ଅଜେଯଂ ଦେଵଦେଵେଂଦ୍ରଦାନଵାସୁରରାକ୍ଷସୈଃ
ସେ ରଥଟି ଦେବତା, ଦାନବ, ଅସୁର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ଅଜୟ ଥିଲା।
ସହସ୍ରସୂର୍ଯପ୍ରତିମଂ ଚାରୁଵକ୍ତ୍ରଚତୁର୍ଯୁଗମ୍
ସେ ରଥର ଚାରିଟି ଚକ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ସଂଵର୍ତାକାରଵିଷମଂ ଖଗେଂଦ୍ରଵରକେତନମ୍
ସେ ରଥଟି ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁର୍ଜୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଖଗପତି ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ଚିହ୍ନ ଥିଲା।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମୁପାକୃତ୍ଯ ଦେଵତାଭ୍ଯଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ
ସେ ରଥକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ତତୋ ଜଗାମ ତ୍ଵରିତୋ ଜନାର୍ଦନୋ ଜଗନ୍ନିଵାସୋ ଯମଲୋକମାଶ୍ରିତାମ୍
ତାପରେ ଜନାର୍ଦନ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନିବାସ, ଶୀଘ୍ର ଯମଲୋକକୁ ଯାଇଲେ।
ତତ୍ର ପ୍ରଧ୍ଯାପଯାମାସ ଶଂଖଂ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁର୍ଧରଃ
ସେଠାରେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଧାରୀ ଶଙ୍ଖ ଦ୍ୱନି କଲେ।
ନରକାଂତର୍ଗତା ମର୍ତ୍ଯାଃ ପାପାଚାରପରାଯଣାଃ
ନରକ ଭିତରେ ଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ,
ଶସ୍ତ୍ରାଣି କୁଂଠତାଂ ପ୍ରାପୁର୍ଯଂତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଭୋକା ହେଇଗଲା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ନିରୋଧକ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଇଗଲା।
ଅସିପତ୍ରଵନଂନାମ ଶୀର୍ଣପର୍ଣମଜାଯତ
ଅସିପତ୍ରବନ ନାମକ ତଳୱାର ପତ୍ରର ଜଙ୍ଗଲ ଏହି ସମୟରେ ପତ୍ରହୀନ ହେଇଗଲା।
ଅଭୈରଵଂ ଭୈରଵାଖ୍ଯଂ କୁଂଭୀପାକମଵାଚିକମ୍ 5.1.27.
ଭୟଙ୍କର ଭୂମି ଭୟରବ, ଅଭୟରବ, କୁମ୍ଭୀପାକ ଓ ଅବାଚିକ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲା।
ଦୁସ୍ତରା ସୁତରା ଜାତା ନଦୀ ଵୈତରଣୀ ନୃଣାମ୍ ।। ନରକାଂତେ ତଦା ଜାତେ ଗତେ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରେ ଵିଭୌ
ବୈତରଣୀ ନଦୀ, ଯାହା ପାର କରିବା ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଏବଂ ପରେ ସହଜ ହେଇଗଲା, ନରକର ଶେଷରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯାଇଥିଲେ।
ପାପକ୍ଷଯାତ୍ତତଃ ସର୍ଵେ ତେ ମୁକ୍ତା ନାରକା ନରାଃ
ତାପରେ ପାପ ନାଶ ହେବାରୁ ସମସ୍ତ ନରକର ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଵିମାନେଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ହ୍ଯାରୂଢାସ୍ତେ ସମଂତତଃ
ସେମାନେ ହଜାର ହଜାର ଆକାଶର ରଥରେ ଏକାସাথে ଉଡ଼ିଗଲେ।
ତତଃ ଶୂନ୍ଯଂ ମୁନେ ଜାତଂ ସର୍ଵଂ ନିରଯମଂଡଲମ୍
ତାପରେ, ମୁନି, ସମସ୍ତ ନରକ ମଣ୍ଡଳ ଶୂନ୍ୟ ହେଇଗଲା।
ତତୋ ଦୂତାଃ କୃତାଂତସ୍ଯ କୃଷ୍ଣଂ ଚ ଯୁଦ୍ଧକାରିଣମ୍
ତାପରେ ଯମର ଦୂତମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ
କିଂକରା ଊଚୁଃ ମା ଵୀରାନେନ ମାର୍ଗେଣ ରଥମାନଯ ମାନଵନ୍
କିଂକରମାନେ କହିଲେ: 'ବୀର, ଏହି ପଥରେ ରଥକୁ ନେଇଯିବାନି।'
ଯମାଦିଷ୍ଟା ନରାଃ ପାପା ଯେଽମୋଚ୍ଯା ଵର୍ଷକୋଟିଭିଃ
ଯେ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ୍ୟମାନେ ଯମଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଅନେକ କୋଟି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁକ୍ତି ନ ପାଆନ୍ତି,
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତେଷାଂ କୃପଯା ପୀଡିତୋ ଭୃଶମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାରେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପିଡିତ ହେଲେ।
ସର୍ଵେଷାଂ ସ୍ଵର୍ଗଦାତାହଂ ଯମଲୋକନିଵାରକଃ
ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଯମଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ବଞ୍ଚିତ କରେ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଦୂତାଃ ସତ୍ଵରା ଯମମାଗତାଃ 5.1.27.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୂତମାନେ ତୁରନ୍ତ ଯମଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତତୋ ଯମୋ ରୁଷାଵିଷ୍ଟଃ ପ୍ରାହ ତାନ୍ଯମକିଂକରାନ୍
ତାପରେ ଯମ ରୋଷରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କ ସେବକମାନୋଁକୁ କହିଲେ।
ତଂ ଗତ୍ଵା ଵାରଯଧ୍ଵଂ ଵୈ ଗୃହୀତ୍ଵାନୀଯତାମିତି
ସେଠାକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ରୋକ, ଧରି ଏଠାକୁ ଆଣ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଯମେନାଥ କିଂକରଃ ସ ନରାଂତକଃ
ଏପରି ଯମଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଇଁ, ନରାଣ୍ଟକ ନାମକ ସେବକ,
ଯଦା ନ ଵାରିତସ୍ତସ୍ଥୌ ତଦା କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ନରାଂତକଃ
ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ରୋକାଯାଇନଥିଲା, ତେବେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ନରାଣ୍ଟକ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ।
ବଲଦେଵୋପି ସମରେ ତାଡିତୋ ଵିଵିଧୈଃ ଶରୈଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଭିନ୍ନ ବାଣରେ ଆକ୍ରମିତ ହେଲେ ବଳଦେବ ମଧ୍ୟ।
ଆଦାଯ ଧନୁଷୀ ଦିଵ୍ଯେ ଜଘ୍ନତୁର୍ଯମକିଂକରାନ୍
ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ ଧରି, ସେମାନେ ଯମଙ୍କ ସେବକମାନୋଁକୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ନରାଂତକୋଽପି ସମରେ ବଲେନ ବଲିନାର୍ଦିତଃ
ନରାଣ୍ଟକ ମଧ୍ୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅପରାଜିତ ହେଲେ।
ତତୋ ନରାଂତକେ ଵୀରେ ପତିତେ ଯମକିଂକରେ
ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟବୀର ନରାଣ୍ଟକ ଯମଙ୍କ ସେବକମାନୋଁ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ,
ରାମକୃଷ୍ଣାଭ୍ଯାଂ ତେ ଦୂତା ହନ୍ଯମାନା ଭଯାତୁରାଃ
ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଦୂତମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ଭୟଭୀତ ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ତତୋ ଯମୋ ଯଯୌ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସମଂତାତ୍କିଂକରୈର୍ଵୃତଃ 5.1.27.
ତାପରେ ଯମ, କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ସେବକମାନୋଁ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।