ଦୀପାଗ୍ନିନା ଵିନା ନୈଵ ତମୋଦାରୁ ପ୍ରଦହ୍ଯତେ
ଦୀପର ଅଗ୍ନି ବିନା ଅନ୍ଧାର କେବେ ଦୂର ହେବା ନାହିଁ।
ପପ୍ରଚ୍ଛୁସ୍ତେ ପୁନଃ ସର୍ଵେ ହୃଷ୍ଟା ଦାମୋଦରଂ ଵିଭୁମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଘୋରେ ତମସି ଵୈ ମଗ୍ନା ନାଗ୍ନିଂ ଜାନୀମହେ ଵଯମ୍
ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧାରରେ ଡୁବି ରହି, ଆମେ ଅଗ୍ନିକୁ ଜାଣିନାହିଁ।
ତେନ ଦୀପଂ ପ୍ରତିଜ୍ଵାଲ୍ଯ ଦେଵାଃ ଶିଵପରାଯଣାଃ
ସେ ଦୀପକୁ ଜଳାଇ, ଶିବରେ ଭକ୍ତି ରଖିଥିବା ଦେବମାନେ ଦୀପକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କଲେ।
ଦତ୍ତେ ଦୀପେ ତତୋ ଦେଵୈର୍ଦୃଷ୍ଟୋ ହୃଷ୍ଟୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଦେବମାନେ ଦୀପ ଦେଇବା ପରେ, ଖୁସି ହୋଇ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସୁଖଂ ପ୍ରାପୁଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ସେନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ତାପରେ ଦେବମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଶ୍ୱର୍ଗରେ ଖୁସି ଲାଭ କଲେ।
ଦୀପଦାନଫଲଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦୈତେଯାଶ୍ଚାପି ଵିସ୍ମିତାଃ
ଦୀପ ଦାନର ଫଳ ଜାଣି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ମହାଦେଵଂ ପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ନିର୍ମଲୈର୍ଜଲୈଃ
ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଫୁଲ ଓ ଜଳରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ସ୍ଵସ୍ଥାନେ ଚାଭଵନ୍ସର୍ଵେ ଦୀପଦାନାଚ୍ଚ ଶୋଭନାଃ
ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରହିଲେ, ଦୀପ ଦାନ କରିବାରୁ ସେଠି ସୌନ୍ଦର୍ୟ ବଢିଗଲା।
ନିରାହାରାସ୍ତତୋ ଵ୍ଯାସ ପିଶାଚା ଵୈ ନିରାଶ୍ରଯାଃ 5.1.30.
ତାପରେ, ବ୍ୟାସ, ପିଶାଚମାନେ ଖାଇବା ଓ ରହିବା ସ୍ଥାନ ବିନା ହେଇଗଲେ।
ଚଂଡାଲାଦଗ୍ନିମାନୀଯ ଦଦୁର୍ଦୀପଂ ଶିଵେ ରତାଃ ।। । ଦୀପଦାନଫଲଂ ତେ ଵୈ ପୁତ୍ରଦାରସମନ୍ଵିତାଃ
ଚଣ୍ଡାଳମାନେ ଅଗ୍ନି ଆଣି, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୀପ ଦାନ କଲେ; ଦୀପ ଦାନର ଫଳ ସେମାନେ ପୁତ୍ର ଓ ଜନାନୀ ସହିତ ପାଇଲେ।
ଲୀଢମନ୍ନଂ ଗତରସଂ ପୂତି ପର୍ଯୁଷିତଂ ତଥା
ସେମାନେ ଚାଟିଯାଇଥିବା, ରସହୀନ, ପଚା, ଅପରିଚ୍ଛନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ।
ଭୁଂଜାନାସ୍ତେ ସଦା ହୃଷ୍ଟା ରମଂତେ ଦୁଷ୍ଟଭୂମିଷୁ
ସେମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ଅଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନରେ ଖାଇ ଓ ମଜା କରୁଥିଲେ।
ଦୀପଦାନଫଲଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦଦୁର୍ଦୀପଂ ଶିଵାଗ୍ରତଃ
ଦୀପ ଦାନର ଫଳ ଜାଣି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୀପ ଦାନ କଲେ।
ସ୍ଥାନେଷୁ ମୁଦିତାସ୍ତେଷୁ ରମଂତେ ସୁଖିନସ୍ତଦା
ସେଠି ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସୁଖୀ ହୋଇ ମଜା କରୁଥିଲେ।
ତତୋ ଘୋରଂ ସ୍ଥିତଂ ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରେତଲୋକେଷୁ ସର୍ଵଦା
ତାପରେ, ପ୍ରେତଲୋକରେ ସଦା ଭୟଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ବ୍ୟାପି ରହିଲା।
ଦାମୋଦରଂ ଜଗନ୍ନାଥମୂଚୁଃ ସର୍ଵେ ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଦେବତାମାନେ ଦାମୋଦର, ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗଂଧର୍ଵାଶ୍ଚ ତଥା ଯକ୍ଷାଃ ସିଦ୍ଧା ଵିଦ୍ଯାଧରୋରଗାଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ କହିଲେ।
ସ୍ଥାନେଷୁ ଚ ସଦା ହ୍ଯେଷୁ ସୁଖିନଶ୍ଚ ରମାମହେ
ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡିକରେ ଆମେ ସଦା ସୁଖୀ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଛୁ।
ଵସଂତି ଚ ଜଗନ୍ନାଥ ଵର୍ତଂତେ ତେଽତିଦୁଃଖିତାଃ 5.1.30.
କିନ୍ତୁ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଯେମାନେ ଏଠାରେ ରହୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତି ଦୁଃଖି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
ନ ତେଷାଂ ଵିଦ୍ଯତେ କିଂଚିଦ୍ଯତ୍ପ୍ରକାଶଂ କରୋତି ଚ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଆଲୋକ ଦେଇପାରିବା ଜିନିଷ ନାହିଁ।
ନ ସହାଯୋ ନ ଜାଯେଯଂ ନାଲଂବୋ ନ ଚ ଦେଶିକାଃ
ସେଠି କୌଣସି ସାଥୀ, ଜନାନୀ, ଭରସା କିମ୍ବା ଦିଗ୍ଦର୍ଶକ ନାହିଁ।
ତତ୍ରାଷ୍ଟାଵିଂଶତିଃ ଖ୍ଯାତା ଘୋରା ନରକକୋଟଯଃ
ସେଠି ଅଠାଇଶଟି ଭୟଙ୍କର ନରକ ଅନେକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ସୁଖଂ ତତ୍ର କଥଂ କୃଷ୍ଣ ଲଭଂତେ ଦୁଃଖିତା ନରାଃ
କୃଷ୍ଣ, ସେ ଦୁଃଖି ଲୋକମାନେ କିପରି ସେଠି ସୁଖ ପାଇପାରିବେ?
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ହୃଦ୍ଯଂ ମନୋରଥଫଲପ୍ରଦମ୍
ସେ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା କଥା କହିଲେ।
ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଵୋ ଵଚଃ
ତମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶୁଣ, ମୁଁ ଯାହା କହିବାକୁ ଯାଉଛି।
ଅଵଂତ୍ଯାଂ ଵର୍ତତେ ତୀର୍ଥଂ ସଦ୍ଯଃ ପାପହରଂ ପରମ୍
ଅବନ୍ତୀରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ତୁରନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ପାପକୁ ଦୂର କରେ।
କାର୍ତିକସ୍ଯାସିତେ ପକ୍ଷେ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ସମାହିତଃ
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।
ସଂଗୃହ୍ଯ ଵୈ ତିଲାନ୍କୃଷ୍ଣାନ୍ପିତୃଭକ୍ତୋ ଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ
ପିତୃପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖି, କଳା ତିଳ ଏକତ୍ର କରିବା ଦରକାର।
ଅପସଵ୍ଯଂ ତଥା କୃତ୍ଵା ମଂତ୍ରୈଃ ସଂତର୍ପ ଯେଦ୍ଯମମ୍ 5.1.30.
ବାମପାଶେ ଘୁଞ୍ଚି, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ତିଳ ଯମଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।