କୁରୁତେ ତେଷୁ ଯୋ ଯାତ୍ରାଂ ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଫଲଂ ଶୃଣୁ
ଏଠି ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପୁଣ୍ୟ ଫଳ କଣ, ଶୁଣ।
କୁର୍ଯାଚ୍ଛାଦ୍ଧଂ ତତୋ ଵ୍ଯାସ ପିତୄଣାଂ ଭକ୍ତିତତ୍ପରଃ
ତାପରେ, ବ୍ୟାସ, ଯିଏ ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ।
ମଂଡକାଂଶ୍ଚ ତତୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣେ ଵେଦପାରଗେ
ତାପରେ, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମଣ୍ଡକ ପିଠା ଦେବା ଉଚିତ।
ସହିରଣ୍ଯଂ ଚ ଦାତଵ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ଵେଦପାରଗେ
ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁନା ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ସଦକ୍ଷିଣଂ ଫଲୈର୍ଯୁକ୍ତମର୍ଘ୍ଯଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଫଳ ଓ ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
କ୍ଷୀରଂ ତତ୍ର ପ୍ରଦାତଵ୍ଯଂ ତାମ୍ରପାତ୍ରେଣ ପୂରିତମ୍
ଏଠାରେ ତାମ୍ବା ପାତ୍ରରେ ଭରି ଦୁଧ ଦେବା ଉଚିତ।
ଇକ୍ଷ୍ଵବ୍ଧୌ ଚ ତଥା କୃତ୍ଵା ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିପ୍ରେ ଗୁଡଂ ଶୁଭମ୍
ଏଭଳି ଇକ୍ଷୁସାଗରରେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ଶୁଭ ଗୁଡ଼ି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଭଵ୍ଯାଂ ହି ଲଭତେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚାପି ମନୋରମାନ୍ ।। 5.1.14.
ସେ ଶୁଭ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ପୁଅ ପାଇଥାଏ।
ମୃତେ ସ୍ଵର୍ଗମଵାପ୍ନୋତି ଯାଵଦିଂଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେ ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ରର ଶାସନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ।
କ୍ରୀଡମାନେନ ଦେଵେନ ନିର୍ମିତଂ ତୀର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍
ଖେଳୁଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ତଂ ଦେଵଦେଵେନ କପାଲକ୍ଷାଲନଂ ଜଲମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଯିଏ କପାଳ ଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ ବ୍ୟବହାର କଲେ, ସେଇ ଜଳକୁ ପକେଇଦେଲେ।
ଅର୍କାଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଦିଶାସୁ ଵିଦିଶାସୁ ଚ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ, ଯେଉଁ ମଣିଷ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗରେ ସ୍ନାନ କରେ,
ହଵିଷ୍ଯାନ୍ନଯୁତାନ୍ଵ୍ଯାସ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚ କରକା ନ୍ନଵାନ୍
ହେ ବ୍ୟାସ, ସେ ନବଟି ମୁଠି ହବିଷ୍ୟାନ୍ନ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ପରତ୍ର ଚେହ ଯେ ଲୋକାଃ ସର୍ଵଭାଵସମନ୍ଵିତାଃ
ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଲୋକ, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ,
ଯେ ନରା କୀର୍ତଯିଷ୍ଯଂତି ମାହାତ୍ମ୍ଯମତିଭାଵିକାଃ
ଯେମାନେ ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ମହାନ ମହିମାକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ,
ତୁଷ୍ଟାଵ ପ୍ରଯତୋ ଭୂତ୍ଵା ଦେଵଦେଵଂ ଦିଵାକରମ୍
ସେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଆଜଗାମ ଦିଵାନାଥଃ ସଂତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରାହ ଶଂକରମ୍
ଦିନର ନାଥ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଆସି, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସୂର୍ଯ ଉଵାଚ ଵରଂ ଵରଯ ଭୂତେଶ ଵରଦୋଽସ୍ମି ଦଦାମି ତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'ହେ ଭୂତମାନଙ୍କର ନାଥ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମୁଁ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।'
ଅଂଶେନ ସ୍ଥୀଯତାମତ୍ର ହିତାର୍ଥଂ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍ 5.1.15.
'ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମ ଏକ ଅଂଶ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ।'
ତତୋ ଦେଵାଧିଦେଵସ୍ଯ ଶଂକରସ୍ଯ ମହୌଜସଃ
ତାପରେ, ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଠାରୁ
ଶଂକରାଦିତ୍ଯନାମେତି ଲୋକାନୁଗ୍ରହକାରକଃ
ଶଙ୍କରାଦିତ୍ୟ ନାମକ ଏକ ରୂପ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ କୃପା ମିଳେ।
ଅହୋ ଧନ୍ଯମିଦଂ ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ରାସ୍ତେ ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ
ହାଁ, ଏହି ସ୍ଥାନ ଧନ୍ୟ, ଯେଉଁଠାରେ ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିବା ଭଗବାନ ବସିଛନ୍ତି।
ତତସ୍ତୁଷ୍ଟାଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯାଃ ସୁରସତ୍ତମାଃ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଦେବତାମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ମୂର୍ତିମଂତଶ୍ଚ ତେ ଦେଵା ଅଵତୀର୍ଯ ଚ ଶୋଭନମ୍
ସେଇ ଦେବତାମାନେ ଦୃଶ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅତି ଶୋଭାମୟ ଭାବରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ନ ଦୁଃଖଂ ଜାଯତେ ତେଷାଂ ଜରାମରଣ ଶୋକଜମ୍ ତସ୍ମାଚ୍ଚୈଵାଧିକଂ ହ୍ଯତ୍ର ଶଂକରାଦିତ୍ଯଦର୍ଶନାତ୍
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ଶୋକରୁ କୌଣସି ଦୁଃଖ ହୁଏନାହିଁ; ଏଠାରେ ଶଙ୍କରାଦିତ୍ୟଙ୍କ ଦର୍ଶନରୁ ଏହା ଅଧିକ।
ଵ୍ଯାଧଯୋ ନାଧଯଶ୍ଚୈଵ ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ନ କଦାଚନ
ସେଠାରେ କେବେ ରୋଗ, କଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ହୁଏନାହିଁ।
ନ ରୋଗୋ ନ ଚ ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ଵିଯୋଗୋ ନ ଚ ବନ୍ଧୁଭିଃ
ସେଠାରେ କେବେ ରୋଗ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ଦୂରତା ହୁଏନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଦେଵଦେଵେନ ପୁରା ଵୈ ଶୂଲପାଣିନା
ଏଭଳି ଭାବେ ପୁରାତନ କାଳରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା ଏହି କଥା କହିଥିଲେ।
ସ୍ଥାପିତଂ ପରମଂ ତୀର୍ଥଂ ସ୍ଵନାମ୍ନା ମୁନିସତ୍ତମ
ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ନିଜ ନାମରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା।
ଏକଦା ସମଯେ ଵ୍ଯାସ କପାଲକ୍ଷାଲନାଯ ଵୈ
ଏକ ସମୟରେ ବ୍ୟାସ ତାଙ୍କର ଖପାଳ ପାତ୍ର ଧୋଇବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ।