ସମାପ୍ତନିଯମା ସା ଚ ଯଦା ଗୌରୀ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯେତେବେଳେ ଗୌରୀ ତାଙ୍କର ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବେ, ସେ ଗୌରୀ ହେବେ।
ତତସ୍ତଵାପି ସହଜା ସୈକାନଂଶା ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ତୁମ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ସ୍ୱାଭାବିକ ଅଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ।
ଏକାନଂଶେତି ଲୋକସ୍ତ୍ଵାଂ ଵରଦେ ପୂଜଯିଷ୍ଯତି ।। ଭେଦୈର୍ବହୁଵିଧାକାରୈଃ ସର୍ଵଗାଂ କାମସାଧନୀମ୍
ହେ ଦୟାମୟୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମକୁ ଏକାନଂଶା ନାମରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଓ ଭିନ୍ନତାରେ ପୂଜା କରିବ, କାମନା ପୂରଣ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ଭାବେ।
ଓଁକାରଵକ୍ତ୍ରା ଗାଯତ୍ରୀ ତ୍ଵମେଵ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନୀ
ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଗାୟତ୍ରୀ, ଯାହାଙ୍କର ମୁଖରୁ ଓଁକାର ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ବେଦ ଉପଦେଶ କରୁଥିବା।
ଵିଶାଂ ତ୍ଵଂ କମଲାଦେଵୀ ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ଜନନୀ ସ୍ଵଯମ୍
ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ କମଳା ଦେବୀ, ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କର ମାଆ।
ତ୍ଵଂ ଚ କୀର୍ତିମତାଂ କୀର୍ତିସ୍ତ୍ଵଂ ଭୂତିଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଶ୍ରୀସମୃଦ୍ଧି।
ତ୍ଵଂ କାଂତିଃ କୃତଭୂଷା ଣାଂ ତ୍ଵଂ ଶାଂତିର୍ହୃଷ୍ଟକର୍ମଣାମ୍
ଶୋଭା ପାଇଥିବାମାନଙ୍କର ତୁମେ ରୂପ, ଆନନ୍ଦରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାମାନଙ୍କର ତୁମେ ଶାନ୍ତି।
ମହାଵେଲା ସମୁଦ୍ରାଣାଂ ଵିଲାସସ୍ତ୍ଵଂ ଵିଲାସିନାମ୍ 5.1.18.
ସମୁଦ୍ରମାନଙ୍କର ବଡ଼ ସୀମା ତୁମେ, ଖେଳଧଳା କରୁଥିବାମାନଙ୍କର ତୁମେ ମଜା।
ଇତ୍ଯନେକଵିଧୈର୍ଦେଵି ରୂପୈର୍ଲୋକେଷୁ ଚର୍ଚିତା କାମା ନାପ୍ସ୍ଯଂତି ତେ ସର୍ଵେ ନିଯତଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ରୂପରେ ଦେବୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପୂଜିତ; ତୁମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କାମନା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୂରଣ ହେବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସା ସମୁତ୍ପନ୍ନା ବ୍ରହ୍ମଣା ସଂସ୍ତୁତା ସତୀ
ଏଭଳି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିବା ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯା ହରଣେ ଯତ୍ର ସିଦ୍ଧିଃ ପ୍ରାପ୍ତା ହରେଣ ଚ
ଯେଉଁଠାରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ହରଣ କରାଗଲା ଏବଂ ହରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଫଳତା ମିଳିଲା—
ବଲିନୌ ଦାନଵୌ ଜାତୌ ନାମ୍ନା ଚଣ୍ଡପ୍ରଚଂଡକୌ
ସେଠାରେ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ଥିଲା ଚଣ୍ଡ ଓ ପ୍ରଚଣ୍ଡ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ର ଗିରୀଶଂ ତୁ ଉଦ୍ଯତାକ୍ଷାକ୍ଷହସ୍ତକମ୍
ସେଠାରେ ପାହାଡ଼ର ଦେବତାଙ୍କୁ ହାତରେ ପାଶା ଓ ପାଶାକୋଷ ଧରିଥିବା ଦେଖିଲେ—
ଦେଵିଦେଵୀତି ଜଲ୍ପଂତଂ ଦାସସ୍ତେଽସ୍ମୀତି ଵାଦିନମ୍
‘ଦେବୀଦେବୀ’ ବୋଲି ଡାକୁଥିବା, ‘ମୁଁ ତୁମର ଦାସ’ ବୋଲୁଥିବା।
ରାଗୀଭୂତେ ତଦା ଦେଵେ ତୌ ପ୍ରାପ୍ତୌ ଦେଵକଂଟକୌ
ସେତେବେଳେ ଦେବତା ରାଗରେ ପଡ଼ିଥିବାବେଳେ, ସେଇ ଦୁଇ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ କଣ୍ଟକ ହୋଇ ଆସିଲେ।
ତତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ତଦା ନଂଦୀ ଶୂଲାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରଵିଦାରିତଃ
ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ନଂଦିନଂ ତାଡିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦା ଶିଲାଦନଂଦନମ୍
ଶିଳାଦଙ୍କ ପୁଅ ନନ୍ଦୀନକୁ ଆଘାତ ଖାଇଥିବା ଦେଖି—
ଵଧ୍ଯତାଂ ତୌ ମହାଦୈତ୍ଯୌ ଵଧାମୀତି ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍
‘ସେଇ ଦୁଇ ମହାଦାନବଙ୍କୁ ମାରିଦିଅ, ମୃତ୍ୟୁ ଦିଅ’ ବୋଲି କହିଲେ।
ଯଦା ତଯା ହତୌ ଦୃଷ୍ଟୌ ଦାନଵୌ ବଲଗଵିତୌ
ଯେତେବେଳେ ସେଇ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୃତ ହେବାକୁ ଦେଖାଗଲା—
ହରସିଦ୍ଧିରତୋ ଲୋକେ ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତିଂ ଗମିଷ୍ଯସି ହରସିଦ୍ଧିରିତି ଖ୍ଯାତା ମହାକାଲେ ବଭୂଵ ହ ।। 5.1.19.
ଏହିପରି ହେବାରୁ, ତୁମେ ଲୋକରେ ହରସିଦ୍ଧି ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ; ଏଭଳି ମହାକାଳରେ ହରସିଦ୍ଧି ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ହରସିଦ୍ଧିଂ ନରୋତ୍ତମଃ
ଯେ କେହି ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତି ସହିତ ହରସିଦ୍ଧିଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଆଦିସିଦ୍ଧିଂ ମହାଦେଵୀଂ ନିତ୍ଯାଂ ଵ୍ଯୋମସ୍ଵରୂପିଣୀମ୍
ଏହି ଆଦିସିଦ୍ଧି, ମହାଦେବୀ, ଚିରନ୍ତନ ଓ ଆକାଶର ଆକୃତି ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି,
ଯଃ ସ୍ମରେଦ୍ଧରସିଦ୍ଧୀତି ମଂତ୍ରଂ ଚ ଚତୁରକ୍ଷରମ୍
ଯେ କେହି 'ହରସିଦ୍ଧି' ଚତୁରଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି,
ନରୋ ମହାନଵମ୍ଯାଂ ଯୋ ହରସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍
ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ମହାନବମୀ ଦିନରେ ହରସିଦ୍ଧିଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି,
ନଵମ୍ଯାଂ ପୂଜିତା ଦେଵୀ ହରସିଦ୍ଧିର୍ହରପ୍ରିଯା
ନବମୀ ଦିନରେ, ହରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦେବୀ ହରସିଦ୍ଧି ପୂଜିତ ହେଲେ,
ସା ପୁଣ୍ଯା ସା ପଵିତ୍ରା ଚ ସର୍ଵତ୍ର ସୁଖଦାଯିନୀ
ସେ ପବିତ୍ର, ସେ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ସମସ୍ତଠାରେ ସେ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ମହାନଵମ୍ଯାଂ ଯେ ଵ୍ଯାସ ହନ୍ଯଂତେ ମହିଷାଦଯଃ
ମହାନବମୀ ଦିନରେ, ବ୍ୟାସଜୀ, ମହିଷ ଓ ତାଙ୍କ ପରି ଦେମନ୍ମାନେ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵତ୍ଯଖଂଡେଽଵନ୍ତୀକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ହରସିଦ୍ଧିମାହାତ୍ମ୍ଯ ଵର୍ଣନଂନାମୈକୋନଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଉଁଠି ହଜାର ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀ ଖଣ୍ଡରେ, ଅବନ୍ତୀ ଭୂମିର ମହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ନନାରେ, 'ହରସିଦ୍ଧିର ମହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ଉନେଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ପୂଜଯେତ୍ସ୍ଵର୍ଣପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ତସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିର୍ନ ହୀଯତେ
ଯଦି କେହି ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସିଦ୍ଧି କେବେ କମି ନାହିଁ।
ଇତି ଵଟଯକ୍ଷିଣୀମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ତିଲାନ୍ଦଦାତି ଯୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ନ ପିଶାଚଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ଏହିପରି ବଟୟକ୍ଷିଣୀର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଶେଷ। ଯେ କେହି ଭକ୍ତି ସହିତ ତିଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ପିଶାଚ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।