ଏଵଂ ସଂଜଲ୍ପ୍ଯ ଚ ନରୋ ନାରାଯଣମୁଵାଚ ହ
ଏଭଳି କଥା ହେବା ପରେ, ନର ନାରାୟଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମଂଜର୍ଯା ସହକାରସ୍ଯ ସ୍ତ୍ରୀମୂରୁଭ୍ଯାଂ ଚକାର ହ
ଆମ୍ବ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଜଣେ ଜନନୀଙ୍କ ପରି ଉରୁ ଥିବା ଜଣେ ମହିଳାକୁ ତିଆରି କଲେ।
ଉତ୍ଥିତାଂ ପ୍ରମଦାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜ୍ଵଲନାଭାଂ ଵରାଂଗନାମ୍
ଉଠିଥିବା ମହିଳାକୁ ଦେଖି, ଯିଁଉଁ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲେ ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ,
ଶକ୍ରସ୍ତାସାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗତ୍ଵା ଦେଵାଵୁଵାଚ ହ
ଶକ୍ର ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ।
ଅହମର୍ଥୀ ସ୍ତ୍ରିଯାଶ୍ଚାସ୍ଯାଃ ପ୍ରସାଦଃ କ୍ରିଯତାମିତି
ମୁଁ ଏହି ମହିଳାକୁ ଚାହେଁ; ଦୟାକରି ତାଙ୍କର କୃପା ଦିଅ।
ଅସ୍ମଦ୍ଵଚନସାମର୍ଥ୍ଯାଦ୍ଗୃହାଣେମାଂ ତ୍ଵମୁର୍ଵଶୀମ୍
ଆମେ କହିଥିବା ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ଏହି ଉର୍ବଶୀକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ମଂଜର୍ଯା ସହକାରସ୍ଯ ତେନେଯମୁର୍ଵଶୀ ସ୍ମୃତା
ଆମ୍ବ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଉର୍ବଶୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ଗତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗମଥାହୂଯ ଚିତ୍ରାଂଗଦମୁଵାଚ ହ 5.1.8.
ପରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ, ସେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦକୁ ଡାକି କହିଲେ।
କ୍ରିଯତାମଚିରାଦେଷା ଯତ୍ନମାସ୍ଥାଯ ଶୋଭନମ୍ ଵରଂ ପ୍ରଵୀଣା ସା ଜାତା ନୃତ୍ଯେ ଗୀତେ ଚ କୋଵିଦା
ଏହାକୁ ଶୀଘ୍ର କର, ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କରି; ସେ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତରେ ଦକ୍ଷ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ।
ଏଵଂ ସା ନ୍ଯଵସତ୍ତତ୍ର ସୁରସଦ୍ମନି ସୁନ୍ଦରୀ
ଏଭଳି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବମାନଙ୍କର ଗୃହରେ ରହିଲେ।
ଇଲସ୍ଯପୁତ୍ରୋ ଧର୍ମାତ୍ମା ନାମ୍ନା ଚୈଵ ପୁରୂରଵାଃ
ଇଲାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ନାମରେ ପୁରୁରବା,
ନୃତ୍ଯନ୍ତୀଂ ଵାସଵସ୍ଯାଗ୍ରେ ଉର୍ଵଶୀଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ କାମୁକଃ
ବାସବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉର୍ବଶୀ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ପୁରୁରବା ଭଲପାଇବାରେ ଆନ୍ଦୁଳିତ ହେଲେ।
ଧୈର୍ଯଂ ଚିତ୍ତେ ସମାଵେଶ୍ଯ ମୁହୂର୍ତଂ ପର୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ମନକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦେଇ, ସେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ଶାନ୍ତ ରହିଲେ।
ତତ୍ପ୍ରଦେଶାଦ୍ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ କାମାର୍ତା ଚାତିଵିହ୍ଵଲା
ସେ ସ୍ଥାନରୁ ବାହାରି, ଅତି ଆକାଂକ୍ଷା ଓ ଭାବେ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଅଥାତ୍ମାନଂ ଚ ସଂଵେଦ୍ଯ ଉତ୍ଥିତା ଭୂମିମଣ୍ଡଲାତ୍
ତାପରେ ସେ ନିଜକୁ ଅନୁଭବ କରି, ପୃଥିବୀର ଭୂମିରୁ ଉଠିଲେ।
ଗତଃ ପୁରୂରଵା ଭୂମିଂ ତାମେଵ ମନସା ସ୍ମରନ୍
ପୁରୁରବା ମନରେ ସେ ଭୂମିକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଚିତ୍ରାଂଗଦଗୃହେ ଗତ୍ଵା ଦୂତଂ ସାଥ ଚକାର ହ
ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଏକ ଦୂତକୁ ସାଥିରେ ପଠାଇଲେ।
ଉର୍ଵଶ୍ଯା ରହିତଃ ସ୍ଵର୍ଗଃ ଶୂନ୍ଯୋଽପ୍ଯାସୀଦ୍ଦିଵୌକସାମ୍ 5.1.8.
ଉର୍ବଶୀ ବିନା ସ୍ୱର୍ଗ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
ତଯା ଵିରହିତଃ ସୋଽପି ଶୂନ୍ଯଚିତ୍ତଃ ପରିଭ୍ରମନ୍
ତାଙ୍କୁ ହାରାଇ, ସେ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ହୃଦୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଫିରିଲେ।
ପରିଭ୍ରମନ୍ସ ତୀର୍ଥାନି ମହାକାଲଵନଂ ଗତଃ
ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ତୀର୍ଥଗୁଡିକୁ ଦେଖି, ସେ ମହାକାଳବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ନାପି ଶେତେ ନ ଵା ସ୍ନାତି ହେ ରାଜନ୍ନିତି ଜଲ୍ପତି
ସେ ନ ଶୁଅନ୍ତି, ନ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି; ଏହିପରି କଥା କହନ୍ତି, ରାଜା।
ରଂଭା ଚ ମେନକା ଚୈଵ ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ପୁଂଜିକସ୍ଥଲୀ
ରମ୍ଭା, ମେନକା, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ଏବଂ ପୁଞ୍ଜିକସ୍ଥଳୀ,
ସୂର୍ଯଦତ୍ତା ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ଚଂଦ୍ରା ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ତଥା
ସୂର୍ୟଦତ୍ତା, ବିଶାଳାକ୍ଷୀ, ଚନ୍ଦ୍ରା ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା,
କିଂ ରୋଦିଷି ଵରାରୋହେ ମର୍ତ୍ଯହେତୋଃ ସୁଲୋଚନେ
ସୁନୟନୀ, ଏହି ମର୍ତ୍ୟ ପାଇଁ କାହିଁକି କନ୍ଦୁଛ, ରୂପବତୀ?
ସୌଖ୍ଯଂ ଷଣ୍ଢୋ ନ ଜାନାତି ସଂଗାତ୍ସ୍ତ୍ରୀପୁଂସଯୋର୍ହି ଯତ୍
ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀର ମିଳନର ଆନନ୍ଦ କ୍ଷଣ୍ଡ ଜଣାନ୍ତି ନାହିଁ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚେତି ଵଚସ୍ତସ୍ଯାସ୍ତାଃ ସଂମଂତ୍ର୍ଯ ସମାହିତାଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଆଲୋଚନା କରି, ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ।
ନୃପଂ ଚ ଦଦୃଶୁସ୍ତତ୍ର ଵୃକ୍ଷଚ୍ଛାଯାନିଷେଵିତମ୍
ସେଠାରେ ସେମାନେ ରାଜାକୁ ଦେଖିଲେ, ଗଛର ଛାୟାରେ ବସିଥିବା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥାଵିଧାଃ ସର୍ଵାଃ କାମାର୍ତା ସୁରଯୋଷିତଃ 5.1.8.
ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଅଭିଲାଷରେ ପୀଡିତ ହୋଇଥିବାକୁ ଦେଖି,
ଐଲଃ ପୁରୂରଵା ନାମ ଵିଖ୍ଯାତୋ ଜଗତୀପତିଃ
ଏଇଲ, ପୁରୁରବା ନାମରେ, ପୃଥିବୀର ରାଜା ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତ୍ଯାଂ ଵୈ ତସ୍ଯାମୁର୍ଵଶ୍ଯାମପ୍ସରୋଗଣଃ
ଉର୍ବଶୀ ଏପରି କହିଥିବାବେଳେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ସମେତ,