ଚଂଡାଲାଦଗ୍ନିମାନୀଯ ଦଦୁର୍ଦୀପଂ ଶିଵେ ରତାଃ ।। । ଦୀପଦାନଫଲଂ ତେ ଵୈ ପୁତ୍ରଦାରସମନ୍ଵିତାଃ
ଚଣ୍ଡାଳମାନେ ଅଗ୍ନି ଆଣି, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୀପ ଦାନ କଲେ; ଦୀପ ଦାନର ଫଳ ସେମାନେ ପୁତ୍ର ଓ ଜନାନୀ ସହିତ ପାଇଲେ।
ଲୀଢମନ୍ନଂ ଗତରସଂ ପୂତି ପର୍ଯୁଷିତଂ ତଥା
ସେମାନେ ଚାଟିଯାଇଥିବା, ରସହୀନ, ପଚା, ଅପରିଚ୍ଛନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ।
ଭୁଂଜାନାସ୍ତେ ସଦା ହୃଷ୍ଟା ରମଂତେ ଦୁଷ୍ଟଭୂମିଷୁ
ସେମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ଅଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନରେ ଖାଇ ଓ ମଜା କରୁଥିଲେ।
ଦୀପଦାନଫଲଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦଦୁର୍ଦୀପଂ ଶିଵାଗ୍ରତଃ
ଦୀପ ଦାନର ଫଳ ଜାଣି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୀପ ଦାନ କଲେ।
ସ୍ଥାନେଷୁ ମୁଦିତାସ୍ତେଷୁ ରମଂତେ ସୁଖିନସ୍ତଦା
ସେଠି ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସୁଖୀ ହୋଇ ମଜା କରୁଥିଲେ।
ତତୋ ଘୋରଂ ସ୍ଥିତଂ ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରେତଲୋକେଷୁ ସର୍ଵଦା
ତାପରେ, ପ୍ରେତଲୋକରେ ସଦା ଭୟଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ବ୍ୟାପି ରହିଲା।
ଦାମୋଦରଂ ଜଗନ୍ନାଥମୂଚୁଃ ସର୍ଵେ ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଦେବତାମାନେ ଦାମୋଦର, ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗଂଧର୍ଵାଶ୍ଚ ତଥା ଯକ୍ଷାଃ ସିଦ୍ଧା ଵିଦ୍ଯାଧରୋରଗାଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ କହିଲେ।
ସ୍ଥାନେଷୁ ଚ ସଦା ହ୍ଯେଷୁ ସୁଖିନଶ୍ଚ ରମାମହେ
ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡିକରେ ଆମେ ସଦା ସୁଖୀ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଛୁ।
ଵସଂତି ଚ ଜଗନ୍ନାଥ ଵର୍ତଂତେ ତେଽତିଦୁଃଖିତାଃ 5.1.30.
କିନ୍ତୁ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଯେମାନେ ଏଠାରେ ରହୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତି ଦୁଃଖି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
ନ ତେଷାଂ ଵିଦ୍ଯତେ କିଂଚିଦ୍ଯତ୍ପ୍ରକାଶଂ କରୋତି ଚ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଆଲୋକ ଦେଇପାରିବା ଜିନିଷ ନାହିଁ।
ନ ସହାଯୋ ନ ଜାଯେଯଂ ନାଲଂବୋ ନ ଚ ଦେଶିକାଃ
ସେଠି କୌଣସି ସାଥୀ, ଜନାନୀ, ଭରସା କିମ୍ବା ଦିଗ୍ଦର୍ଶକ ନାହିଁ।
ତତ୍ରାଷ୍ଟାଵିଂଶତିଃ ଖ୍ଯାତା ଘୋରା ନରକକୋଟଯଃ
ସେଠି ଅଠାଇଶଟି ଭୟଙ୍କର ନରକ ଅନେକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ସୁଖଂ ତତ୍ର କଥଂ କୃଷ୍ଣ ଲଭଂତେ ଦୁଃଖିତା ନରାଃ
କୃଷ୍ଣ, ସେ ଦୁଃଖି ଲୋକମାନେ କିପରି ସେଠି ସୁଖ ପାଇପାରିବେ?
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ହୃଦ୍ଯଂ ମନୋରଥଫଲପ୍ରଦମ୍
ସେ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା କଥା କହିଲେ।
ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଵୋ ଵଚଃ
ତମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶୁଣ, ମୁଁ ଯାହା କହିବାକୁ ଯାଉଛି।
ଅଵଂତ୍ଯାଂ ଵର୍ତତେ ତୀର୍ଥଂ ସଦ୍ଯଃ ପାପହରଂ ପରମ୍
ଅବନ୍ତୀରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ତୁରନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ପାପକୁ ଦୂର କରେ।
କାର୍ତିକସ୍ଯାସିତେ ପକ୍ଷେ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ସମାହିତଃ
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।
ସଂଗୃହ୍ଯ ଵୈ ତିଲାନ୍କୃଷ୍ଣାନ୍ପିତୃଭକ୍ତୋ ଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ
ପିତୃପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖି, କଳା ତିଳ ଏକତ୍ର କରିବା ଦରକାର।
ଅପସଵ୍ଯଂ ତଥା କୃତ୍ଵା ମଂତ୍ରୈଃ ସଂତର୍ପ ଯେଦ୍ଯମମ୍ 5.1.30.
ବାମପାଶେ ଘୁଞ୍ଚି, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ତିଳ ଯମଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଵୈଵସ୍ଵତାଯ କାଲାଯ ଦକ୍ଷାଯ ମନଵେ ତଥା
ଏହି ଅର୍ପଣ ବୈବସ୍ବତ, କାଳ, ଦକ୍ଷ ଓ ମନୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କରିବା ଦରକାର।
ହରଯେ ରଵିପୁତ୍ରାଯ କାଲିଂଦୀସୋଦରାଯ ଚ
ହର, ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ଓ କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ମଂତ୍ରୈରେଭିର୍ନମଃପ୍ରୋକ୍ତୈରୋଂକାରାଦ୍ଯୈଃ ସୁଶୋଭନୈଃ
ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ, 'ନମସ୍କାର' ଓ 'ଓଁ' ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସଂତର୍ପଯେଦ୍ଯମଂ ଦେଵଂ ତିଲପାତ୍ରଂ ସମାହିତଃ
ଏକାଗ୍ର ମନେ, ତିଳର ପାତ୍ର ଦେଇ ଯମ ଦେବତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଦରକାର।
ଅନେନ ଵିଧିନା ଯସ୍ତୁ ସଂତର୍ପଯେଦ୍ଯମଂ ଵିଭୁମ୍
ଯେଉଁଠି ଏହି ପ୍ରକାର ଯମଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ, ସେ ବିଶାଳ ଯମଙ୍କୁ ଖୁସି କରିଥାଏ।
ରାତ୍ରିଂ ତତ୍ରାଥ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ମାନଵଃ କାମସଂଯୁତଃ
ସେଠାରେ ରାତି ଅତିବାହିତ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ଇଛାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଏ।
ନମଃ ସୂର୍ଯାଯ ରୁଦ୍ରାଯ କାଲାଂତପତଯେ ନମଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ରୁଦ୍ର ଓ ସମୟର ଶେଷ ନାୟକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
କାର୍ତିକଂ ହି ସମଗ୍ରଂ ତୁ ଵର୍ଧଂତେ ତସ୍ଯ ସଂପଦଃ
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ସମଗ୍ର ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପଦ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।
ଦିଵାକରାହ୍ନେଽସ୍ତମିତେ ଚ ସୂର୍ଯେ ଦୀପସ୍ଯ ଵର୍ତ୍ତିଂ ପୁରୁଷ ପ୍ରମାଣାମ୍
ଦିନର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବାବେଳେ, ଦୀପର ବାତି ଏକ ପୁରୁଷର ଲମ୍ବା ହେବା ଉଚିତ।
ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଭୂମାଵଥ ହସ୍ତମାତ୍ରଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଦ୍ଵିହସ୍ତାଷ୍ଟଦଲାନ୍ଵିତସ୍ଯ 5.1.30.
ତାପରେ, ଭୂମିରେ ଏକ ହାତ ଲମ୍ବା ରଖି, ମୁଣ୍ଡରେ ଦୁଇ ହାତ ଲମ୍ବା ଏବଂ ଅଷ୍ଟଦଳ ଦେଇ ସଜାଇବା ଦରକାର।