ସୋତ୍ରୈଵ ଲଭତେ ସିଦ୍ଧିଂ ଜଯଂ ସର୍ଵତ୍ର ମାନଵଃ
ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ମଣିଷ ସଫଳତା ଓ ସମସ୍ତଠାରେ ଜୟ ଲାଭ କରେ।
ସ୍ଵର୍ଣେନ ପୂଜଯେଦ୍ଦେଵଂ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ସର୍ପତୋ ନ ଭଯଂ ତସ୍ଯ ଦାରିଦ୍ଯଂ ନୈଵ ଜାଯତେ
ସେ ଅଜଗର ଭୟରେ ରହିନାହିଁ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆସେନାହିଁ।
ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ସ ଯାତି ପରମଂ ପଦମ୍
ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସ ମୁଚ୍ଯେତ ମହାପାପୈର୍ଯଦ୍ଯପି ବ୍ରହ୍ମହା ଭଵେତ୍
ସେ ବଡ଼ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଯଦିଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ହେଉ।
ଦର୍ଶନାତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଶତଯଜ୍ଞଫଲଂ ଭଵେତ୍
ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଶତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ଇତିଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେଽଵନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଚତୁର୍ଦଶତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଵର୍ଣନଂନାମ ଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଅଠାଉଁଶ ଅଧ୍ୟାୟ, 'ଚୌଦ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାର ବିବରଣୀ', ଅବନ୍ତୀ ଖେତ୍ରର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ, ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀ ସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ପୁସ୍ତକର ଶେଷ ହେଲା।
ହନୁମତ୍କେଶ୍ଵରଂନାମ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଫଲପ୍ରଦମ୍
ହନୁମତ୍କେଶ୍ୱର ନାମକ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଶୈଵେ ସରସି ଯଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପଶ୍ଯେଦ୍ଧନୁମତ୍କେଶ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁଠି ଶିବ ସରସିରେ ସ୍ନାନ କରି, ହନୁମତ୍କେଶ୍ୱରକୁ ଦେଖିଥାଏ—
କଥାଂ କଥଯ ହ୍ଯେତସ୍ଯ ଵୃତ୍ତପୂର୍ଵାଂ ସନାତନୀମ୍
ଏହାର ପୂର୍ବ ଘଟଣା ଓ ପ୍ରାଚୀନ କଥାଟି ଆମକୁ କହ।
ଵିଷ୍ଣୁନା ରାମରୂପେଣ ଲଂକାଯାଂ ଵିନିପାତିତଃ
ବିଷ୍ଣୁ ରାମ ରୂପରେ ଲଙ୍କାରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରିଥିଲେ।
ଘାତଯିତ୍ଵା ତୁ ତଂ ଦୁଷ୍ଟଂ ସୀତାମାଦାଯ ଜାନକୀମ୍
ସେ ଦୁଷ୍ଟକୁ ମାରି, ଜାନକୀ ଶୀତାକୁ ନେଇଥିଲେ।
ତତ୍ର ରାଜ୍ଯମନୁପ୍ରାପ୍ଯ ଋଷିଭିଃ ପରିଵାରିତଃ
ସେଠି ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି, ଋଷିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ଚ ଦ୍ଵଯୋର୍ଵୀର୍ଯଂ ଶଂଭୁଵାତଜଯୋସ୍ତଦା
ସେ ତାପରେ ଶିବ ଓ ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ଅନୌପମ୍ଯୋ ଯଥା ଦେଵୋ ଯୁଦ୍ଧେ ଶୌର୍ଯଂ? ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯେପରି ଦେବତା ମହେଶ୍ୱର ଯୁଦ୍ଧରେ ଶୌର୍ୟରେ ତୁଳନାହୀନ—
ଏତଚ୍ଛୁତ୍ଵାଥ ହନୁମାନ୍ଯଦ୍ଧରେଣୋ ପମା ମମ
ଏହା ଶୁଣି, ହନୁମାନ କହିଲେ, 'ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସମାନ।'
ଗମିଷ୍ଯେ ନଗରୀଂ ଲଂକାଂ ଲିଂଗମେକଂ ପ୍ରଯାଚିତୁମ୍ 5.1.21.
ମୁଁ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ଯିବି, ଏକ ଲିଙ୍ଗ ମାଗିବା ପାଇଁ।
ତତୋ ଗତଃ ସ ଲଂକାଯାଂ ଵିଭୀଷଣମୁଵାଚ ହ
ତାପରେ ସେ ଲଙ୍କାକୁ ପହଞ୍ଚି, ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଉକ୍ତଂ ଚ ରାକ୍ଷସେନ୍ଦ୍ରେଣ ଗୃହାଣୈତଦ୍ଯଥା ରୁଚି
ରାକ୍ଷସ ରାଜା କହିଲେ, 'ତୁମେ ଏହାକୁ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ୍ ନେଇପାର।'
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯାତ୍ପୂର୍ଵଂ ମମ ଭ୍ରାତ୍ରା ମହାତ୍ମନା ତତ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ତେଽଦ୍ଯୈଵ ସତ୍ଯମେତତ୍ପ୍ଲଵଂଗମ
ତିନି ଲୋକର ଜିତିବା ପୂର୍ବରୁ, ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଇ ଏହା ଦେଇଥିଲେ; ଆଜି ମୁଁ ଏହାକୁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ଏହା ସତ୍ୟ, ମକଡ଼।
ତତୋ ଜଗ୍ରାହ ହନୁମାଁଲ୍ଲିଂଗଂ ମୌକ୍ତିକସଂନିଭମ୍
ତାପରେ ହନୁମାନ୍ ମୁକ୍ତା ପରି ଚମକୁଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ନେଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହନୁମତୋ ଵାକ୍ଯମଥୋଵାଚ ଵିଭୀଷଣଃ
ହନୁମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବିଭୀଷଣ ପରେ କହିଲେ।
ଶ୍ରୂଯତେ ହି ପୁରାଵୃତ୍ତଂ ଲିଂଗମେତଦ୍ଧନେଶ୍ଵରଃ
ଶୁଣାଯାଏ ଯେ, ପୁରାତନ କାଳରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଧନର ମାଲିକଙ୍କର ଥିଲା।
ରାଵଣେନ ଯଦା ବଦ୍ଧସ୍ତଦାନୀଂ ହି ଧନେଶ୍ଵରଃ
ରାବଣ ବାନ୍ଧାଯିବାବେଳେ, ତେବେ ଧନର ମାଲିକ—
ପ୍ରସାଦାତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ଧନେଶୋ ଧନରକ୍ଷକଃ
ସେ ଲିଙ୍ଗର କୃପାରେ, ଧନର ମାଲିକ ଧନର ରକ୍ଷକ ହେଲେ।
ସପ୍ତମେ ଦିଵସେ ଚୈଵ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋଽଵଂତିକାଂ ପୁରୀମ୍
ସପ୍ତମ ଦିନରେ, ସେ ଅବନ୍ତିକା ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ର ରୁଦ୍ରସରସ୍ତୀରେ ସ୍ଥାପ୍ଯ ସ୍ନାନମଥାକରୋତ୍ 5.1.21.
ସେଠାରେ ରୁଦ୍ରସରସ ତୀରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ରଖି, ସେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ଉଦ୍ଧର୍ତୁକାମସ୍ତଲ୍ଲିଗମୁଦ୍ଧର୍ତୁଂ ନ ଶଶାକ ସଃ
ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଉଠାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସମର୍ଥ ହେଲେନି।
ତତୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୋ ଦେଵଃ ପ୍ରାହ ତଂ ଵାଯୁନନ୍ଦନମ୍
ତାପରେ ଦେବତା ପ୍ରକଟ ହୋଇ, ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ହନୁମତ୍କେଶ୍ଵରଂ ଚାଥ ଲୋକେ ଖ୍ଯାତଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହନୁମତ୍କେଶ୍ୱର ଏହି ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।