ଯଃ ସ୍ନାତି ପୁରତୋ ଦେଵ୍ଯାଃ ସ ସିଦ୍ଧି ଲଭତେ ପରାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ପରମ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାଏ।
ସ୍ନାତି ଵୈ ଫଲକୁମ୍ଭେନ ଅଗ୍ରେ ଦେଵ୍ଯା ଵିଧାନତଃ
ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁମ୍ଭ ନେଇ ଦେବୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବିଧିମତ ସ୍ନାନ କରେ—
ତସ୍ଯ ସଂଜାଯତେ ପୁତ୍ରୋ ଯଥା ଦେଵଃ ଷଡାନନଃ
ତାଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଯେପରି ଷଡ଼ାନନ ଦେବ।
ରୂପସୌଭାଗ୍ଯସଂପନ୍ନସ୍ତତ୍ର ସ୍ନାତୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ଏଉଁ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ମଣିଷ ରୂପ, ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଭରିଯାଏ।
ଭର୍ତା ପୁରୂରଵା ଲବ୍ଧଂ ଐଲେଯୋଂଽସୌ ମହୀପତିଃ
ପୁରୁରବା ରାଜା ଏହା ପାଇଥିଲେ; ଅଇଲାଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ସେ ମହୀପତି।
କାରଣେନ ଯଥା ତେନ ଯସ୍ମିନ୍କାଲେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ଯେପରି ସେ କାରଣରେ, ଯେଉଁ ସମୟରେ ସେ ଏହା ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ—
କଥଂ ପୁରୂରଵାଶ୍ଚାସୌ ଭାର୍ଯାସ୍ତସ୍ଯ ଵରାପ୍ସରାଃ ସର୍ଵମେତଦ୍ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ଵଦ କୌତୂହଲଂ ହି ମେ
ପୁରୁରବା କିପରି ସେ ଦେବୀ ଅପ୍ସରାକୁ ଜୀବନ ସାଥୀ ଭାବରେ ପାଇଲେ? ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ, ଦୟାକରି ଘଟିଥିବା ସବୁ ଘଟଣା ସଠିକ୍ ଭାବରେ କହ।
ବଦରିକାଶ୍ରମସ୍ଥୌ ତୌ ତେନେନ୍ଦ୍ରୋ ଭଯମାଗତଃ 5.1.8.
ସେ ଦୁଇଜଣ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମରେ ରହୁଥିବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭିତ ହେଲେ।
ଆଦିଷ୍ଟା ଯା ମଘଵତା ଵିଘ୍ନାର୍ଥଂ ଚ ସମାଗତାଃ
ମଘବତଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ, ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ଏକଠା ହେଇଥିଲେ—
ଵିଘ୍ନାର୍ଥମିହ ଆଯାତାସ୍ତଦା ଦେଵୌ ଜଜଲ୍ପତୁଃ
ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଦୁଇ ଦେବତା ଆପସରେ କଥା ହେଲେ।
ଏଵଂ ସଂଜଲ୍ପ୍ଯ ଚ ନରୋ ନାରାଯଣମୁଵାଚ ହ
ଏଭଳି କଥା ହେବା ପରେ, ନର ନାରାୟଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମଂଜର୍ଯା ସହକାରସ୍ଯ ସ୍ତ୍ରୀମୂରୁଭ୍ଯାଂ ଚକାର ହ
ଆମ୍ବ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଜଣେ ଜନନୀଙ୍କ ପରି ଉରୁ ଥିବା ଜଣେ ମହିଳାକୁ ତିଆରି କଲେ।
ଉତ୍ଥିତାଂ ପ୍ରମଦାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜ୍ଵଲନାଭାଂ ଵରାଂଗନାମ୍
ଉଠିଥିବା ମହିଳାକୁ ଦେଖି, ଯିଁଉଁ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲେ ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ,
ଶକ୍ରସ୍ତାସାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗତ୍ଵା ଦେଵାଵୁଵାଚ ହ
ଶକ୍ର ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ।
ଅହମର୍ଥୀ ସ୍ତ୍ରିଯାଶ୍ଚାସ୍ଯାଃ ପ୍ରସାଦଃ କ୍ରିଯତାମିତି
ମୁଁ ଏହି ମହିଳାକୁ ଚାହେଁ; ଦୟାକରି ତାଙ୍କର କୃପା ଦିଅ।
ଅସ୍ମଦ୍ଵଚନସାମର୍ଥ୍ଯାଦ୍ଗୃହାଣେମାଂ ତ୍ଵମୁର୍ଵଶୀମ୍
ଆମେ କହିଥିବା ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ଏହି ଉର୍ବଶୀକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ମଂଜର୍ଯା ସହକାରସ୍ଯ ତେନେଯମୁର୍ଵଶୀ ସ୍ମୃତା
ଆମ୍ବ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଉର୍ବଶୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ଗତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗମଥାହୂଯ ଚିତ୍ରାଂଗଦମୁଵାଚ ହ 5.1.8.
ପରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ, ସେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦକୁ ଡାକି କହିଲେ।
କ୍ରିଯତାମଚିରାଦେଷା ଯତ୍ନମାସ୍ଥାଯ ଶୋଭନମ୍ ଵରଂ ପ୍ରଵୀଣା ସା ଜାତା ନୃତ୍ଯେ ଗୀତେ ଚ କୋଵିଦା
ଏହାକୁ ଶୀଘ୍ର କର, ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କରି; ସେ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତରେ ଦକ୍ଷ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ।
ଏଵଂ ସା ନ୍ଯଵସତ୍ତତ୍ର ସୁରସଦ୍ମନି ସୁନ୍ଦରୀ
ଏଭଳି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବମାନଙ୍କର ଗୃହରେ ରହିଲେ।
ଇଲସ୍ଯପୁତ୍ରୋ ଧର୍ମାତ୍ମା ନାମ୍ନା ଚୈଵ ପୁରୂରଵାଃ
ଇଲାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ନାମରେ ପୁରୁରବା,
ନୃତ୍ଯନ୍ତୀଂ ଵାସଵସ୍ଯାଗ୍ରେ ଉର୍ଵଶୀଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ କାମୁକଃ
ବାସବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉର୍ବଶୀ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ପୁରୁରବା ଭଲପାଇବାରେ ଆନ୍ଦୁଳିତ ହେଲେ।
ଧୈର୍ଯଂ ଚିତ୍ତେ ସମାଵେଶ୍ଯ ମୁହୂର୍ତଂ ପର୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ମନକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦେଇ, ସେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ଶାନ୍ତ ରହିଲେ।
ତତ୍ପ୍ରଦେଶାଦ୍ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ କାମାର୍ତା ଚାତିଵିହ୍ଵଲା
ସେ ସ୍ଥାନରୁ ବାହାରି, ଅତି ଆକାଂକ୍ଷା ଓ ଭାବେ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଅଥାତ୍ମାନଂ ଚ ସଂଵେଦ୍ଯ ଉତ୍ଥିତା ଭୂମିମଣ୍ଡଲାତ୍
ତାପରେ ସେ ନିଜକୁ ଅନୁଭବ କରି, ପୃଥିବୀର ଭୂମିରୁ ଉଠିଲେ।
ଗତଃ ପୁରୂରଵା ଭୂମିଂ ତାମେଵ ମନସା ସ୍ମରନ୍
ପୁରୁରବା ମନରେ ସେ ଭୂମିକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଚିତ୍ରାଂଗଦଗୃହେ ଗତ୍ଵା ଦୂତଂ ସାଥ ଚକାର ହ
ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଏକ ଦୂତକୁ ସାଥିରେ ପଠାଇଲେ।
ଉର୍ଵଶ୍ଯା ରହିତଃ ସ୍ଵର୍ଗଃ ଶୂନ୍ଯୋଽପ୍ଯାସୀଦ୍ଦିଵୌକସାମ୍ 5.1.8.
ଉର୍ବଶୀ ବିନା ସ୍ୱର୍ଗ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
ତଯା ଵିରହିତଃ ସୋଽପି ଶୂନ୍ଯଚିତ୍ତଃ ପରିଭ୍ରମନ୍
ତାଙ୍କୁ ହାରାଇ, ସେ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ହୃଦୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଫିରିଲେ।
ପରିଭ୍ରମନ୍ସ ତୀର୍ଥାନି ମହାକାଲଵନଂ ଗତଃ
ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ତୀର୍ଥଗୁଡିକୁ ଦେଖି, ସେ ମହାକାଳବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।