ପାର୍ଵତ୍ଯା ହରଣେ ଯତ୍ର ସିଦ୍ଧିଃ ପ୍ରାପ୍ତା ହରେଣ ଚ
ଯେଉଁଠାରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ହରଣ କରାଗଲା ଏବଂ ହରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଫଳତା ମିଳିଲା—
ବଲିନୌ ଦାନଵୌ ଜାତୌ ନାମ୍ନା ଚଣ୍ଡପ୍ରଚଂଡକୌ
ସେଠାରେ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ଥିଲା ଚଣ୍ଡ ଓ ପ୍ରଚଣ୍ଡ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ର ଗିରୀଶଂ ତୁ ଉଦ୍ଯତାକ୍ଷାକ୍ଷହସ୍ତକମ୍
ସେଠାରେ ପାହାଡ଼ର ଦେବତାଙ୍କୁ ହାତରେ ପାଶା ଓ ପାଶାକୋଷ ଧରିଥିବା ଦେଖିଲେ—
ଦେଵିଦେଵୀତି ଜଲ୍ପଂତଂ ଦାସସ୍ତେଽସ୍ମୀତି ଵାଦିନମ୍
‘ଦେବୀଦେବୀ’ ବୋଲି ଡାକୁଥିବା, ‘ମୁଁ ତୁମର ଦାସ’ ବୋଲୁଥିବା।
ରାଗୀଭୂତେ ତଦା ଦେଵେ ତୌ ପ୍ରାପ୍ତୌ ଦେଵକଂଟକୌ
ସେତେବେଳେ ଦେବତା ରାଗରେ ପଡ଼ିଥିବାବେଳେ, ସେଇ ଦୁଇ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ କଣ୍ଟକ ହୋଇ ଆସିଲେ।
ତତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ତଦା ନଂଦୀ ଶୂଲାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରଵିଦାରିତଃ
ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ନଂଦିନଂ ତାଡିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦା ଶିଲାଦନଂଦନମ୍
ଶିଳାଦଙ୍କ ପୁଅ ନନ୍ଦୀନକୁ ଆଘାତ ଖାଇଥିବା ଦେଖି—
ଵଧ୍ଯତାଂ ତୌ ମହାଦୈତ୍ଯୌ ଵଧାମୀତି ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍
‘ସେଇ ଦୁଇ ମହାଦାନବଙ୍କୁ ମାରିଦିଅ, ମୃତ୍ୟୁ ଦିଅ’ ବୋଲି କହିଲେ।
ଯଦା ତଯା ହତୌ ଦୃଷ୍ଟୌ ଦାନଵୌ ବଲଗଵିତୌ
ଯେତେବେଳେ ସେଇ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୃତ ହେବାକୁ ଦେଖାଗଲା—
ହରସିଦ୍ଧିରତୋ ଲୋକେ ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତିଂ ଗମିଷ୍ଯସି ହରସିଦ୍ଧିରିତି ଖ୍ଯାତା ମହାକାଲେ ବଭୂଵ ହ ।। 5.1.19.
ଏହିପରି ହେବାରୁ, ତୁମେ ଲୋକରେ ହରସିଦ୍ଧି ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ; ଏଭଳି ମହାକାଳରେ ହରସିଦ୍ଧି ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ହରସିଦ୍ଧିଂ ନରୋତ୍ତମଃ
ଯେ କେହି ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତି ସହିତ ହରସିଦ୍ଧିଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଆଦିସିଦ୍ଧିଂ ମହାଦେଵୀଂ ନିତ୍ଯାଂ ଵ୍ଯୋମସ୍ଵରୂପିଣୀମ୍
ଏହି ଆଦିସିଦ୍ଧି, ମହାଦେବୀ, ଚିରନ୍ତନ ଓ ଆକାଶର ଆକୃତି ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି,
ଯଃ ସ୍ମରେଦ୍ଧରସିଦ୍ଧୀତି ମଂତ୍ରଂ ଚ ଚତୁରକ୍ଷରମ୍
ଯେ କେହି 'ହରସିଦ୍ଧି' ଚତୁରଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି,
ନରୋ ମହାନଵମ୍ଯାଂ ଯୋ ହରସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍
ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ମହାନବମୀ ଦିନରେ ହରସିଦ୍ଧିଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,
ନଵମ୍ଯାଂ ପୂଜିତା ଦେଵୀ ହରସିଦ୍ଧିର୍ହରପ୍ରିଯା
ନବମୀ ଦିନରେ, ହରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦେବୀ ହରସିଦ୍ଧି ପୂଜିତ ହେଲେ,
ସା ପୁଣ୍ଯା ସା ପଵିତ୍ରା ଚ ସର୍ଵତ୍ର ସୁଖଦାଯିନୀ
ସେ ପବିତ୍ର, ସେ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ସମସ୍ତଠାରେ ସେ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ମହାନଵମ୍ଯାଂ ଯେ ଵ୍ଯାସ ହନ୍ଯଂତେ ମହିଷାଦଯଃ
ମହାନବମୀ ଦିନରେ, ବ୍ୟାସଜୀ, ମହିଷ ଓ ତାଙ୍କ ପରି ଦେମନ୍ମାନେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵତ୍ଯଖଂଡେଽଵନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ହରସିଦ୍ଧିମାହାତ୍ମ୍ଯ ଵର୍ଣନଂନାମୈକୋନଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଉଁଠି ହଜାର ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀ ଖଣ୍ଡରେ, ଅବନ୍ତୀ ଭୂମିର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ନନାରେ, 'ହରସିଦ୍ଧିର ମହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଉନେଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ପୂଜଯେତ୍ସ୍ଵର୍ଣପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ତସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିର୍ନ ହୀଯତେ
ଯଦି କେହି ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସିଦ୍ଧି କେବେ କମି ନାହିଁ।
ଇତି ଵଟଯକ୍ଷିଣୀମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ତିଲାନ୍ଦଦାତି ଯୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ନ ପିଶାଚଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ଏହିପରି ବଟୟକ୍ଷିଣୀର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଶେଷ। ଯେ କେହି ଭକ୍ତି ସହିତ ତିଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ପିଶାଚ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ଯଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ତଦକ୍ଷଯତରଂ ଭଵେତ୍
ଯାହାକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରି ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହା ଅବିନାଶୀ ହୁଏ।
ଯସ୍ଯ ନାମ୍ନା ନରଃ ସ୍ନାତି ପିଶାଚତ୍ଵାତ୍ସ ମୁଚ୍ଯତେ
ଯାହାର ନାମରେ ନର ନ୍ୟାସ କରି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ପିଶାଚତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ତସ୍ଯ ଵୈ ଶାଶ୍ଵତୀ ମୁକ୍ତିଃ କୁଲେ ପ୍ରେତୋ ନ ଜାଯତେ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସାଶ୍ୱତ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ତାଙ୍କ ପରିବାରରେ କେହି ପ୍ରେତ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯଃ କଂଚୁକେନ ଫଣୀ ଯଥା
ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଯେପରି ଫଣି ତାର କଞ୍ଚୁକ ଛାଡେ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯମଗୃହଂ ଵ୍ଯାସ ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯମର ଗୃହ ଛାଡି, ବ୍ୟାସଜୀ, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ସୋଽଶ୍ଵମେଧଫଲଂ ଵ୍ଯାସ ଲଭତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଆନ୍ତି, ବ୍ୟାସଜୀ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଦେଵସ୍ତେନ ସମାଖ୍ଯାତୋ ନାମ୍ନା ଡମରୁକେଶ୍ଵରଃ
ସେ ଦେବତା 'ଡମରୁକେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପରିଚିତ।
ନୈଵ ଵ୍ଯାଧିଭଯଂ ତସ୍ଯ ମୃତଃ ଶିଵପୁରଂ ଵ୍ରଜେତ୍ 5.1.20.
ତାଙ୍କର କେବେ ରୋଗର ଭୟ ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ଶିବପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ରାଜ୍ଯଂ ସ ଲଭତେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯଥା ଦେଵଃ ପୁରଂଦରଃ
ସେ ରାଜ୍ୟ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଥାଏ, ଯେପରି ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଥିଲେ।
କଲ୍ପକୋଟିଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ଭୋଗଯୁକ୍ତସ୍ତୁ ମୋଦତେ
ସେ ଉପଭୋଗରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଏକ ଶତ କୋଟି କଳ୍ପ ସମୟ ଆନନ୍ଦ କରେ।