ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ହରସିଦ୍ଧିଂ ନରୋତ୍ତମଃ
ଯେ କେହି ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତି ସହିତ ହରସିଦ୍ଧିଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଆଦିସିଦ୍ଧିଂ ମହାଦେଵୀଂ ନିତ୍ଯାଂ ଵ୍ଯୋମସ୍ଵରୂପିଣୀମ୍
ଏହି ଆଦିସିଦ୍ଧି, ମହାଦେବୀ, ଚିରନ୍ତନ ଓ ଆକାଶର ଆକୃତି ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି,
ଯଃ ସ୍ମରେଦ୍ଧରସିଦ୍ଧୀତି ମଂତ୍ରଂ ଚ ଚତୁରକ୍ଷରମ୍
ଯେ କେହି 'ହରସିଦ୍ଧି' ଚତୁରଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି,
ନରୋ ମହାନଵମ୍ଯାଂ ଯୋ ହରସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍
ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ମହାନବମୀ ଦିନରେ ହରସିଦ୍ଧିଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,
ନଵମ୍ଯାଂ ପୂଜିତା ଦେଵୀ ହରସିଦ୍ଧିର୍ହରପ୍ରିଯା
ନବମୀ ଦିନରେ, ହରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦେବୀ ହରସିଦ୍ଧି ପୂଜିତ ହେଲେ,
ସା ପୁଣ୍ଯା ସା ପଵିତ୍ରା ଚ ସର୍ଵତ୍ର ସୁଖଦାଯିନୀ
ସେ ପବିତ୍ର, ସେ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ସମସ୍ତଠାରେ ସେ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ମହାନଵମ୍ଯାଂ ଯେ ଵ୍ଯାସ ହନ୍ଯଂତେ ମହିଷାଦଯଃ
ମହାନବମୀ ଦିନରେ, ବ୍ୟାସଜୀ, ମହିଷ ଓ ତାଙ୍କ ପରି ଦେମନ୍ମାନେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵତ୍ଯଖଂଡେଽଵନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ହରସିଦ୍ଧିମାହାତ୍ମ୍ଯ ଵର୍ଣନଂନାମୈକୋନଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଉଁଠି ହଜାର ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀ ଖଣ୍ଡରେ, ଅବନ୍ତୀ ଭୂମିର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ନନାରେ, 'ହରସିଦ୍ଧିର ମହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଉନେଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ପୂଜଯେତ୍ସ୍ଵର୍ଣପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ତସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିର୍ନ ହୀଯତେ
ଯଦି କେହି ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସିଦ୍ଧି କେବେ କମି ନାହିଁ।
ଇତି ଵଟଯକ୍ଷିଣୀମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ତିଲାନ୍ଦଦାତି ଯୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ନ ପିଶାଚଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ଏହିପରି ବଟୟକ୍ଷିଣୀର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଶେଷ। ଯେ କେହି ଭକ୍ତି ସହିତ ତିଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ପିଶାଚ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ଯଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ତଦକ୍ଷଯତରଂ ଭଵେତ୍
ଯାହାକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରି ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଅବିନାଶୀ ହୁଏ।
ଯସ୍ଯ ନାମ୍ନା ନରଃ ସ୍ନାତି ପିଶାଚତ୍ଵାତ୍ସ ମୁଚ୍ଯତେ
ଯାହାର ନାମରେ ନର ନ୍ୟାସ କରି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ପିଶାଚତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ତସ୍ଯ ଵୈ ଶାଶ୍ଵତୀ ମୁକ୍ତିଃ କୁଲେ ପ୍ରେତୋ ନ ଜାଯତେ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସାଶ୍ୱତ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ତାଙ୍କ ପରିବାରରେ କେହି ପ୍ରେତ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯଃ କଂଚୁକେନ ଫଣୀ ଯଥା
ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଯେପରି ଫଣି ତାର କଞ୍ଚୁକ ଛାଡେ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯମଗୃହଂ ଵ୍ଯାସ ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯମର ଗୃହ ଛାଡି, ବ୍ୟାସଜୀ, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ସୋଽଶ୍ଵମେଧଫଲଂ ଵ୍ଯାସ ଲଭତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଆନ୍ତି, ବ୍ୟାସଜୀ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଦେଵସ୍ତେନ ସମାଖ୍ଯାତୋ ନାମ୍ନା ଡମରୁକେଶ୍ଵରଃ
ସେ ଦେବତା 'ଡମରୁକେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପରିଚିତ।
ନୈଵ ଵ୍ଯାଧିଭଯଂ ତସ୍ଯ ମୃତଃ ଶିଵପୁରଂ ଵ୍ରଜେତ୍ 5.1.20.
ତାଙ୍କର କେବେ ରୋଗର ଭୟ ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ଶିବପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ରାଜ୍ଯଂ ସ ଲଭତେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯଥା ଦେଵଃ ପୁରଂଦରଃ
ସେ ରାଜ୍ୟ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଥାଏ, ଯେପରି ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଥିଲେ।
କଲ୍ପକୋଟିଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ଭୋଗଯୁକ୍ତସ୍ତୁ ମୋଦତେ
ସେ ଉପଭୋଗରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏକ ଶତ କୋଟି କଳ୍ପ ସମୟ ଆନନ୍ଦ କରେ।
ସୋତ୍ରୈଵ ଲଭତେ ସିଦ୍ଧିଂ ଜଯଂ ସର୍ଵତ୍ର ମାନଵଃ
ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ମଣିଷ ସଫଳତା ଓ ସମସ୍ତଠାରେ ଜୟ ଲାଭ କରେ।
ସ୍ଵର୍ଣେନ ପୂଜଯେଦ୍ଦେଵଂ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ସର୍ପତୋ ନ ଭଯଂ ତସ୍ଯ ଦାରିଦ୍ଯଂ ନୈଵ ଜାଯତେ
ସେ ଅଜଗର ଭୟରେ ରହିନାହିଁ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆସେନାହିଁ।
ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ସ ଯାତି ପରମଂ ପଦମ୍
ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସ ମୁଚ୍ଯେତ ମହାପାପୈର୍ଯଦ୍ଯପି ବ୍ରହ୍ମହା ଭଵେତ୍
ସେ ବଡ଼ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଯଦିଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ହେଉ।
ଦର୍ଶନାତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଶତଯଜ୍ଞଫଲଂ ଭଵେତ୍
ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଶତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ଇତିଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେଽଵନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଚତୁର୍ଦଶତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଵର୍ଣନଂନାମ ଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଅଠାଉଁଶ ଅଧ୍ୟାୟ, 'ଚୌଦ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାର ବିବରଣୀ', ଅବନ୍ତୀ ଖେତ୍ରର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ, ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀ ସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ପୁସ୍ତକର ଶେଷ ହେଲା।
ହନୁମତ୍କେଶ୍ଵରଂନାମ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଫଲପ୍ରଦମ୍
ହନୁମତ୍କେଶ୍ୱର ନାମକ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଶୈଵେ ସରସି ଯଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପଶ୍ଯେଦ୍ଧନୁମତ୍କେଶ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁଠି ଶିବ ସରସିରେ ସ୍ନାନ କରି, ହନୁମତ୍କେଶ୍ୱରକୁ ଦେଖିଥାଏ—
କଥାଂ କଥଯ ହ୍ଯେତସ୍ଯ ଵୃତ୍ତପୂର୍ଵାଂ ସନାତନୀମ୍
ଏହାର ପୂର୍ବ ଘଟଣା ଓ ପ୍ରାଚୀନ କଥାଟି ଆମକୁ କହ।