ପ୍ରଭାସେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଯାଂ ତ୍ଵମେଵ ତମିହାନଯ
ପ୍ରଭାସ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ସମୟରେ, ତୁମେ ସେ ପୁଅକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଦେବାକୁ ପଡିବ।
ତଂ ସମୁଦ୍ର ଉଵାଚେଦଂ ଦୈତ୍ଯଃ ପଂଚଜନୋ ମହାନ୍
ତାପରେ, ସମୁଦ୍ରର ଆକାର ଧରିଥିବା ବଡ ଦେତ୍ୟ ପଞ୍ଚଜନ ସେଠି ଏହି କଥା କହିଲା।
ତତଃ ପଂଚଜନଂ ହତ୍ଵା ଗ୍ରାହରୂପଂ ମହାବଲମ୍
ତାପରେ, ଗ୍ରାହ ଆକାରର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପଞ୍ଚଜନକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଜଲେଶ୍ଵରଗୃହାତ୍ତେନ ଗ୍ରାହେଣାତୀଵ ଲୀଲଯା
ଜଳର ମାଲିକଙ୍କ ଘରରୁ, ଗ୍ରାହ ଆକାରରେ, ସେ ବଡ ସହଜରେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିଲେ।
ଯମାଲଯଗତଂ ମତ୍ଵା ତଦା ଵରୁଣମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଭାବିଲେ ଯେ ପୁଅ ଯମ ଲୋକକୁ ଗଲା, ତାପରେ ବରୁଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପୁରାଜିରେ ହତା ଦୈତ୍ଯା ଦାନଵା ବଲଦର୍ପିତାଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ ଥିବା ଦେତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ମାରିଦିଯାଇଥିଲେ।
ନ୍ଯାସଭୂତୋ ରଥୋ ଯସ୍ତେ ଵିଧୃତୋ ନିହତାରିଣା
ତୁମେ ଯେ ରଥକୁ ଭରସାରେ ରଖିଥିଲା, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ତାହାକୁ ଧରିଥିଲେ।
ଯେନାହଵେ ପ୍ରେତରାଜଂ ଜିତ୍ଵା ପଶ୍ଯାମି ବାଲକମ୍ ଦଦୌ ତଂ ରଥମକ୍ଷୋଭ୍ଯଂ ରଣେ ତସ୍ମୈ ସୁରାସୁରୈଃ
ଯେଉଁ ରଥ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରେତରାଜାକୁ ଜିତି, ମୁଁ ସେ ପୁଅକୁ ଦେଖିଥିଲି—ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ତାହାକୁ ଅଚଳ ରଥ ଦେଇଥିଲେ।
ତତୋ ହରିଃ ସମାଲୋକ୍ଯ ରଥଂ ରତ୍ନପରିଷ୍କୃତମ୍
ତାପରେ ହରି ରତ୍ନରେ ସଜିତ ରଥକୁ ଦେଖିଲେ।
ନାନା ଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରାଂଗଂ ଗରୁଡଧ୍ଵଜରାଜିତମ୍ 5.1.27.
ସେ ରଥଟି ନାନା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆକୃତିରେ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା ଏବଂ ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜରେ ଭୂଷିତ ଥିଲା।
ଅଜେଯଂ ଦେଵଦେଵେଂଦ୍ରଦାନଵାସୁରରାକ୍ଷସୈଃ
ସେ ରଥଟି ଦେବତା, ଦାନବ, ଅସୁର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ଅଜୟ ଥିଲା।
ସହସ୍ରସୂର୍ଯପ୍ରତିମଂ ଚାରୁଵକ୍ତ୍ରଚତୁର୍ଯୁଗମ୍
ସେ ରଥର ଚାରିଟି ଚକ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା, ଯେଉଁଠି ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ସଂଵର୍ତାକାରଵିଷମଂ ଖଗେଂଦ୍ରଵରକେତନମ୍
ସେ ରଥଟି ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁର୍ଜୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଖଗପତି ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ଚିହ୍ନ ଥିଲା।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମୁପାକୃତ୍ଯ ଦେଵତାଭ୍ଯଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ
ସେ ରଥକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ତତୋ ଜଗାମ ତ୍ଵରିତୋ ଜନାର୍ଦନୋ ଜଗନ୍ନିଵାସୋ ଯମଲୋକମାଶ୍ରିତାମ୍
ତାପରେ ଜନାର୍ଦନ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନିବାସ, ଶୀଘ୍ର ଯମଲୋକକୁ ଯାଇଲେ।
ତତ୍ର ପ୍ରଧ୍ଯାପଯାମାସ ଶଂଖଂ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁର୍ଧରଃ
ସେଠାରେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଧାରୀ ଶଙ୍ଖ ଦ୍ୱନି କଲେ।
ନରକାଂତର୍ଗତା ମର୍ତ୍ଯାଃ ପାପାଚାରପରାଯଣାଃ
ନରକ ଭିତରେ ଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ,
ଶସ୍ତ୍ରାଣି କୁଂଠତାଂ ପ୍ରାପୁର୍ଯଂତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଭୋକା ହେଇଗଲା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ନିରୋଧକ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଇଗଲା।
ଅସିପତ୍ରଵନଂନାମ ଶୀର୍ଣପର୍ଣମଜାଯତ
ଅସିପତ୍ରବନ ନାମକ ତଳୱାର ପତ୍ରର ଜଙ୍ଗଲ ଏହି ସମୟରେ ପତ୍ରହୀନ ହେଇଗଲା।
ଅଭୈରଵଂ ଭୈରଵାଖ୍ଯଂ କୁଂଭୀପାକମଵାଚିକମ୍ 5.1.27.
ଭୟଙ୍କର ଭୂମି ଭୟରବ, ଅଭୟରବ, କୁମ୍ଭୀପାକ ଓ ଅବାଚିକ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲା।
ଦୁସ୍ତରା ସୁତରା ଜାତା ନଦୀ ଵୈତରଣୀ ନୃଣାମ୍ ।। ନରକାଂତେ ତଦା ଜାତେ ଗତେ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରେ ଵିଭୌ
ବୈତରଣୀ ନଦୀ, ଯାହା ପାର କରିବା ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଏବଂ ପରେ ସହଜ ହେଇଗଲା, ନରକର ଶେଷରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯାଇଥିଲେ।
ପାପକ୍ଷଯାତ୍ତତଃ ସର୍ଵେ ତେ ମୁକ୍ତା ନାରକା ନରାଃ
ତାପରେ ପାପ ନାଶ ହେବାରୁ ସମସ୍ତ ନରକର ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଵିମାନେଷୁ ସହସ୍ରେଷୁ ହ୍ଯାରୂଢାସ୍ତେ ସମଂତତଃ
ସେମାନେ ହଜାର ହଜାର ଆକାଶର ରଥରେ ଏକାସাথে ଉଡ଼ିଗଲେ।
ତତଃ ଶୂନ୍ଯଂ ମୁନେ ଜାତଂ ସର୍ଵଂ ନିରଯମଂଡଲମ୍
ତାପରେ, ମୁନି, ସମସ୍ତ ନରକ ମଣ୍ଡଳ ଶୂନ୍ୟ ହେଇଗଲା।
ତତୋ ଦୂତାଃ କୃତାଂତସ୍ଯ କୃଷ୍ଣଂ ଚ ଯୁଦ୍ଧକାରିଣମ୍
ତାପରେ ଯମର ଦୂତମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ
କିଂକରା ଊଚୁଃ ମା ଵୀରାନେନ ମାର୍ଗେଣ ରଥମାନଯ ମାନଵନ୍
କିଂକରମାନେ କହିଲେ: 'ବୀର, ଏହି ପଥରେ ରଥକୁ ନେଇଯିବାନି।'
ଯମାଦିଷ୍ଟା ନରାଃ ପାପା ଯେଽମୋଚ୍ଯା ଵର୍ଷକୋଟିଭିଃ
ଯେ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ୍ୟମାନେ ଯମଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଅନେକ କୋଟି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁକ୍ତି ନ ପାଆନ୍ତି,
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତେଷାଂ କୃପଯା ପୀଡିତୋ ଭୃଶମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାରେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପିଡିତ ହେଲେ।
ସର୍ଵେଷାଂ ସ୍ଵର୍ଗଦାତାହଂ ଯମଲୋକନିଵାରକଃ
ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଯମଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ବଞ୍ଚିତ କରେ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଦୂତାଃ ସତ୍ଵରା ଯମମାଗତାଃ 5.1.27.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୂତମାନେ ତୁରନ୍ତ ଯମଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।