ତତୋ ଜଗ୍ରାହ ହନୁମାଁଲ୍ଲିଂଗଂ ମୌକ୍ତିକସଂନିଭମ୍
ତାପରେ ହନୁମାନ୍ ମୁକ୍ତା ପରି ଚମକୁଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ନେଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହନୁମତୋ ଵାକ୍ଯମଥୋଵାଚ ଵିଭୀଷଣଃ
ହନୁମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବିଭୀଷଣ ପରେ କହିଲେ।
ଶ୍ରୂଯତେ ହି ପୁରାଵୃତ୍ତଂ ଲିଂଗମେତଦ୍ଧନେଶ୍ଵରଃ
ଶୁଣାଯାଏ ଯେ, ପୁରାତନ କାଳରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଧନର ମାଲିକଙ୍କର ଥିଲା।
ରାଵଣେନ ଯଦା ବଦ୍ଧସ୍ତଦାନୀଂ ହି ଧନେଶ୍ଵରଃ
ରାବଣ ବାନ୍ଧାଯିବାବେଳେ, ତେବେ ଧନର ମାଲିକ—
ପ୍ରସାଦାତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ଧନେଶୋ ଧନରକ୍ଷକଃ
ସେ ଲିଙ୍ଗର କୃପାରେ, ଧନର ମାଲିକ ଧନର ରକ୍ଷକ ହେଲେ।
ସପ୍ତମେ ଦିଵସେ ଚୈଵ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋଽଵଂତିକାଂ ପୁରୀମ୍
ସପ୍ତମ ଦିନରେ, ସେ ଅବନ୍ତିକା ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ର ରୁଦ୍ରସରସ୍ତୀରେ ସ୍ଥାପ୍ଯ ସ୍ନାନମଥାକରୋତ୍ 5.1.21.
ସେଠାରେ ରୁଦ୍ରସରସ ତୀରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ରଖି, ସେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ଉଦ୍ଧର୍ତୁକାମସ୍ତଲ୍ଲିଗମୁଦ୍ଧର୍ତୁଂ ନ ଶଶାକ ସଃ
ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଉଠାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସମର୍ଥ ହେଲେନି।
ତତୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୋ ଦେଵଃ ପ୍ରାହ ତଂ ଵାଯୁନନ୍ଦନମ୍
ତାପରେ ଦେବତା ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହନୁମତ୍କେଶ୍ଵରଂ ଚାଥ ଲୋକେ ଖ୍ଯାତଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହନୁମତ୍କେଶ୍ୱର ଏହି ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।
ଶନୌ ପଶ୍ଯେନ୍ନରୋ ଯସ୍ତୁ ହନୁମତ୍କେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ହନୁମତ୍କେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଏକଥର ଦେଖିଥାଏ—
ନ ଚ ଚୌରଭଯଂ ତସ୍ଯ ନ ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ନ ଦୁର୍ଗତିଃ
ତାଙ୍କର ଚୋର ଭୟ ନଥାଏ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ନଥାଏ, ଦୁର୍ଗତି ନଥାଏ।
ତସ୍ଯ ରୋଗାଃ ପ୍ରଲୀଯନ୍ତେ ଗ୍ରହପୀଡା ନ ଜାଯତେ
ତାଙ୍କର ରୋଗ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଗ୍ରହ ପୀଡା ଆସେନି।
କୁଂକୁମେନ ସମାଲିପ୍ଯ ପୂଜଯେଦୁତ୍ପଲୈସ୍ତତଃ
କୁଙ୍କୁମ ଲଗାଇ, ପରେ ନୀଳ ପଦ୍ମ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଦହେତ୍କୃଷ୍ଣାଗରୁଂ ଧୂପଂ ଦାପଯେତ୍ତିଲତଣ୍ଡୁଲାନ୍
କୃଷ୍ଣାଗରୁ ଧୂପ ଦେଇ, ତିଳ ଓ ଚାଉଳ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯତ୍ର କୁତ୍ର ମୃତସ୍ଯାପି ଯମଃ ପିତୃସମୋ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଲୋକ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେଠି ଯମ ତାଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ସମାନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ନାମ୍ନା ରୁଦ୍ରସରଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ଏହାକୁ ନାମରେ 'ରୁଦ୍ର ସର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ପଶ୍ଯେତ୍କୋଟେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
ସେଠି ସ୍ନାନ କରି ଶୁଚି ହେଇ, କୋଟିଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ତତ୍ରୈଵ କୃତ୍ଵା ତୁ ଶୃଣୁ ଯତ୍ଫଲମାପ୍ନୁଯାତ୍
ସେଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, କେଉଁ ଫଳ ମିଳେ ତାହା ଶୁଣ।
ଫଲଂ କୋଟିଗୁଣଂ ଵ୍ଯାସ ଲଭତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଫଳ କୋଟି ଗୁଣ ହୁଏ, ବ୍ୟାସ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତତ୍ସର୍ଵଂ କୋଟିଗୁଣିତଂ ଜାଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ସମସ୍ତ ଫଳ କୋଟି ଗୁଣିତ ହୋଇଯାଏ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ନିର୍ମୋକେନ ଯଥୋରଗଃ
ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଯେପରି ଅଜଗର ତାହାର ଚମ ଛାଡେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଂ ମହାକାଲଂ ଗୋସହସ୍ରଫଲଂ ଲଭେତ୍ 5.1.22.
ମହାକାଳ ଦେବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରି, ହଜାର ଗାଈ ଦାନର ଫଳ ମିଳେ।
ଚାଂଦ୍ରାଯଣସହସ୍ରସ୍ଯ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମାନଵଃ
ମଣିଷ ହଜାର ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତର ଫଳ ପାଇଁଥାଏ।
ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପାର୍ଚନଂ କୃତ୍ଵା ମହାସ୍ନପନପୂର୍ଵକମ୍
ମହାସ୍ନାନ ପୂର୍ବକ ଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରି,
ଲଭତେ ସର୍ଵକାମିତ୍ଵଂ ଯତ୍ସୁରୈରପି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ପାନ୍ତି।
ଗଂଧପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ କାଲୀନୈସ୍ତଥା ଵସ୍ତ୍ରୈଃ ସୁଶୋଭନୈଃ
ଏହି କାଳର ଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲ, ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ପୋଶାକ ଦେଇ,
ସମଭାଗାନି କୃତ୍ଵା ତୁ ଶିଲାପୃଷ୍ଠେ ଚ ପେଷଯେତ୍
ସମାନ ଭାଗ କରି, ପଥର ଉପରେ ଚେନ୍ଦିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେଽଵନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ରୁଦ୍ରସରୋମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଦ୍ଵାଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଏକାଉଁଠି ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀ ସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟ ଖଣ୍ଡରେ, ଅବନ୍ତି କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମାରେ, ଏହା 'ରୁଦ୍ର ସରର ମହିମା' ନାମକ ଏକୂଶ ଅଧ୍ୟାୟ।
ଶିଵାଂ ଶ୍ରେଯସ୍କରୀଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ପୁଣ୍ଯଲୋକପ୍ରଦାଯିନୀମ୍
ଶିବା, ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା, ପବିତ୍ର ଓ ପୁଣ୍ୟ ଲୋକ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ—