ନ ତେଷାଂ ଵିଦ୍ଯତେ କିଂଚିଦ୍ଯତ୍ପ୍ରକାଶଂ କରୋତି ଚ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଆଲୋକ ଦେଇପାରିବା ଜିନିଷ ନାହିଁ।
ନ ସହାଯୋ ନ ଜାଯେଯଂ ନାଲଂବୋ ନ ଚ ଦେଶିକାଃ
ସେଠି କୌଣସି ସାଥୀ, ଜନାନୀ, ଭରସା କିମ୍ବା ଦିଗ୍ଦର୍ଶକ ନାହିଁ।
ତତ୍ରାଷ୍ଟାଵିଂଶତିଃ ଖ୍ଯାତା ଘୋରା ନରକକୋଟଯଃ
ସେଠି ଅଠାଇଶଟି ଭୟଙ୍କର ନରକ ଅନେକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ସୁଖଂ ତତ୍ର କଥଂ କୃଷ୍ଣ ଲଭଂତେ ଦୁଃଖିତା ନରାଃ
କୃଷ୍ଣ, ସେ ଦୁଃଖି ଲୋକମାନେ କିପରି ସେଠି ସୁଖ ପାଇପାରିବେ?
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ହୃଦ୍ଯଂ ମନୋରଥଫଲପ୍ରଦମ୍
ସେ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା କଥା କହିଲେ।
ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଵୋ ଵଚଃ
ତମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶୁଣ, ମୁଁ ଯାହା କହିବାକୁ ଯାଉଛି।
ଅଵଂତ୍ଯାଂ ଵର୍ତତେ ତୀର୍ଥଂ ସଦ୍ଯଃ ପାପହରଂ ପରମ୍
ଅବନ୍ତୀରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ତୁରନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ପାପକୁ ଦୂର କରେ।
କାର୍ତିକସ୍ଯାସିତେ ପକ୍ଷେ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ସମାହିତଃ
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।
ସଂଗୃହ୍ଯ ଵୈ ତିଲାନ୍କୃଷ୍ଣାନ୍ପିତୃଭକ୍ତୋ ଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ
ପିତୃପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖି, କଳା ତିଳ ଏକତ୍ର କରିବା ଦରକାର।
ଅପସଵ୍ଯଂ ତଥା କୃତ୍ଵା ମଂତ୍ରୈଃ ସଂତର୍ପ ଯେଦ୍ଯମମ୍ 5.1.30.
ବାମପାଶେ ଘୁଞ୍ଚି, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ତିଳ ଯମଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଵୈଵସ୍ଵତାଯ କାଲାଯ ଦକ୍ଷାଯ ମନଵେ ତଥା
ଏହି ଅର୍ପଣ ବୈବସ୍ବତ, କାଳ, ଦକ୍ଷ ଓ ମନୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।
ହରଯେ ରଵିପୁତ୍ରାଯ କାଲିଂଦୀସୋଦରାଯ ଚ
ହର, ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ଓ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ମଂତ୍ରୈରେଭିର୍ନମଃପ୍ରୋକ୍ତୈରୋଂକାରାଦ୍ଯୈଃ ସୁଶୋଭନୈଃ
ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ, 'ନମସ୍କାର' ଓ 'ଓଁ' ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସଂତର୍ପଯେଦ୍ଯମଂ ଦେଵଂ ତିଲପାତ୍ରଂ ସମାହିତଃ
ଏକାଗ୍ର ମନେ, ତିଳର ପାତ୍ର ଦେଇ ଯମ ଦେବତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଦରକାର।
ଅନେନ ଵିଧିନା ଯସ୍ତୁ ସଂତର୍ପଯେଦ୍ଯମଂ ଵିଭୁମ୍
ଯେଉଁଠି ଏହି ପ୍ରକାର ଯମଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ, ସେ ବିଶାଳ ଯମଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଥାଏ।
ରାତ୍ରିଂ ତତ୍ରାଥ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ମାନଵଃ କାମସଂଯୁତଃ
ସେଠାରେ ରାତି ଅତିବାହିତ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ଇଛାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଏ।
ନମଃ ସୂର୍ଯାଯ ରୁଦ୍ରାଯ କାଲାଂତପତଯେ ନମଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ରୁଦ୍ର ଓ ସମୟର ଶେଷ ନାୟକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
କାର୍ତିକଂ ହି ସମଗ୍ରଂ ତୁ ଵର୍ଧଂତେ ତସ୍ଯ ସଂପଦଃ
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ସମଗ୍ର ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପଦ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।
ଦିଵାକରାହ୍ନେଽସ୍ତମିତେ ଚ ସୂର୍ଯେ ଦୀପସ୍ଯ ଵର୍ତ୍ତିଂ ପୁରୁଷ ପ୍ରମାଣାମ୍
ଦିନର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବାବେଳେ, ଦୀପର ବାତି ଏକ ପୁରୁଷର ଲମ୍ବା ହେବା ଉଚିତ।
ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଭୂମାଵଥ ହସ୍ତମାତ୍ରଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଦ୍ଵିହସ୍ତାଷ୍ଟଦଲାନ୍ଵିତସ୍ଯ 5.1.30.
ତାପରେ, ଭୂମିରେ ଏକ ହାତ ଲମ୍ବା ରଖି, ମୁଣ୍ଡରେ ଦୁଇ ହାତ ଲମ୍ବା ଏବଂ ଅଷ୍ଟଦଳ ଦେଇ ସଜାଇବା ଦରକାର।
ତତ୍କର୍ଣିକାଯାଂ ତୁ ମହାପ୍ରକାଶୋ ଦେଯୋ ହି ଦୀପଃ ପରଯା ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା
ତାହାର କେନ୍ଦ୍ରରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏକ ବଡ଼ ଆଲୋକ ଦୀପ ଦେବା ଉଚିତ।
ଅନଂଗଲଗ୍ନଂ ଧଵଲଂ ଚ ଵସ୍ତ୍ରଂ ନଵଂ ସୁରକ୍ତଂ ହ୍ଯଥଵା ସୁଶୁକ୍ଲମ୍
ଏକ ନୂତନ, ଶୁଭ୍ର, ଧବଳ କିମ୍ବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଲ୍ ଚିର, କିମ୍ବା ସୁଧ୍ୱ ଶୁଭ୍ର ଚିର ବ୍ୟବହାର କରିବା ଦରକାର।
ତଚ୍ଛାଲିପିଷ୍ଟୋପରି ସଂନିଧାଯ ଯଥା ନ ନିର୍ଯାତି ନ କଂପତେ ଚ
ଏହି ଚିରକୁ ଚାଉଳ ଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ରଖିବା ଦରକାର, ଯେଉଁଠି ଏହା ଝାଡ଼ି ନହୋଇ ଏବଂ କମ୍ପି ନହୋଇ।
ଦଲେଷୁ ଶୋଭାର୍ଥମତୀଵ କୁର୍ଯାନ୍ମନୋରଥପ୍ରତ୍ଯୁପଲବ୍ଧଯେ ଚ
ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଏହାକୁ ରୂପରେ ସଜାଇବା ଦରକାର, ଯେପରି ଚମକ ଓ ଇଛା ପୂରଣ ହେବ।
ସଂଲିପ୍ଯ ଭୂମିଂ ତ୍ଵଥ ଗୋମଯେନ ପୁନଃ ସୁଗଂଧେନ ଜଲେନ ଲିପ୍ତ୍ଵା
ତାପରେ ଭୂମିକୁ ଗୋମୟରେ ଲେପି, ପୁନି ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳରେ ଭଲଭାବେ ଚିତାଇଲେ।
ତତୋ ଜଲଂ ଶୀତଲମାନଯିତ୍ଵା ଆପୂର୍ଯ ଚାଷ୍ଟୌ କଲଶାଂସ୍ତୁ ରମ୍ଯାନ୍
ତାପରେ ଶୀତଳ ଜଳ ଆଣି, ଆଠଟି ସୁନ୍ଦର କଳସରେ ପୂରିଲେ।
ମଧ୍ଵାଜ୍ଯଯୁକ୍ତା ଦଧିଦୁଗ୍ଧପୂର୍ଣା ନୈର୍ଋତ୍ଯକୋଣାଦଥ ଦକ୍ଷିଣାଂତମ୍
ମଧୁ ଓ ଘୀ, ଦହି ଓ ଦୁଧରେ ପୂରଣ କରି, ନୈଋତ୍ୟ କୋଣରୁ ଦକ୍ଷିଣ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରଖିଲେ।
ପ୍ରଜାପତିଭ୍ଯଃ କ୍ରମଶୋ ହି ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରେତେଭ୍ଯ ଇଂଦ୍ରାଯ ତଥା ପିତୃଭ୍ଯଃ
ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି କଳସଗୁଡିକୁ ପ୍ରଜାପତି, ପିତୃଗଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ କ୍ରମରେ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଗାଵୋ ହିରଣ୍ଯଂ ରଜତଂ ଚ ଵସ୍ତ୍ରଂ ଫଲାନି ମୂଲାନି ଯଵାଶ୍ଚ ଧାନ୍ଯମ୍
ଗାଁ, ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ବସ୍ତ୍ର, ଫଳ, ମୂଳ, ଯବ ଓ ଧାନ୍ୟ—
ଵିଦ୍ଯାଧିକେଭ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମେଭ୍ଯଃ ପୌରାଣିକେଭ୍ଯଶ୍ଚ ତଥା ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯଃ 5.1.30.
ଅଧିକ ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ପୁରାଣ ଜଣା ଦ୍ୱିଜମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଦାନ ଦେଲେ।