ତପ୍ତଲୋଷ୍ଠେଷୁ ପଚ୍ଯଂତେ ଯସ୍ତୁ ଭକ୍ତଂ ପରିତ୍ଯଜେତ୍
ତାପୁଥିବା ଲୋହାରେ ସେମାନେ ରନ୍ଧାଯାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ଭୋଗାର୍ପିତ ଖାଦ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ।
କୁଂଭୀପାକେ ପ୍ରଯାତ୍ଯେଵ ପାଦୈରୂର୍ଧ୍ଵୈରଧୋମୁଖଃ
ସେ ଅଧୋମୁଖ ହୋଇ ପାଦ ଉପରକୁ ରଖି କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକକୁ ଯାଏ ।
ସ୍ଵାମିଦ୍ରୋହୀ ଚ ଯୋ ରୌଦ୍ରସ୍ତପ୍ତକୁଂଭେ ସ ପାତ୍ଯତେ 5.1.29.
ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦ୍ରୋହ କରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତି ତାପୁଥିବା କୁମ୍ଭରେ ପକାଯାଏ ।
ପରସ୍ତ୍ରୀଗାମିନୋ ଯେ ଚ ଯାଂତି କ୍ରକଚନେ ତୁ ତେ
ଯେମାନେ ପରସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଯୋଗ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ କ୍ରକଚନ ନରକକୁ ପଡନ୍ତି ।
ଦେଵଦ୍ଵିଜପିତୃଦ୍ଵେଷ୍ଟା ରତ୍ନଦୂଷଯିତା ଚ ଯଃ
ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ଦେବତା, ଦ୍ୱିଜାତି କିମ୍ବା ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ କିମ୍ବା ରତ୍ନକୁ ନଷ୍ଟ କରେ —
ପିତୃଦେଵଗୁରୂଣାଂ ଚ ସପର୍ଯାଂ ନ କରୋତି ଯଃ
ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ପିତୃ, ଦେବତା କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କର ସେବା କରେନାହିଁ —
ଅଂତ୍ଯଜେଭ୍ଯୋ ଗ୍ରହୀତା ଚ ନରକେ ଯାତ୍ଯଧୋମୁଖେ
ଅନ୍ତ୍ୟଜଙ୍ଗ ଠାରୁ ଦାନ ନେଇଥିବା ଲୋକ ଶିର ନିମ୍ନ କରି ନରକକୁ ଯାଉଛି।
କୃତଘ୍ନଃ ପିଶୁନଃ କ୍ରୂରଃ କୂଟମାନୀ ଵିଡଂବକଃ
ଅକୃତଜ୍ଞ, ଅପବାଦକାରୀ, ନିର୍ଦୟ, ଭୁଲ ମାପ କରୁଥିବା ଓ ଠକା ଦେଉଥିବା ଲୋକ—
ଲାକ୍ଷାମାଂସରସାନାଂ ଚ ତିଲାନାଂ ରସକସ୍ଯ ଚ
ଲାକ, ମାଂସ, ରସ, ତିଳ ଓ ମଦପାନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ—
ମଧୁହା ଗ୍ରାମହଂତା ଚ ଯାତି ଵୈତରଣୀଂ ନରଃ
ମଧୁ ଚୋରି କରୁଥିବା ଓ ଗ୍ରାମ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ଲୋକ ଭୟଙ୍କର ବୈତରଣୀ ନଦୀକୁ ଯାଉଛି।
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ମହାନଦ୍ଯାଂ ପ୍ରଯାଂତି ତେ
କାର୍ଯ୍ୟ, ଚିନ୍ତା ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମହାନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଅସିପତ୍ରେ ପ୍ରଯାତ୍ଯେଵ ତଥା ପର୍ଵଵିଲଂଘକଃ
ଅନୁଚିତ ଭାବରେ ପାହାଡ଼ ଚାଲିଯିବା ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତଳୱାର ପତ୍ର ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଉଛି।
ତେ ଯାଂତି ନରକେ ଘୋରେ କୃଷ୍ଣସୂତ୍ରେଽତିଦାରୁଣେ 5.1.29.
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅତି ଦୁଃଖଦାୟକ କୃଷ୍ଣସୂତ୍ର ନରକକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଵୃଷଲୀମିଥୁନୋ ଯଶ୍ଚ ପତତସ୍ତାଵୁଭାଵପି
ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ତ୍ୟଜ ମହିଳା ସହ ମିଳନ କରନ୍ତି, ଦୁଇଜଣେ ନରକକୁ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତେ ପଚ୍ଯଂତେ କୁଭୋଜ୍ଯେ ଚ ମିତ୍ର ଦ୍ଵେଷୀ ଵିଶେଷତଃ
ସେମାନେ ଅପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟରେ ରନ୍ଧାଯାନ୍ତି, ବିଶେଷ କରି ମିତ୍ର ଦ୍ୱେଷୀ।
ପୁତ୍ରୈରଧ୍ଯାପିତା ଯେ ତୈ ତେ ପତଂତି ଶ୍ଵଭୋଜନେ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷା ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ କୁକୁର ଖାଦ୍ୟରେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତତ୍ର ଦୁଷ୍କୃତକର୍ମାଣଃ ପଚ୍ଯଂତେ ଯାତନାଗତାଃ
ସେଠାରେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିବା ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଇ ରନ୍ଧାଯାନ୍ତି।
ପାପଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ବହୁଲଂ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତପରାଙ୍ମୁଖାଃ
ଅଧିକ ପାପ କରି ଏବଂ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତରୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚିଥିବା ଲୋକ—
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ତୁ ତସ୍ଯୈକଂ ଶିଵସଂସ୍ମରଣଂ ପରମ୍
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେଉଛି ଶିବଙ୍କ ସ୍ମରଣ।
ନ ଯାତି ନରକଂ ଶୁଦ୍ଧଃ ସଂକ୍ଷୀଣାଖିଲପାତକଃ ତସ୍ଯାଂ ଦୀପଃ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯୋ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଚାଗ୍ରତଃ
ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତିନା; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବଦେବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୀପ ଦେବା ଉଚିତ।
ତତ୍ସର୍ଵଂ ବ୍ରୂହି ମେ ତାତ ଦୀପୋତ୍ପତ୍ତିଂ ଚ ଶୋଭନାମ୍
ତୁମେ ମୋତେ ସବୁ କଥା କହ, ଦୀପର ଶୁଭ ଉତ୍ପତ୍ତି ବି କହ।
ଅଭିପ୍ରଯାଚିତୁଂ ଯାତସ୍ତଯାପି ସୋଽଭିଯାଚିତଃ
ସେ ଦାନ ପାଇବାକୁ ଗଲା, ଏବଂ ସେ ମହିଳା ଦ୍ୱାରା ବି ଅନୁରୋଧିତ ହେଲା।
ତସ୍ମାଦ୍ଯାଚେ ଭୃଶଂ ଶଂଭୋ ପ୍ରସୀଦ ଦିଵ୍ଯ ଲୋଚନ
ତେଣୁ ମୁଁ ଅତି ଦୟାକରି ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ଶମ୍ଭୁ, ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ, ଦୟା କର।
ଭଵେନ ଵର୍ଣିତା ସା ଵୈ ଅତୀଵ ଶୋଭନା ମମ
ଭବ ଯାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ, ସେ ମୋ ପାଇଁ ଅତି ଶୁଭ।
ସିତାବ୍ଜସଂସ୍ଥିତୋ ଭୃଂଗୋ ଯଥା ଶୋଭଯତେ ଚ ତମ୍
ଏକ ଧଳା ମନ୍ଦାର ଫୁଲରେ ବସିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀ ଯେପରି ତାହାର ସୌନ୍ଦର୍ୟକୁ ବଢ଼ାଏ,
ଵିରୂପରୂପକର୍ତାସି ନ ଶୃଣୋଷି ଵଚୋ ଯଦା
ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତି ତିଆରି କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି କହିଥିବା କଥାକୁ ଶୁଣୁନାହିଁ।
ଭଵସ୍ତଯେତି ଚୋକ୍ତସ୍ତୁ ତସ୍ଯା ଵୈ ପାଣିମଗ୍ରହୀତ୍
ସେ କହିଲା, 'ତୁମେ ଭବ', ତାହାପରେ ସେ ତାଙ୍କର ହାତକୁ ଧରିଲେ।
ରତିଂ ଦତ୍ତଵତୀ ସା ତୁ ଜହାସ ନାମ କୀର୍ତଯନ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ ଏବଂ ହସିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି।
ଉଵାଚ ରୋଷସଂଯୁକ୍ତା ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଦେଵଭାଷିତମ୍
ଦେବତାଙ୍କର କଥା ମନେ ପକାଇ, ସେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କହିଲେ:
ସୁଵର୍ଣରୂପରୂପା ଚ ଯଦା ପୁନର୍ଭଵାମି ଚ 5.1.30.
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ପୁଣି ସୁନା ରଙ୍ଗର ଆକୃତି ନେଇଁ,