ଏଵଂ ଶାପଂ ଵରଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଦେଵଦେଵାନ୍ମହେଶ୍ଵରାତ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶାପ ଓ ଵର ପାଇଲେ।
ଵିରଂଚିମଥ ତେ ଜାପ୍ଯୈସ୍ତୋଷଯନ୍ତୋଽଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତାଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦଉଡ଼ି, ଜାପ କରି ବିରଞ୍ଚିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତେନ ଵାକ୍ଯେନ ତୁଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଦ୍ବିଜମାନେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଲେ ।
ଏକେ ତତ୍ରାବ୍ରୁଵନ୍ଵିପ୍ରା ଵେଦାନ୍ଵୈ ଵୃଣଵାମହୈ
ସେଠାରେ କିଛି ବିପ୍ରମାନେ କହିଲେ, 'ଆମେ ବେଦକୁ ଚୟନ କରିବା ।'
ଅନ୍ଯେ ପ୍ରାହୁଃ କିମସ୍ମାକଂ ଧନୈସ୍ତୁଷ୍ଟେ ପିତାମହେ
ଅନ୍ୟ କିଛି କହିଲେ, 'ପିତାମହ ଖୁସି ହେଲେ ବେଳେ ଆମେ ଧନର କଣ ଦରକାର?'
ଶାଂତା ଆଢ୍ଯାଶ୍ଚ ଲୋକାଶ୍ଚ ଵରଦାନାଦ୍ଭଵଂତୁ ନଃ
ବର ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଭରା ଲୋକମାନେ ଆମ ପାଇଁ ହେଉ ।
ପରସ୍ପରଂ ଵରାର୍ଥେଽଥ ଯୁଦ୍ଧଂ କର୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତାଃ
ବର ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଏକାପରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।
କେଚିଦ୍ଵିପ୍ରା ଉଦାସୀନାଃ କେଚିଦ୍ଵୈ ମୌନମାସ୍ଥିତାଃ 5.1.26.
କିଛି ବିପ୍ର ଉଦାସୀନ ରହିଲେ, କିଛି ଚୁପ ହେଇ ରହିଲେ ।
ତୀର୍ଥାନାଂ ପ୍ରଵରଂ ତୀର୍ଥଂ କ୍ଷେତ୍ରାଣାମପି ଚୋତ୍ତମମ୍ 5.1.26.
ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନେ ଭିତରେ ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ, କ୍ଷେତ୍ରମାନେ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସର୍ବାଧିକ ।
ଏଵଂ ପ୍ରଜଲ୍ପ୍ଯାଥ ମୁନିପ୍ରଧାନସ୍ତତ୍ରୈଵ ଵାସଂ ସହସା ଚକାର 5.1.26.
ଏଭଳି କଥା ହେବା ପରେ, ମୁନିମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ସେଠାରେ ରହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ଯଯୋର୍ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଯମଲୋକଂ ନ ପଶ୍ଯତି
ସେମାନେକୁ ଦେଖିଲେ ମାନେ ଯମଲୋକକୁ ଦେଖିବା ହୁଏନି ।
ନ ପଶ୍ଯେଦ୍ଯମଲୋକଂ ସ ଯଦ୍ଯପି ବ୍ରହ୍ମହା ଭଵେତ୍
ଯଦିଓ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଯମଲୋକକୁ ଦେଖିବେ ନାହିଁ ।
ଅଵତୀର୍ଣୌ ଯଦୋର୍ଵଂଶେ ଦିଵ୍ଯରୂପୌ ମହାଦ୍ଯୁତୌ
ସେମାନେ ଯଦୁ ବଂଶରେ ଅବତରିଲେ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ନେଇ ।
କଂସଂ ହତ୍ଵା ସଚାଣୂରମୁଗ୍ରସେନଂ ନରାଧିପମ୍
କଂସ ଓ ଚାଣୂରକୁ ମାରି, ଉଗ୍ରସେନକୁ ରାଜା କରିଦେଲେ ।
କିଂ କାର୍ଯଂ ତେ ମଯା ବ୍ରୂହି କର୍ତଵ୍ଯଂ ତେ ସୁତେ ହତେ
ତୁମର ପୁଅ ମରିଗଲା ପରେ, ମୁଁ କଣ କରିବି, କହ ।
ସର୍ଵଂ ସଂପତ୍ସ୍ଯତେ କୃଷ୍ଣ ଭଵତୋ ହି ନ ଦୁର୍ଲଭମ୍
କୃଷ୍ଣ, ତୁମ ପାଇଁ ସବୁ କାମ ସଫଳ ହେବ, କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।
ଗଚ୍ଛେତମୁଜ୍ଜଯିନ୍ଯାଂ ଵୈ କୃତଵିଦ୍ଯୌ ଭଵିଷ୍ଯଥ
ତୁମେ ଉଜ୍ଜୟିନୀକୁ ଯାଅ, ସେଠାରେ ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବ ।
କଣ୍ଠସ୍ଥାଂଶ୍ଚକ୍ରତୁର୍ଵେଦାନାଚାରମଖିଲଂ ଚ ତୌ
ସେମାନେ ବେଦ ଓ ସମସ୍ତ ଆଚରଣକୁ ଜଣା ରଖିଲେ ।
ଅହୋରାତ୍ରୈଶ୍ଚତୁଃଷଷ୍ଟ୍ଯା ତଦଦ୍ଭୁତମଭୂଦ୍ଦ୍ଵିଜ
ଚଉଷଠି ଦିନ ଓ ରାତିରେ, ବିପ୍ର, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାମ ସଫଳ ହେଲା ।
ଵିଚିଂତ୍ଯ ତୌ ତଦା ମେନେ ପ୍ରାପ୍ତୌ ଚଂଦ୍ର ଦିଵାକରୌ 5.1.27.
ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ସେମାନେକୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାସାଥି ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବିଲେ ।
ଶିଷ୍ଯୈସ୍ତୁ ସହିତୋ ଵିପ୍ରୋ ମହାକାଲଵନେଽଵିଶତ୍ ।। ଶିଷ୍ଯୈଃ ସହ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୌ ଦ୍ଵୌ ତଦା ତୌ ରାମକେଶଵୌ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ମହାକାଳବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହି ସମୟରେ ରାମ ଓ କେଶବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଭିତରକୁ ଗଲେ।
ଵନ୍ଦମାନୌ ମହାକାଲଂ ସ ତଂ କେଶଵମଵ୍ରଵୀତ୍
ମହାକାଳଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ସମୟରେ ସେ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସୁଖମାସୀଚ୍ଚ ସାଧୂନାମଜ୍ଞାନାନାଂ ଚ ସର୍ଵଦା
ସେ ସଦା ସଜ୍ଜନ ଓ ଅଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କୁ ଖୁସି ଦେଇଥିଲେ।
ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ତେ ହତାଃ ସର୍ଵେ କଂସପ୍ରମୁଖତୋ ନୃପାଃ । ମୁନିସିଦ୍ଧସୁରାଦୀନାଂ ସ୍ଥିତିଃ କାର୍ଯା ତ୍ଵଯାଽନଘ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ କଂସ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଇଛ; ଏବେ, ନିର୍ମଳ ମନେ, ମୁନି, ସିଦ୍ଧ, ଦେବ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଭଲ ହେବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର।
କରିଷ୍ଯାମି ତମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ନମସ୍ଯ ତତୋ ଯଯୌ
‘ମୁଁ ଏହା କରିବି’ ବୋଲି କହି, ସେ ନମସ୍କାର କରି ପରେ ଚାଲିଗଲେ।
କସ୍ଯ ନ ଶ୍ରଦ୍ଦଧେ ତେଷାଂ ଵଚସ୍ତ୍ଵତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ଯତଃ
ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଏତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରା କଥାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିବ?
ତତସ୍ତତ୍ରୋତ୍ଥିତଃ ଶବ୍ଦଃ ସଂଶ୍ଲେଷେ ଚ ତଥା ତଯୋଃ
ତାପରେ, ଦୁଇଜଣ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବାବେଳେ ସେଠାରେ ଏକ ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ନ ଵୈ ଜ୍ଞାତୌ ମଯା ଵୀରୌ ଯଦୁଵୃଷ୍ଣିକୁଲୋଦ୍ଭଵୌ
ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି ଯେ ସେ ଦୁଇଜଣ ବୀର ଯଦୁ ଓ ବୃଷ୍ଣି କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଗୁର୍ଵର୍ଥଂ କିଂ ଦଦାମୀତି ସହ ରାମେଣ ହର୍ଷିତଃ
ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ରାମଙ୍କ ସହିତ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ କଣ ଦେବି?’
ପୁତ୍ରମିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ତ୍ଵତ୍ତୋ ଯୋ ମୃତୋ ଲଵଣାଂଭସି 5.1.27.
ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଏହି ଅଭିଲାଷା କରୁଛି—ଯେ ପୁଅ ଲବଣ ଜଳରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲା।