ରୁଦ୍ରଭକ୍ତୋ ଵିମାନେନ ଯାତି କାମପ୍ରଚାରିଣା
ଯିଏ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭକ୍ତ, ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଯାନ୍ତି।
ଗୀତଵାଦିତ୍ରଶବ୍ଦେନ ସଂଵୃତୋଽପ୍ସରସାଂ ଗଣୈ
ସେ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦ ସହିତ ଅପ୍ସରାମାନେ ଘେରି ରହନ୍ତି।
ରୁଦ୍ରଲୋକାଚ୍ଚ୍ଯୁତଶ୍ଚାପି ଵିଷ୍ଣୁଲୋକେ ମହୀଯତେ
ଯଦି ସେ ରୁଦ୍ରଲୋକରୁ ମଧ୍ୟ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି, ତେବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦପି ଚ୍ଯୁତଃ ସ୍ଥାନାଦ୍ଦ୍ଵୀପେଷୁ ସ ହି ଜାଯତେ
ସେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ପଡ଼ିଯିବେ, ତେବେ ଦ୍ୱୀପମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ଭୁକ୍ତୈଶ୍ଵର୍ଯୋ ନରସ୍ତେଷୁ ମର୍ତ୍ଯାମର୍ତ୍ଯେଷୁ ଜାଯତେ ସୁରୂପଃ ସୁଭଗଃ କାଂତଃ କୀର୍ତିମାନ୍ରୁଦ୍ରଭାଵିତଃ
ସେଠାରେ ସେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି; ମଣିଷ ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସୁନ୍ଦର, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆକର୍ଷକ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କ କୃପାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ଶୂଦ୍ରା ଵା କ୍ଷେତ୍ରଵାସିନଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର — ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବାସ କରନ୍ତି,
ସର୍ଵାତ୍ମନା ରୁଦ୍ରଭକ୍ତା ଭୂତାନୁଗ୍ରହକାରିଣଃ
ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭକ୍ତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି।
ମୃତାସ୍ତେ ରୁଦ୍ରଭଵନେ ଵିମାନୈର୍ଯାଂତି ଶୋଭନୈଃ
ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭବନକୁ ଶୋଭାମୟ ରଥରେ ଯାନ୍ତି।
ଅଥଵା ସଂଵିଦଗ୍ନୌ ଚ ଶରୀରଂ ଵିଜୁହୋତି ଯଃ 5.1.7.
କିମ୍ବା ଯିଏ ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିରେ ନିଜ ଶରୀର ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି,
ରୁଦ୍ରଲୋକୋଽକ୍ଷଯସ୍ତେଷାଂ ଶାଶ୍ଵତୋ ଗୁହ୍ଯକୈଃ ସହ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକ ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ଗୁପ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ।
ଯେ ତ୍ଯଜଂତି ମହାକାଲେ ପ୍ରାଣାନ ନଶନୈର୍ନରାଃ
ଯେମାନେ ମହାକାଳ ଠାରେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନ୍ୟବାନ୍ ନର।
ସାଂଖ୍ଯାଃ ସ୍ତୁଵଂତି ତେ ରୁଦ୍ରଂ ସର୍ଵଦୁଃଖଵିଵର୍ଜିତାଃ ଅନାଶକମୃତାଃ ଶୂଦ୍ରା ମହାକାଲଵନେ ନରାଃ
ସାଂଖ୍ୟ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଏବଂ ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଉପବାସରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ଶୂଦ୍ରମାନେ।
ସିଂହଯୁକ୍ତୈସ୍ତୁ ତେ ଯାଂତି ଵିମାନୈରର୍କସନ୍ନିଭୈଃ
ସେମାନେ ସିଂହ ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଚଡ଼ି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ରଥରେ ଉତ୍କଳନ୍ତି।
ନାନାଵର୍ଣସୁଵର୍ଣାଢ୍ଯୈର୍ହୃଷ୍ଟଗଂଧାଧିଵା ସିତୈଃ । ଅନୌପମ୍ଯଗୁଣୈ ରମ୍ଯୈରପ୍ସରୋଗୀତଵାଦିଭିଃ
ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୁଗନ୍ଧରେ ମନୋହର, ତୁଳନାରହିତ ଗୁଣ ଓ ରମ୍ୟତାରେ ଅନନ୍ୟ, ଅପ୍ସରାମାନେ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟରେ ସାଥି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପତାକାଧ୍ଵଜଵିନ୍ଯସ୍ତୈର୍ନାନାଘଂଟାନିନାଦିତୈଃ
ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜରେ ଶୋଭିତ, ନାନା ପ୍ରକାର ଘଣ୍ଟାର ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିବା।
ରୁଦ୍ରଲୋକେ ନରା ଧୀରାଃ ସର୍ଵେ ଚାନଶନୈର୍ମୃତାଃ ଧନୀ ଵିପ୍ରକୁଲେ ଭୋଗୀ ଜାଯତେ ମର୍ତ୍ଯମାଗତଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରେ ଦୃଢ଼ ନରମାନେ, ଯେମାନେ ଉପବାସରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ ଧନୀ, ସମ୍ମାନିତ ଓ ଭୋଗୀ ହିସାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
କରୀଷଂ ସାଧଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ମହାକାଲଵନେ ନରଃ
ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଯେ କୌ ଗୋବର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ, ସେ ନର।
ରୁଦ୍ରଲୋକେ ଵସେତ୍ତାଵଦ୍ଯାଵତ୍କଲ୍ପକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍
ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରେ ରହିଥାଏ, କଳ୍ପ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ତତ୍ର ଭୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଭୋଗାନିହ ଜାତୋ ମହୀପତିଃ 5.1.7.
ସେଠାରେ ବଡ଼ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ପୃଥିବୀରେ ରାଜା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ସ୍ଵଧର୍ମନିରତାଶ୍ଚୈଵ ଜିତକ୍ରୋଧା ଜିତେଂଦ୍ରିଯାଃ
ନିଜ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା, କ୍ରୋଧକୁ ଜିତ କରିଥିବା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥିବା ଲୋକମାନେ,
ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ଵ୍ରଜଂତୀହ ନାତ୍ର ଚିତ୍ରା ମତିର୍ମମ
ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି—ଏଥିରେ ମୋର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଵିନାପି କ୍ଷେତ୍ରଵାସେନ ତଥୈଵ ନିଯମେନ ଚ
ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ରହିବା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିୟମ ଅନୁସରଣ ନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ,
ମୂକା ଜଡାଂଧବଧି ରାସ୍ତପୋନିଯମଵର୍ଜିତାଃ
ମୁକ, ଅବୁଦ୍ଧ, ଅନ୍ଧ, ବଧିର ଏବଂ ତପ ଓ ନିୟମରୁ ବଞ୍ଚିତ ଲୋକମାନେ,
କାଲେନୈଵ ମୃତା ଵ୍ଯାସ ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ଵ୍ରଜଂତି ତେ
କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ହେ ବ୍ୟାସ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି।
ଶରୀରୈର୍ଦିଵ୍ଯରୂପୈଶ୍ଚ ସର୍ଵଭୋଗସମନ୍ଵିତାଃ
ଦିବ୍ୟ ରୂପର ଶରୀର ନେଇ, ସମସ୍ତ ଭୋଗରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ହୋଇ,
ନିର୍ଭତ୍ସିତା ପୁରା ଦେଵୀ କାଲୀତି ପାର୍ଵତୀତି ଚ
ପୂର୍ବେ ଅପମାନିତ ହୋଇଥିବା ଦେବୀ କାଳୀ ଓ ପାର୍ବତୀ,
ଏଵଂ ହି କଲହୋ ଜାତଃ ଶିଵଗୌର୍ଯୋର୍ହି ଯତ୍ର ତୁ
ଏଭଳି ଭାବରେ ଶିବ ଓ ଗୌରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
କୃତମଗ୍ରେ ତଦା କୁଂଡଂ ନାମ୍ନା କଲହନାଶନମ୍
ତାହା ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଏକ କୁଣ୍ଡ ତିଆରି ହେଲା, ଯାହାକୁ 'କଳହନାଶନ' ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପୂଜଯିତ୍ଵା ମହେଶ୍ଵରମ୍ 5.1.8.
ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଏକ ମଣିଷ ସ୍ନାନ କରି, ମହେଶ୍ବରଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ—
ତତ୍ର ଯଚ୍ଛତି ଯୋ ଦାନଂ ତ୍ରୁଟିମାତ୍ରଂ ଚ ଚଂଦନମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ଦାନ ଦେଇଥାଏ, ଦ୍ରବ୍ୟ ହେଉ ଚନ୍ଦନର ଏକ ଖଣ୍ଡ ମାତ୍ର—