ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ଶପଂତି ସ୍ମ ନିନ୍ଦାଂ କୁର୍ଵଂତି ଚାପରେ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶାପ ଦେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ନିନ୍ଦା କଲେ ।
ଲୋଷ୍ଠୈର୍ଲଗୁଡକୈଶ୍ଚା ନ୍ଯେ ଘ୍ନଂତି ତଂ ବଲଗର୍ଵିତାଃ
ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନରେ ସେମାନେ ମାଟି ଓ ଲଠି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ମାରିଲେ ।
ପୃଚ୍ଛଂତି ଵ୍ରତଚର୍ଯାଂ ଵୈ କେନ ଵ୍ରତଂ ଚ ଦର୍ଶିତମ୍
ସେମାନେ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, କିଏ ଏହି ବ୍ରତ ଦେଖାଇଛି ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲେ ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ଚେଦୃଶୀ ଚର୍ଯା ଵିଷ୍ଣୁନା ଵା କୃତା ସ୍ଵଯମ୍
ଏପରି ଆଚରଣ ବ୍ରହ୍ମା କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ କରିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ।
ମା ଵିଡମ୍ବଯ ଦେଵେଶଂ ଵଧ୍ଯୋ ହି ନସ୍ତ୍ଵମଦ୍ଯ ଵୈ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପହାସ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଆଜି ଆମେ ତୁମକୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛୁ।
ସ୍ମିତଂ କୃତ୍ଵାଽବ୍ରଵୀତ୍ସର୍ଵାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ପରମେଶ୍ଵରଃ
ପରମେଶ୍ୱର ହସି ଦେଖାଇ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯୂଯଂ କାରୁଣିକାଃ ସର୍ଵେ ମୈତ୍ରଭାଵେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ତମେ ସମସ୍ତେ ଦୟାଳୁ ଓ ମିତ୍ରତାର ଭାବରେ ଅଟୁଟ ଅଛ।
ମାଯଯା ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ମୋହିତାସ୍ତେ ଦ୍ଵିଜାତଯଃ 5.1.26.
ସେ ଦେବତାଙ୍କର ମାୟାରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲେ।
ତାଡ୍ଯମାନସ୍ତୁ ତୈର୍ଵିପ୍ରୈଃ ପରଂ କୋପମୁପାଗମତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମାରିବାରେ, ସେ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ଊର୍ଧ୍ଵଜୂଟାଃ ସଲଗୁଡାଃ ପରଦାରୋପଜୀଵିନଃ
ଉପରକୁ ଚୁଡ଼ା ବାନ୍ଧି, ଲାଠି ନେଇ, ପରସ୍ତ୍ରୀର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା,
ନ ପୁତ୍ରେ ପିତୃ ଵିତ୍ତଂ ଚ ଵିଦ୍ଯା ଵାପି ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେମାନଙ୍କର ପୁତ୍ର, ପିତାଙ୍କର ଧନ, କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷା କିଛି ରହିବ ନାହିଁ।
ରୌଦ୍ରାଂ ଭିକ୍ଷାଂ ତୁ ଭିକ୍ଷଂତଃ ପରପିଂଡୋପଜୀଵିନଃ
ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି, ରୂଦ୍ର ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା,
ଯୈଶ୍ଚ ତତ୍ର କୃତା ଵିପ୍ରୈର୍ହନ୍ଯମାନେ କୃପା ମଯି
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ମାରିବା ସମୟରେ ଦୟା ଦେଖାଇଥିଲେ,
କୁଲୋତ୍ପନ୍ନାଶ୍ଚ ଵୈ ନାର୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଵରାନ୍ମମ
ଉତ୍କଳ ଗୋତ୍ରର ଜନ୍ମ ନାରୀମାନେ ମୋର ପ୍ରିୟ ହେବେ।
ତତୋ ଦ୍ଵିଜା ଗତେ ଦେଵେ ମତ୍ଵା ତଂ ଶଂକରଂ ଵିଭୁମ୍
ତାପରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ଭାବି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ସରସି ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଜପତଃ ଶତରୁଦ୍ରିଯମ୍
ରୂଦ୍ରଙ୍କ ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେମାନେ ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ।
ଅନୃତଂ ନ ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସ୍ଵୈରେଷ୍ଵେପି କୁତଃ ସୁଖମ୍
ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନି; ଏକାଇ ଇଚ୍ଛାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେମିତି ସୁଖ ମିଳିବ?
ଶାଂତା ଦାଂତାଶ୍ଚ ଯେ ଵିପ୍ରା ଭକ୍ତିମଂତୋ ମଯି ସ୍ଥିତାଃ 5.1.26.
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶାନ୍ତ ଓ ନିୟମିତ, ଏବଂ ମୋତେ ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି,
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରରତା ଯେ ଚ ଭକ୍ତିମଂତୋ ଜନାର୍ଦନେ
ଏବଂ ଯେମାନେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କ୍ରିୟାରେ ଲିନ ଓ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି,
ନାଶୁଭଂ ଵିଦ୍ଯତେ ତେଷାଂ ଯେଷାଂ ସଖ୍ଯେ ସ୍ଥିତା ମତିଃ
ଯେମାନଙ୍କର ମନ ମିତ୍ରତାରେ ଅଟୁଟ, ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ ଅଶୁଭ ଘଟେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଶାପଂ ଵରଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଦେଵଦେଵାନ୍ମହେଶ୍ଵରାତ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶାପ ଓ ଵର ପାଇଲେ।
ଵିରଂଚିମଥ ତେ ଜାପ୍ଯୈସ୍ତୋଷଯନ୍ତୋଽଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତାଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଦଉଡ଼ି, ଜାପ କରି ବିରଞ୍ଚିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତେନ ଵାକ୍ଯେନ ତୁଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵେ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଦ୍ବିଜମାନେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଲେ ।
ଏକେ ତତ୍ରାବ୍ରୁଵନ୍ଵିପ୍ରା ଵେଦାନ୍ଵୈ ଵୃଣଵାମହୈ
ସେଠାରେ କିଛି ବିପ୍ରମାନେ କହିଲେ, 'ଆମେ ବେଦକୁ ଚୟନ କରିବା ।'
ଅନ୍ଯେ ପ୍ରାହୁଃ କିମସ୍ମାକଂ ଧନୈସ୍ତୁଷ୍ଟେ ପିତାମହେ
ଅନ୍ୟ କିଛି କହିଲେ, 'ପିତାମହ ଖୁସି ହେଲେ ବେଳେ ଆମେ ଧନର କଣ ଦରକାର?'
ଶାଂତା ଆଢ୍ଯାଶ୍ଚ ଲୋକାଶ୍ଚ ଵରଦାନାଦ୍ଭଵଂତୁ ନଃ
ବର ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଭରା ଲୋକମାନେ ଆମ ପାଇଁ ହେଉ ।
ପରସ୍ପରଂ ଵରାର୍ଥେଽଥ ଯୁଦ୍ଧଂ କର୍ତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତାଃ
ବର ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଏକାପରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ ।
କେଚିଦ୍ଵିପ୍ରା ଉଦାସୀନାଃ କେଚିଦ୍ଵୈ ମୌନମାସ୍ଥିତାଃ 5.1.26.
କିଛି ବିପ୍ର ଉଦାସୀନ ରହିଲେ, କିଛି ଚୁପ ହେଇ ରହିଲେ ।
ତୀର୍ଥାନାଂ ପ୍ରଵରଂ ତୀର୍ଥଂ କ୍ଷେତ୍ରାଣାମପି ଚୋତ୍ତମମ୍ 5.1.26.
ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନେ ଭିତରେ ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ, କ୍ଷେତ୍ରମାନେ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସର୍ବାଧିକ ।
ଏଵଂ ପ୍ରଜଲ୍ପ୍ଯାଥ ମୁନିପ୍ରଧାନସ୍ତତ୍ରୈଵ ଵାସଂ ସହସା ଚକାର 5.1.26.
ଏଭଳି କଥା ହେବା ପରେ, ମୁନିମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ସେଠାରେ ରହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।