କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ମହାନଦ୍ଯାଂ ପ୍ରଯାଂତି ତେ
କାର୍ଯ୍ୟ, ଚିନ୍ତା ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମହାନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଅସିପତ୍ରେ ପ୍ରଯାତ୍ଯେଵ ତଥା ପର୍ଵଵିଲଂଘକଃ
ଅନୁଚିତ ଭାବରେ ପାହାଡ଼ ଚାଲିଯିବା ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତଳୱାର ପତ୍ର ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଉଛି।
ତେ ଯାଂତି ନରକେ ଘୋରେ କୃଷ୍ଣସୂତ୍ରେଽତିଦାରୁଣେ 5.1.29.
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅତି ଦୁଃଖଦାୟକ କୃଷ୍ଣସୂତ୍ର ନରକକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଵୃଷଲୀମିଥୁନୋ ଯଶ୍ଚ ପତତସ୍ତାଵୁଭାଵପି
ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ତ୍ୟଜ ମହିଳା ସହ ମିଳନ କରନ୍ତି, ଦୁଇଜଣେ ନରକକୁ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତେ ପଚ୍ଯଂତେ କୁଭୋଜ୍ଯେ ଚ ମିତ୍ର ଦ୍ଵେଷୀ ଵିଶେଷତଃ
ସେମାନେ ଅପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟରେ ରନ୍ଧାଯାନ୍ତି, ବିଶେଷ କରି ମିତ୍ର ଦ୍ୱେଷୀ।
ପୁତ୍ରୈରଧ୍ଯାପିତା ଯେ ତୈ ତେ ପତଂତି ଶ୍ଵଭୋଜନେ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷା ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ କୁକୁର ଖାଦ୍ୟରେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତତ୍ର ଦୁଷ୍କୃତକର୍ମାଣଃ ପଚ୍ଯଂତେ ଯାତନାଗତାଃ
ସେଠାରେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିବା ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଇ ରନ୍ଧାଯାନ୍ତି।
ପାପଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ବହୁଲଂ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତପରାଙ୍ମୁଖାଃ
ଅଧିକ ପାପ କରି ଏବଂ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତରୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚିଥିବା ଲୋକ—
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ତୁ ତସ୍ଯୈକଂ ଶିଵସଂସ୍ମରଣଂ ପରମ୍
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେଉଛି ଶିବଙ୍କ ସ୍ମରଣ।
ନ ଯାତି ନରକଂ ଶୁଦ୍ଧଃ ସଂକ୍ଷୀଣାଖିଲପାତକଃ ତସ୍ଯାଂ ଦୀପଃ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯୋ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଚାଗ୍ରତଃ
ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତିନା; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବଦେବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୀପ ଦେବା ଉଚିତ।
ତତ୍ସର୍ଵଂ ବ୍ରୂହି ମେ ତାତ ଦୀପୋତ୍ପତ୍ତିଂ ଚ ଶୋଭନାମ୍
ତୁମେ ମୋତେ ସବୁ କଥା କହ, ଦୀପର ଶୁଭ ଉତ୍ପତ୍ତି ବି କହ।
ଅଭିପ୍ରଯାଚିତୁଂ ଯାତସ୍ତଯାପି ସୋଽଭିଯାଚିତଃ
ସେ ଦାନ ପାଇବାକୁ ଗଲା, ଏବଂ ସେ ମହିଳା ଦ୍ୱାରା ବି ଅନୁରୋଧିତ ହେଲା।
ତସ୍ମାଦ୍ଯାଚେ ଭୃଶଂ ଶଂଭୋ ପ୍ରସୀଦ ଦିଵ୍ଯ ଲୋଚନ
ତେଣୁ ମୁଁ ଅତି ଦୟାକରି ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ଶମ୍ଭୁ, ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ, ଦୟା କର।
ଭଵେନ ଵର୍ଣିତା ସା ଵୈ ଅତୀଵ ଶୋଭନା ମମ
ଭବ ଯାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ, ସେ ମୋ ପାଇଁ ଅତି ଶୁଭ।
ସିତାବ୍ଜସଂସ୍ଥିତୋ ଭୃଂଗୋ ଯଥା ଶୋଭଯତେ ଚ ତମ୍
ଏକ ଧଳା ମନ୍ଦାର ଫୁଲରେ ବସିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀ ଯେପରି ତାହାର ସୌନ୍ଦର୍ୟକୁ ବଢ଼ାଏ,
ଵିରୂପରୂପକର୍ତାସି ନ ଶୃଣୋଷି ଵଚୋ ଯଦା
ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତି ତିଆରି କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି କହିଥିବା କଥାକୁ ଶୁଣୁନାହିଁ।
ଭଵସ୍ତଯେତି ଚୋକ୍ତସ୍ତୁ ତସ୍ଯା ଵୈ ପାଣିମଗ୍ରହୀତ୍
ସେ କହିଲା, 'ତୁମେ ଭବ', ତାହାପରେ ସେ ତାଙ୍କର ହାତକୁ ଧରିଲେ।
ରତିଂ ଦତ୍ତଵତୀ ସା ତୁ ଜହାସ ନାମ କୀର୍ତଯନ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ ଏବଂ ହସିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି।
ଉଵାଚ ରୋଷସଂଯୁକ୍ତା ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଦେଵଭାଷିତମ୍
ଦେବତାଙ୍କର କଥା ମନେ ପକାଇ, ସେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କହିଲେ:
ସୁଵର୍ଣରୂପରୂପା ଚ ଯଦା ପୁନର୍ଭଵାମି ଚ 5.1.30.
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ପୁଣି ସୁନା ରଙ୍ଗର ଆକୃତି ନେଇଁ,
ଇତୀଦମେଵ ଜଲ୍ପଂତୀ ଜଗାମ ଵିଂଧ୍ଯପର୍ଵତମ୍
ଏହି କଥାଗୁଡିକ କହି, ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇଲେ।
ସ୍ମରଂସ୍ତଦେଵ ଚେଷ୍ଟିତଂ ତଦେଵ ପୂର୍ଵଭାଷିତମ୍
ସେ ପୂର୍ବର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କଥାଗୁଡିକୁ ମନେ ପକାଇଥିଲେ।
ଯତୋ ମଯା ହିମାଦ୍ରିଜା ସମସ୍ତଲୋକସୁନ୍ଦରୀ
ମୋ ଦ୍ୱାରା, ହିମାଦ୍ରୀର ଝିଅ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦରୀ,
ଇତୀଦମେଵ ସୋଽଵଦଦ୍ଗତସ୍ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନଂ ତତଃ
ଏହି କଥାଗୁଡିକ କହି, ସେ ତୁମର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତତୋ ଜଗଦ୍ଧି ସଂକୁଲଂ ମହାଭଯେନ ସଂଯୁତମ୍
ତାପରେ ସମଗ୍ର ଜଗତ ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଭୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ଵିହାଯ ମଂଦିରାଣି ତେ ପରଂ ଵିଷାଦମାଗତାଃ
ସେମାନେ ନିଜ ଘର ଛାଡ଼ି, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ନଷ୍ଟାଲୋକଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ କାଂତାରମଭଵତ୍ତଦା
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଲୋକ ହରାଇଗଲା ଏବଂ ଏକ ଜଙ୍ଗଲ ହେଇଗଲା।
ତ୍ରୀଣି ନେତ୍ରାଣି ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଯତଃ ସୂର୍ଯେଂଦୁଵ ହ୍ନଯଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କର ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ — ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି।
ତତସ୍ତମସି ଦୁସ୍ତାରେ ସଂଭୂତେ ଲୋମହର୍ଷଣେ
ତାପରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅନ୍ଧାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ଭୟ ଦେଇଥିଲା।
ଏଷା ବୁଦ୍ଧିସ୍ତତସ୍ତେଷାମୁତ୍ପନ୍ନା କାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ 5.1.30.
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନା ପାଇଁ ଏହି ବିଚାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।