ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ପ୍ରାଯାଦ୍ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ର ନାରଦଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଭଗବାନ ନାରଦ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ।
ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଚ ତତଃ ପ୍ରାହ କି ଯୂଯମିହ ନିସ୍ଵନାଃ
ସେମାନେକୁ ଦେଖି, ସେ ପଚାରିଲେ: 'ତମେମାନେ ଏଠାରେ କାହିଁକି ଏତେ ଶବ୍ଦ କରୁଛ?'
ଵରଂ ଚ ଵ୍ରିଯତାଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଵିଯୋଗୋ ନ ଭଵି ଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର; ବିୟୋଗ କେବେ ହେବ ନାହିଁ।
ଅସ୍ମିନ୍ହି ଦୁର୍ଭଗା ତୀର୍ଥେ ସ୍ନାତ୍ଵା ସ୍ତ୍ରୀ ପୁରୁଷୋଽପି ଵା
ଏହି ଅଶୁଭ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ସେଠି ଯେଉଁଠି ନାରୀ କିମ୍ବା ପୁରୁଷ ଯେ କିଏ ହେଉନ୍ତି,
ଆତ୍ମାନଂ ତୋଲଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ତିଲୈର୍ଵା ଲଵଣେନ ଵା
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ନିଜକୁ ତିଳ କିମ୍ବା ଲୁଣ ସହିତ ତୁଳନା କରନ୍ତି,
ଗୁଡେନ ମଧୁନା ଵାପି ଦେଵୀମୁଦ୍ଦିସ୍ଯ ପାର୍ଵତୀମ୍
କିମ୍ବା ଗୁଡ଼ କିମ୍ବା ମଧୁ ସହିତ, ଦେବୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଇ,
ଦ୍ରଵ୍ଯଵୃଦ୍ଧିଃ ଶର୍କରଯା ଗୁଡେନାଂଗେଷୁ ପୂର୍ଣତା
ଦାନର ବୃଦ୍ଧି ଚିନି ସହିତ ହୁଏ, ଓ ଗୁଡ଼ ଦେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆଣେ।
ଦ୍ଵାଦଶୈଵ ତୁ ଯୁଗ୍ମାନି ଦେଵ୍ଯା ଦେଵସ୍ଯ ଭୋଜଯେତ୍ 5.1.8.
ଦେବୀ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଭାବେ ବାରୋଟି ଯୁଗଳ ଦେବା ଦରକାର।
ଵେତ୍ରଜାଂ କଂଚୁକୀଂ ଚୈଵ ଵସ୍ତ୍ରେ କୌସୁଂଭକେ ତଥା
ଭେତ୍ର ଗଛର ବେଲ୍ଟ, ଏକ କଞ୍ଚୁକି ଓ କୌସୁମ୍ଭ ରେଶମ ବସ୍ତ୍ର ଦେବା ଉଚିତ।
ଆଷାଢେ ଶ୍ରାଵଣେ ଵାପି ମାସି ଭାଦ୍ରପଦେ ତଥା
ଆଷାଢ଼, ଶ୍ରାବଣ କିମ୍ବା ଭାଦ୍ରପଦ ମାସରେ,
ଉତ୍ତମା ଜାଯତେ ନାରୀ ଯଥା ଦେଵୀ ଉମା ତଥା
ଏଭଳି ଏକ ଉତ୍ତମ ଗୁଣର ନାରୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଯେପରି ଦେବୀ ଉମା।
ଧାର୍ଯୌ ନାର୍ଯା ହି ତୌ ଦେଵୌ ସ୍ଵଯଂ ତୁଲାଵରୋହଣେ
ତୁଳାରେ ଚଢ଼ିବା ବେଳେ ନାରୀ ନିଜେ ଏହି ଦୁଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ପିନ୍ଧିବା ଦରକାର।
ତତ୍ର ଦତ୍ତଂ ହୁତଂ ଜପ୍ତଂ ସର୍ଵଂ କୋଟିଗୁଣଂ ଭଵେତ୍
ସେଠାରେ ଯାହା କିଛି ଦିଆଯାଏ, ହୋମ କିମ୍ବା ଜପ କରାଯାଏ, ସେ ସବୁ କୋଟିଗୁଣ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ଲୋକେ ମୃତା ଯାତି ନ ସଂଶଯଃ
ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଥିବା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରାପ୍ନୁତୋ ଦଂପତୀ ତଦା ସଂପୂଜ୍ଯ ଗଂଧପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରଲୋକମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଦେଖି, ଦମ୍ପତି ଦୁହେଁ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପରେ ପୂଜା କରି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଯଥା ଦେଵ୍ଯାଃ ସ୍ଵରୂପେଣ ଵିଯୋଗୋ ନୈଵ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଯେପରି ଦେବୀଙ୍କ ସ୍ୱରୂପରେ କେବେ ବିୟୋଗ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ,
ଏଵଂ କୃତ୍ଵାଥ ତାଂ ଵିପ୍ର ସର୍ଵାଶ୍ଚ ତ୍ରିଦିଵଂ ଗତାଃ
ଏଭଳି କରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ।
ଦକ୍ଷିଣେ ପୃଷ୍ଠଦେଵ୍ଯା ଵୈ ମାହିଷଂ କୁଣ୍ଡମୁଚ୍ଯତେ 5.1.8.
ଦେବୀଙ୍କ ପଛ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଏହାକୁ ମହେଷ କୁଣ୍ଡ କୁହାଯାଏ।
ତତ୍ର ତୀର୍ଥେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ମାତୄଃ ସଂପୂଜ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ସେଠି, ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ପୁରୁଷ ନିଜେ ସ୍ନାନ କରି ଓ ମାତୃମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପୂଜିଲେ,
ରୁଦ୍ରସ୍ଯୈଵ କଥଂ କ୍ଷେତ୍ରେ ମହିଷୋ ଦାନଵୋ ହତଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ କିପରି ମହିଷ ଦାନବ ହତ ହେଲେ?
କପାଲଖଂଡମାଦାଯଂ ମହାଦେଵୋଽପ୍ଯତିପ୍ରଭମ୍ । ବ୍ରହ୍ମତେଜୋ ମଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଜ୍ଵଲଂତମିଵ ଚାର୍ଚିଷା
ମହାଦେବ ଜଣେ ତେଜସ୍ୱୀ କପାଳ ଖଣ୍ଡ ନେଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଉଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଇ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
କ୍ରୀଡମାନୋ ଜଗନ୍ନାଥୋ ମୋହଯାମାସ ଵୈ ସୁରାନ୍
ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ନାଥ ଖେଳ କରୁଥିବାବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲେ।
ପ୍ରାପ୍ଯ ପୁଣ୍ଯତମଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଯତ୍ରାତିଷ୍ଠନ୍ମହାପ୍ରଭୁଃ
ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ତିର୍ଥକୁ ମହାପ୍ରଭୁ ବସିଥିଲେ, ସେଇ ସ୍ଥାନକୁ ସେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସ୍ଥାପଯାମାସ ଦୀପ୍ତାର୍ଚିର୍ଗଣାନାମଗ୍ରତଃ ପ୍ରଭୁଃ
ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଗଣମାନେଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କପାଳଟିକୁ ରଖିଦେଲେ।
ଵିନଦତ୍ସମହାନାଦଂ ନାଦଯଂତ ଦିଶୋ ଦଶ
ସେମାନେ ବଡ଼ ଧ୍ୱନିରେ ହୁଁକାର ଦେଇ, ଦଶଦିଗକୁ ଗଞ୍ଜାଇଦେଲେ।
ତେନ ଶବ୍ଦେନ ଘୋରେଣ ଦାନଵୋ ଦେଵକଂଟକଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଦାନବଟିଏ—
ଅମୃଷ୍ଯମାଣଃ କ୍ରୋଧାର୍ତୋ ଦୁରାତ୍ମା ଦୁର୍ଜଯଃ ସୁରୈଃ
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦେବମାନେ ଯାହାକୁ ଜିତିପାରିନଥିଲେ, କ୍ରୋଧରେ ଅସହ୍ୟ ହେଇଗଲା।
ଦୈତ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତୋ ଘୋରୈ କୋଟିଭିଶ୍ଚୋଦ୍ଯତାଯୁଧୈଃ
କୋଟିକୋଟି ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ସମାଵେକ୍ଷ୍ଯାହ ଵୈ ଦେଵୋ ଗଣାନ୍ସର୍ଵା ନ୍ପିନାକଧୃକ୍ 5.1.9.
ଏହା ଦେଖି, ପିନାକ ଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଗଣଙ୍କୁ କହିଲେ—
ଆଯାତି ତ୍ଵରିତୋ ଯୂଯଂ ତସ୍ମାଦେନଂ ଵିନିଘ୍ନଥ
ସେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଆସୁଛି—ତେଣୁ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ବଧ କର।