ନାପି ଶେତେ ନ ଵା ସ୍ନାତି ହେ ରାଜନ୍ନିତି ଜଲ୍ପତି
ସେ ନ ଶୁଅନ୍ତି, ନ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି; ଏହିପରି କଥା କହନ୍ତି, ରାଜା।
ରଂଭା ଚ ମେନକା ଚୈଵ ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ପୁଂଜିକସ୍ଥଲୀ
ରମ୍ଭା, ମେନକା, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ଏବଂ ପୁଞ୍ଜିକସ୍ଥଳୀ,
ସୂର୍ଯଦତ୍ତା ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ଚଂଦ୍ରା ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ତଥା
ସୂର୍ୟଦତ୍ତା, ବିଶାଳାକ୍ଷୀ, ଚନ୍ଦ୍ରା ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା,
କିଂ ରୋଦିଷି ଵରାରୋହେ ମର୍ତ୍ଯହେତୋଃ ସୁଲୋଚନେ
ସୁନୟନୀ, ଏହି ମର୍ତ୍ୟ ପାଇଁ କାହିଁକି କନ୍ଦୁଛ, ରୂପବତୀ?
ସୌଖ୍ଯଂ ଷଣ୍ଢୋ ନ ଜାନାତି ସଂଗାତ୍ସ୍ତ୍ରୀପୁଂସଯୋର୍ହି ଯତ୍
ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀର ମିଳନର ଆନନ୍ଦ କ୍ଷଣ୍ଡ ଜଣାନ୍ତି ନାହିଁ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚେତି ଵଚସ୍ତସ୍ଯାସ୍ତାଃ ସଂମଂତ୍ର୍ଯ ସମାହିତାଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଆଲୋଚନା କରି, ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ।
ନୃପଂ ଚ ଦଦୃଶୁସ୍ତତ୍ର ଵୃକ୍ଷଚ୍ଛାଯାନିଷେଵିତମ୍
ସେଠାରେ ସେମାନେ ରାଜାକୁ ଦେଖିଲେ, ଗଛର ଛାୟାରେ ବସିଥିବା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥାଵିଧାଃ ସର୍ଵାଃ କାମାର୍ତା ସୁରଯୋଷିତଃ 5.1.8.
ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଅଭିଲାଷରେ ପୀଡିତ ହୋଇଥିବାକୁ ଦେଖି,
ଐଲଃ ପୁରୂରଵା ନାମ ଵିଖ୍ଯାତୋ ଜଗତୀପତିଃ
ଏଇଲ, ପୁରୁରବା ନାମରେ, ପୃଥିବୀର ରାଜା ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତ୍ଯାଂ ଵୈ ତସ୍ଯାମୁର୍ଵଶ୍ଯାମପ୍ସରୋଗଣଃ
ଉର୍ବଶୀ ଏପରି କହିଥିବାବେଳେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ସମେତ,
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ପ୍ରାଯାଦ୍ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ର ନାରଦଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଭଗବାନ ନାରଦ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ।
ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଚ ତତଃ ପ୍ରାହ କି ଯୂଯମିହ ନିସ୍ଵନାଃ
ସେମାନେକୁ ଦେଖି, ସେ ପଚାରିଲେ: 'ତମେମାନେ ଏଠାରେ କାହିଁକି ଏତେ ଶବ୍ଦ କରୁଛ?'
ଵରଂ ଚ ଵ୍ରିଯତାଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଵିଯୋଗୋ ନ ଭଵି ଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର; ବିୟୋଗ କେବେ ହେବ ନାହିଁ।
ଅସ୍ମିନ୍ହି ଦୁର୍ଭଗା ତୀର୍ଥେ ସ୍ନାତ୍ଵା ସ୍ତ୍ରୀ ପୁରୁଷୋଽପି ଵା
ଏହି ଅଶୁଭ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ସେଠି ଯେଉଁଠି ନାରୀ କିମ୍ବା ପୁରୁଷ ଯେ କିଏ ହେଉନ୍ତି,
ଆତ୍ମାନଂ ତୋଲଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ତିଲୈର୍ଵା ଲଵଣେନ ଵା
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ନିଜକୁ ତିଳ କିମ୍ବା ଲୁଣ ସହିତ ତୁଳନା କରନ୍ତି,
ଗୁଡେନ ମଧୁନା ଵାପି ଦେଵୀମୁଦ୍ଦିସ୍ଯ ପାର୍ଵତୀମ୍
କିମ୍ବା ଗୁଡ଼ କିମ୍ବା ମଧୁ ସହିତ, ଦେବୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଇ,
ଦ୍ରଵ୍ଯଵୃଦ୍ଧିଃ ଶର୍କରଯା ଗୁଡେନାଂଗେଷୁ ପୂର୍ଣତା
ଦାନର ବୃଦ୍ଧି ଚିନି ସହିତ ହୁଏ, ଓ ଗୁଡ଼ ଦେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆଣେ।
ଦ୍ଵାଦଶୈଵ ତୁ ଯୁଗ୍ମାନି ଦେଵ୍ଯା ଦେଵସ୍ଯ ଭୋଜଯେତ୍ 5.1.8.
ଦେବୀ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଭାବେ ବାରୋଟି ଯୁଗଳ ଦେବା ଦରକାର।
ଵେତ୍ରଜାଂ କଂଚୁକୀଂ ଚୈଵ ଵସ୍ତ୍ରେ କୌସୁଂଭକେ ତଥା
ଭେତ୍ର ଗଛର ବେଲ୍ଟ, ଏକ କଞ୍ଚୁକି ଓ କୌସୁମ୍ଭ ରେଶମ ବସ୍ତ୍ର ଦେବା ଉଚିତ।
ଆଷାଢେ ଶ୍ରାଵଣେ ଵାପି ମାସି ଭାଦ୍ରପଦେ ତଥା
ଆଷାଢ଼, ଶ୍ରାବଣ କିମ୍ବା ଭାଦ୍ରପଦ ମାସରେ,
ଉତ୍ତମା ଜାଯତେ ନାରୀ ଯଥା ଦେଵୀ ଉମା ତଥା
ଏଭଳି ଏକ ଉତ୍ତମ ଗୁଣର ନାରୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଯେପରି ଦେବୀ ଉମା।
ଧାର୍ଯୌ ନାର୍ଯା ହି ତୌ ଦେଵୌ ସ୍ଵଯଂ ତୁଲାଵରୋହଣେ
ତୁଳାରେ ଚଢ଼ିବା ବେଳେ ନାରୀ ନିଜେ ଏହି ଦୁଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ପିନ୍ଧିବା ଦରକାର।
ତତ୍ର ଦତ୍ତଂ ହୁତଂ ଜପ୍ତଂ ସର୍ଵଂ କୋଟିଗୁଣଂ ଭଵେତ୍
ସେଠାରେ ଯାହା କିଛି ଦିଆଯାଏ, ହୋମ କିମ୍ବା ଜପ କରାଯାଏ, ସେ ସବୁ କୋଟିଗୁଣ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ଲୋକେ ମୃତା ଯାତି ନ ସଂଶଯଃ
ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଥିବା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରାପ୍ନୁତୋ ଦଂପତୀ ତଦା ସଂପୂଜ୍ଯ ଗଂଧପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରଲୋକମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଦେଖି, ଦମ୍ପତି ଦୁହେଁ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପରେ ପୂଜା କରି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଯଥା ଦେଵ୍ଯାଃ ସ୍ଵରୂପେଣ ଵିଯୋଗୋ ନୈଵ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଯେପରି ଦେବୀଙ୍କ ସ୍ୱରୂପରେ କେବେ ବିୟୋଗ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ,
ଏଵଂ କୃତ୍ଵାଥ ତାଂ ଵିପ୍ର ସର୍ଵାଶ୍ଚ ତ୍ରିଦିଵଂ ଗତାଃ
ଏଭଳି କରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ।
ଦକ୍ଷିଣେ ପୃଷ୍ଠଦେଵ୍ଯା ଵୈ ମାହିଷଂ କୁଣ୍ଡମୁଚ୍ଯତେ 5.1.8.
ଦେବୀଙ୍କ ପଛ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଏହାକୁ ମହେଷ କୁଣ୍ଡ କୁହାଯାଏ।
ତତ୍ର ତୀର୍ଥେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ମାତୄଃ ସଂପୂଜ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ସେଠି, ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ପୁରୁଷ ନିଜେ ସ୍ନାନ କରି ଓ ମାତୃମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପୂଜିଲେ,
ରୁଦ୍ରସ୍ଯୈଵ କଥଂ କ୍ଷେତ୍ରେ ମହିଷୋ ଦାନଵୋ ହତଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ କିପରି ମହିଷ ଦାନବ ହତ ହେଲେ?