ପର୍ଵତେଷୁ ସମୁଦ୍ରେଷୁ ଵନେଷୂପଵନେଷୁ ଚ
ପାହାଡ଼, ସାଗର, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉପଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ,
ଭୁଂଜାନାଃ ପଞ୍ଚ ମୂଲାନି ଦିଵ୍ଯାନି କ୍ଷୀରସଂଯୁତମ୍
ପାଞ୍ଚଟି ଦିବ୍ୟ ମୂଳ ଦୁଧ ସହ ମିଶାଇ ଖାଇବାର ଆନନ୍ଦ ଉଠୁଥିଲେ,
ଚନ୍ଦ୍ରଶାଲିଭଵଂ ଭକ୍ତଂ ତାଂବୂଲଂ ସପ୍ତଧା ଗତମ୍
ଚାନ୍ଦ୍ର ଚାଷର ଚାଉଳ ଦିଆ ଭୋଜନ ଓ ସାତ ପ୍ରକାରର ପାନ ଖାଇବାର ମଜା ନେଉଥିଲେ,
ଶଯନେଷୁ ମହାର୍ହେଷୁ ହୃଦ୍ଯାସୁ ଵନରାଜିଷୁ
ମହାମୂଲ୍ୟ ଶୟନ ଓ ମନୋହର ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳରେ,
ରମନ୍ତେ ସ୍ମ ଚ ତେ ସର୍ଵେ ହ୍ଯୁଦ୍ଵେଷ୍ଟଂତଃ ପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ, ପରସ୍ପରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ରମିଥିଲେ।
ସୂର୍ଯତାପଭଯାନ୍ମୁକ୍ତାଶ୍ଚଂଦ୍ରରଶ୍ମିଭଯାଚ୍ଚ ତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ ଓ ଚାନ୍ଦ୍ରର କିରଣର ଭୟରୁ ସେମାନେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ,
ସୂର୍ଯତାପେନ ଦାହଃ ସ୍ଯାଚ୍ଛୀତଂ ଚଂଦ୍ରମରୀଚିଭିଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ ଜଳାଇ ଦେଇଥାଏ, ଚାନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଶୀତଳତା ଦେଇଥାଏ।
ସୌଵର୍ଣାନ୍ଦୀପକା ନ୍କୃତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯସ୍ତେ ଦଦୁଃ ପୁନଃ
ସେମାନେ ସୁନାର ଦୀପ ତିଆରି କରି, ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ପୁନି ଦେଇଥିଲେ।
ଵସଂତି ସୁଖିନସ୍ତତ୍ର ସ୍ଵର୍ଗାଦଷ୍ଟଗୁଣୈଃ ସୁଖୈଃ
ସେଠାରେ ସେମାନେ ଆଠଗୁଣା ଶ୍ୱର୍ଗର ଉପଭୋଗ ଥିବା ସୁଖରେ ଖୁସିରେ ବସିଥିଲେ।
ଏତଦ୍ଗୁହ୍ଯଂ ମଯା ଖ୍ଯାତଂ ଭଵତାଂ ଚାନୁକମ୍ପଯା 5.1.30.
ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ମୁଁ ତୁମ ଉପରେ ଦୟା କରି କହିଛି।
ଦୀପାଗ୍ନିନା ଵିନା ନୈଵ ତମୋଦାରୁ ପ୍ରଦହ୍ଯତେ
ଦୀପର ଅଗ୍ନି ବିନା ଅନ୍ଧାର କେବେ ଦୂର ହେବା ନାହିଁ।
ପପ୍ରଚ୍ଛୁସ୍ତେ ପୁନଃ ସର୍ଵେ ହୃଷ୍ଟା ଦାମୋଦରଂ ଵିଭୁମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଘୋରେ ତମସି ଵୈ ମଗ୍ନା ନାଗ୍ନିଂ ଜାନୀମହେ ଵଯମ୍
ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧାରରେ ଡୁବି ରହି, ଆମେ ଅଗ୍ନିକୁ ଜାଣିନାହିଁ।
ତେନ ଦୀପଂ ପ୍ରତିଜ୍ଵାଲ୍ଯ ଦେଵାଃ ଶିଵପରାଯଣାଃ
ସେ ଦୀପକୁ ଜଳାଇ, ଶିବରେ ଭକ୍ତି ରଖିଥିବା ଦେବମାନେ ଦୀପକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କଲେ।
ଦତ୍ତେ ଦୀପେ ତତୋ ଦେଵୈର୍ଦୃଷ୍ଟୋ ହୃଷ୍ଟୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଦେବମାନେ ଦୀପ ଦେଇବା ପରେ, ଖୁସି ହୋଇ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସୁଖଂ ପ୍ରାପୁଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ସେନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ତାପରେ ଦେବମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଶ୍ୱର୍ଗରେ ଖୁସି ଲାଭ କଲେ।
ଦୀପଦାନଫଲଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦୈତେଯାଶ୍ଚାପି ଵିସ୍ମିତାଃ
ଦୀପ ଦାନର ଫଳ ଜାଣି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ମହାଦେଵଂ ପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ନିର୍ମଲୈର୍ଜଲୈଃ
ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଫୁଲ ଓ ଜଳରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ସ୍ଵସ୍ଥାନେ ଚାଭଵନ୍ସର୍ଵେ ଦୀପଦାନାଚ୍ଚ ଶୋଭନାଃ
ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରହିଲେ, ଦୀପ ଦାନ କରିବାରୁ ସେଠି ସୌନ୍ଦର୍ୟ ବଢିଗଲା।
ନିରାହାରାସ୍ତତୋ ଵ୍ଯାସ ପିଶାଚା ଵୈ ନିରାଶ୍ରଯାଃ 5.1.30.
ତାପରେ, ବ୍ୟାସ, ପିଶାଚମାନେ ଖାଇବା ଓ ରହିବା ସ୍ଥାନ ବିନା ହେଇଗଲେ।
ଚଂଡାଲାଦଗ୍ନିମାନୀଯ ଦଦୁର୍ଦୀପଂ ଶିଵେ ରତାଃ ।। । ଦୀପଦାନଫଲଂ ତେ ଵୈ ପୁତ୍ରଦାରସମନ୍ଵିତାଃ
ଚଣ୍ଡାଳମାନେ ଅଗ୍ନି ଆଣି, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୀପ ଦାନ କଲେ; ଦୀପ ଦାନର ଫଳ ସେମାନେ ପୁତ୍ର ଓ ଜନାନୀ ସହିତ ପାଇଲେ।
ଲୀଢମନ୍ନଂ ଗତରସଂ ପୂତି ପର୍ଯୁଷିତଂ ତଥା
ସେମାନେ ଚାଟିଯାଇଥିବା, ରସହୀନ, ପଚା, ଅପରିଚ୍ଛନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ।
ଭୁଂଜାନାସ୍ତେ ସଦା ହୃଷ୍ଟା ରମଂତେ ଦୁଷ୍ଟଭୂମିଷୁ
ସେମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ଅଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନରେ ଖାଇ ଓ ମଜା କରୁଥିଲେ।
ଦୀପଦାନଫଲଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦଦୁର୍ଦୀପଂ ଶିଵାଗ୍ରତଃ
ଦୀପ ଦାନର ଫଳ ଜାଣି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୀପ ଦାନ କଲେ।
ସ୍ଥାନେଷୁ ମୁଦିତାସ୍ତେଷୁ ରମଂତେ ସୁଖିନସ୍ତଦା
ସେଠି ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସୁଖୀ ହୋଇ ମଜା କରୁଥିଲେ।
ତତୋ ଘୋରଂ ସ୍ଥିତଂ ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରେତଲୋକେଷୁ ସର୍ଵଦା
ତାପରେ, ପ୍ରେତଲୋକରେ ସଦା ଭୟଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ବ୍ୟାପି ରହିଲା।
ଦାମୋଦରଂ ଜଗନ୍ନାଥମୂଚୁଃ ସର୍ଵେ ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଦେବତାମାନେ ଦାମୋଦର, ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗଂଧର୍ଵାଶ୍ଚ ତଥା ଯକ୍ଷାଃ ସିଦ୍ଧା ଵିଦ୍ଯାଧରୋରଗାଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ କହିଲେ।
ସ୍ଥାନେଷୁ ଚ ସଦା ହ୍ଯେଷୁ ସୁଖିନଶ୍ଚ ରମାମହେ
ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡିକରେ ଆମେ ସଦା ସୁଖୀ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଛୁ।
ଵସଂତି ଚ ଜଗନ୍ନାଥ ଵର୍ତଂତେ ତେଽତିଦୁଃଖିତାଃ 5.1.30.
କିନ୍ତୁ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଯେମାନେ ଏଠାରେ ରହୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତି ଦୁଃଖି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।