ତତ୍ଫଲଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସକୃଦ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରି, ତାହାର ଫଳ ମିଳେ।
ପଦେପଦେ ଯଜ୍ଞଫଲମିତି ମେ ଶଂକରୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ପ୍ରତି ପଦେ ପଦେ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ — ଏହି କଥା ମୋତେ ଶଂକର ଦେବ କହିଥିଲେ।
ପୂଜିତାନି ଭଵଂତ୍ଯତ୍ର ଯାତ୍ରେଶ୍ଵରସମର୍ଚନାତ୍
ଏଠାରେ, ଯାତ୍ରାର ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜା ହୋଇଯାଏ।
ସହସ୍ରଦକ୍ଷିଣାଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଫଲଂ ଶୃଣୁ
ଯଦି କିଏ ହଜାର ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇଥାଏ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଶୁଣ।
ଏଵଂ ଯାତ୍ରାଂ ସମାପ୍ଯାଥ ଗତ୍ଵା ନିଜଗୃହଂ ନରଃ
ଏଭଳି ଯାତ୍ରା ସମାପ୍ତ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିବା ଉଚିତ।
ଭୋଜଯେଚ୍ଛିଵଭକ୍ତାଂଶ୍ଚ ଶିଵଧ୍ଯାନପରାଯଣାନ୍
ଶିବ ଭକ୍ତ ଓ ଶିବ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ।
ଯାତ୍ରାକ୍ରମେଣ ଚୈକୈକଂ ଦ୍ଵାରାଂତରମନୁଵ୍ରଜେତ୍
ଯାତ୍ରାର କ୍ରମ ଅନୁସରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରକୁ ଏକ ଏକ କରି ଯିବା ଉଚିତ।
ଧେନୁଂ ପଯସ୍ଵିନୀଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିତ୍ତଶାଠ୍ଯଵିଵର୍ଜିତଃ
ଧନରେ କୌଶଳ ନ ରଖି, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଦୀନାନାଥଦରିଦ୍ରାଂଧଵିକଲାଦ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଭୋଜଯେତ୍ 5.1.23.
ଯେଉଁମାନେ ଅସହାୟ, ଦରିଦ୍ର, ଅନ୍ଧ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଅପରାଧିତ, ସେମାନେଠାରେ ଖାଇବା ଦିଅଯିବା ଉଚିତ।
କୁଲାନାଂ ଶତମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ମାତାପିତ୍ରୋଃ ସମାହିତଃ
ଶତଟି ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ମାଁ ଓ ବାପାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ମୌନୀ ଧ୍ଯାନପରୋ ଭୂତ୍ଵା ସ କଵିତ୍ଵମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ନିରବ ହୋଇ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିଲେ, ସେ କବିତାର ଭାବନା ପାଇଥାଏ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ କଵିତ୍ଵମୁପଜାଯତେ
ଯାହାର ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରରେ କବିତାର ଭାବନା ଉପଜିଯାଏ।
ରୂପଯୌଵନସଂପନ୍ନା ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଥ କୌଶିକୀ
ତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀ କୌଶିକୀ ସୁନ୍ଦର ଓ ଯୁବତୀ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ସମୁତ୍ପନ୍ନୋ ହ୍ଯଗ୍ନିଶର୍ମେତି ନାମତଃ
ତାଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଲା, ତାହାର ନାମ ଅଗ୍ନିଶର୍ମା।
ତତୋ ବହୁତିଥେ କାଲେ ଅନାଵୃଷ୍ଟିରଜାଯତ
ଅନେକ ଦିନ ପରେ ଏକ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଆସିଗଲା।
ତତୋଽସୌ ସୁମତିର୍ଵିପ୍ରଃ ସଭାର୍ଯଃ ସ ସୁତସ୍ତଥା
ତାପରେ ସେ ସୁମତି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜୀବନସଙ୍ଗୀ ଓ ପୁଅ ସହିତ,
ଆଭୀରୈର୍ଦସ୍ଯୁଭିଃ ସାର୍ଧଂ ସଂଗୋଽଭୂଦଗ୍ନିଶର୍ମଣଃ
ଅଗ୍ନିଶର୍ମା ଆଭୀର ଓ ଦସ୍ୟୁମାନେ ସହିତ ମିଶିଗଲେ।
ସ୍ମୃତିର୍ନଷ୍ଟା ଗତା ଵେଦା ଗତଂ ଗୋତ୍ରଂ ଗତା ଶ୍ରୁତିଃ
ସ୍ମୃତି ହରାଇଗଲା, ବେଦ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ବଂଶ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଶ୍ରୁତି ମିଛିଗଲା।
ସପ୍ତର୍ଷଯଃ ପଥା ତେନ ସୁଵ୍ରତାଃ ସମୁପସ୍ଥିତାଃ
ସପ୍ତ ଋଷି, ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସେଇ ପଥରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵସ୍ତ୍ରାଣୀମାନି ମୁଚ୍ଯଧ୍ଵଂ ଛତ୍ରିକୋପାନହୌ ତଥା 5.1.24.
ଏହି ପୋଷାକ, ଚଦର ଓ ଚପଲ ଖୋଲିଦିଅ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅତ୍ରିର୍ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ ଵଯଂ ତପସ୍ଵିନୋ ଭୂତ୍ଵା ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାକୃତୋଦ୍ଯମାଃ
ସେ କଥା ଶୁଣି, ଅତ୍ରି କହିଲେ — 'ଆମେ ତପସ୍ୱୀ ହୋଇ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ।'
ପୋଷଯାମି ସଦା ତାଂସ୍ତୁ ଏତନ୍ମେ ହୃଦି ସଂସ୍ଥିତମ୍
ମୁଁ ସେମାନେଠାରେ ସଦା ପୋଷଣ କରେ, ଏହି ମୋ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଯଦ୍ଯୁଷ୍ମଦର୍ଥଂ କ୍ରିଯତେ ପାପଂ ତତ୍କସ୍ଯ କଥ୍ଯତାମ୍
ଯଦି ତୁମ ଉପରେ କିଛି ପାପ କରାଯାଏ, କହିଦିଅ କାହାର ହେବ।
ଯଦି ତେ କଥଯଂତି ସ୍ମ ମା ମୃଷା ପ୍ରାଣିନୋ ଵଧୀଃ
ଯଦି ସେମାନେ କହନ୍ତି, ମିଥ୍ୟା କହିବେ ନାହିଁ; ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମାରିବେ ନାହିଁ।
ଯୁଷ୍ମାକଂ ଵଚସା ମେଽଦ୍ଯ ପ୍ରତିବୋଧଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଆଜି ତୁମର କଥା ମୋ ମନରେ ବୁଝିବାର ଆଲୋକ ଦେଇଛି।
ଗତ୍ଵା ପୃଚ୍ଛାମି ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍କସ୍ଯ ଭାଵଶ୍ଚ କୀଦୃଶଃ
ମୁଁ ଯାଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପଚାରିବି, କାହାର ଭାବ କେମିତି ଅଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଞ୍ଜଗାମାଶୁ ପିତରଂ ସ୍ଵମୁଵାଚ ହ
ଏପରି କହି, ସେ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କହିଲା।
ସୁମହଦ୍ଦୃଶ୍ଯତେ ପାପଂ କସ୍ଯ ତତ୍କଥ୍ଯତାଂ ମମ
ଏଠାରେ ବଡ଼ ଅପରାଧ ଦେଖାଯାଉଛି—ଏହା କାହାର? ମୋତେ କହ।
ତ୍ଵଂ ଜାନାସି ଯତ୍କୁରୁଷେ କୃତଂ ଭାଵ୍ଯଂ ପୁନସ୍ତ୍ଵଯା
ତୁମେ ଜାଣିଛ, କଣ କରିଛ; ଯାହା କରିଛ, ସେହି କାମ ପୁନି ତୁମେ କରିବାକୁ ପଡିବ।
ତଯାପ୍ଯୁକ୍ତଂ ନ ମେ ପାପଂ ପାପମେତତ୍ତଵୈଵ ହି 5.1.24.
ସେ ମଧ୍ୟ କହିଲେ, 'ଏହି ଅପରାଧ ମୋର ନୁହେଁ; ଏହି ଅପରାଧ ସତ୍ୟରେ ତୁମର।'