ଗୁହ୍ଯଂ ଚୈଵ ମହାକାଲଂ ତତୋ ଗଚ୍ଛେତ୍ସମାହିତଃ
ପ୍ରବଳ ମନୋଯୋଗରେ, ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ ଓ ମହାକାଳଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ତତୋ ଗଚ୍ଛେତ୍ସମାଧିସ୍ଥୋ ଦୁର୍ଵାସେଶ୍ଵରମୁତ୍ତମମ୍
ତାପରେ, ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁର୍ବାସା ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ଵାସାଵରୋଧନଂ କୃତ୍ଵା ଦୁର୍ଵାସସଃ ସମୀପତଃ
ଶ୍ୱାସ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ତତ୍ରୋଚ୍ଛ୍ଵାସୋ ଵିମୋକ୍ତ୍ଯସ୍ତାମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ତୁ ସର୍ଵଥା
ସେଠାରେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରି, ଶ୍ୱାସକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ଯମଲୋକଂ ନ ପଶ୍ଯତି
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ, ଯମଲୋକ ଦେଖିବା ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ବଧିରତ୍ଵଂ ନ ଜାଯତେ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ, ବିରଳତା କିମ୍ବା ବଧିରତା ଆସେ ନାହିଁ।
ନ କୀର୍ତଯେଦ୍ଯଦା ନାମ ସା ଯାତ୍ରା ଵିଫଲୀ ଭଵେତ୍
ଯଦି ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ସେ ଯାତ୍ରା ଫଳହୀନ ହୁଏ।
ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତସ୍ତତୋ ବ୍ରୂଯାନ୍ନମସ୍କୃତ୍ଵା ପୁନଃପୁନଃ
ତାପରେ, ଭକ୍ତିରେ ଭରି, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରି କଥା କହିବା ଉଚିତ।
ସଂସାରସାଗରାଦ୍ଧୋରାନ୍ମାମୁଦ୍ଧର ଜଗତ୍ପତେ 5.1.23.
ହେ ଜଗତ୍ନାଥ, ଦୁଃଖର ସାଗରରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତା ତେନ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ଵସୁଂଧରା
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ସହିତ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରାଯାଏ।
ତତ୍ଫଲଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସକୃଦ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରି, ତାହାର ଫଳ ମିଳେ।
ପଦେପଦେ ଯଜ୍ଞଫଲମିତି ମେ ଶଂକରୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ପ୍ରତି ପଦେ ପଦେ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ — ଏହି କଥା ମୋତେ ଶଂକର ଦେବ କହିଥିଲେ।
ପୂଜିତାନି ଭଵଂତ୍ଯତ୍ର ଯାତ୍ରେଶ୍ଵରସମର୍ଚନାତ୍
ଏଠାରେ, ଯାତ୍ରାର ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜା ହୋଇଯାଏ।
ସହସ୍ରଦକ୍ଷିଣାଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଫଲଂ ଶୃଣୁ
ଯଦି କିଏ ହଜାର ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇଥାଏ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଶୁଣ।
ଏଵଂ ଯାତ୍ରାଂ ସମାପ୍ଯାଥ ଗତ୍ଵା ନିଜଗୃହଂ ନରଃ
ଏଭଳି ଯାତ୍ରା ସମାପ୍ତ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିବା ଉଚିତ।
ଭୋଜଯେଚ୍ଛିଵଭକ୍ତାଂଶ୍ଚ ଶିଵଧ୍ଯାନପରାଯଣାନ୍
ଶିବ ଭକ୍ତ ଓ ଶିବ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ।
ଯାତ୍ରାକ୍ରମେଣ ଚୈକୈକଂ ଦ୍ଵାରାଂତରମନୁଵ୍ରଜେତ୍
ଯାତ୍ରାର କ୍ରମ ଅନୁସରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରକୁ ଏକ ଏକ କରି ଯିବା ଉଚିତ।
ଧେନୁଂ ପଯସ୍ଵିନୀଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିତ୍ତଶାଠ୍ଯଵିଵର୍ଜିତଃ
ଧନରେ କୌଶଳ ନ ରଖି, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଦୀନାନାଥଦରିଦ୍ରାଂଧଵିକଲାଦ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଭୋଜଯେତ୍ 5.1.23.
ଯେଉଁମାନେ ଅସହାୟ, ଦରିଦ୍ର, ଅନ୍ଧ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଅପରାଧିତ, ସେମାନେଠାରେ ଖାଇବା ଦିଅଯିବା ଉଚିତ।
କୁଲାନାଂ ଶତମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ମାତାପିତ୍ରୋଃ ସମାହିତଃ
ଶତଟି ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ମାଁ ଓ ବାପାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ମୌନୀ ଧ୍ଯାନପରୋ ଭୂତ୍ଵା ସ କଵିତ୍ଵମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ନିରବ ହୋଇ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିଲେ, ସେ କବିତାର ଭାବନା ପାଇଥାଏ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ କଵିତ୍ଵମୁପଜାଯତେ
ଯାହାର ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରରେ କବିତାର ଭାବନା ଉପଜିଯାଏ।
ରୂପଯୌଵନସଂପନ୍ନା ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯାଥ କୌଶିକୀ
ତାଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗୀ କୌଶିକୀ ସୁନ୍ଦର ଓ ଯୁବତୀ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ସମୁତ୍ପନ୍ନୋ ହ୍ଯଗ୍ନିଶର୍ମେତି ନାମତଃ
ତାଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଲା, ତାହାର ନାମ ଅଗ୍ନିଶର୍ମା।
ତତୋ ବହୁତିଥେ କାଲେ ଅନାଵୃଷ୍ଟିରଜାଯତ
ଅନେକ ଦିନ ପରେ ଏକ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଆସିଗଲା।
ତତୋଽସୌ ସୁମତିର୍ଵିପ୍ରଃ ସଭାର୍ଯଃ ସ ସୁତସ୍ତଥା
ତାପରେ ସେ ସୁମତି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜୀବନସଙ୍ଗୀ ଓ ପୁଅ ସହିତ,
ଆଭୀରୈର୍ଦସ୍ଯୁଭିଃ ସାର୍ଧଂ ସଂଗୋଽଭୂଦଗ୍ନିଶର୍ମଣଃ
ଅଗ୍ନିଶର୍ମା ଆଭୀର ଓ ଦସ୍ୟୁମାନେ ସହିତ ମିଶିଗଲେ।
ସ୍ମୃତିର୍ନଷ୍ଟା ଗତା ଵେଦା ଗତଂ ଗୋତ୍ରଂ ଗତା ଶ୍ରୁତିଃ
ସ୍ମୃତି ହରାଇଗଲା, ବେଦ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ବଂଶ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଶ୍ରୁତି ମିଛିଗଲା।
ସପ୍ତର୍ଷଯଃ ପଥା ତେନ ସୁଵ୍ରତାଃ ସମୁପସ୍ଥିତାଃ
ସପ୍ତ ଋଷି, ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସେଇ ପଥରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵସ୍ତ୍ରାଣୀମାନି ମୁଚ୍ଯଧ୍ଵଂ ଛତ୍ରିକୋପାନହୌ ତଥା 5.1.24.
ଏହି ପୋଷାକ, ଚଦର ଓ ଚପଲ ଖୋଲିଦିଅ।