦ୍ରେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି—
କୁଂଡେଶ୍ଵରଂ ତୁ ଯଃ ପଶ୍ଯେଚ୍ଛିଵଧ୍ଯାନପରାଯଣଃ
କୁଣ୍ଡେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶିବ ଧ୍ୟାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି—
ଗୋପତୀର୍ଥେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୋପେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ଗୋପତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ଗୋପେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି—
ସ୍ନାତ୍ଵା ତୁ ଚିପିଟାତୀର୍ଥେ ଶିଵଂ ଦେଵଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ
ଚିପିଟାତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦେବ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି—