ଵେଦମନ୍ତ୍ରହଵିର୍ଯାଗୈର୍ଯା କ୍ରିଯା ଵୈଦିକୀ ମତା
ବେଦ ମନ୍ତ୍ର, ହବିଷ୍ୟ ଓ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ତାହାକୁ ବେଦିକ କାର୍ଯ୍ୟ କୁହାଯାଏ।
ଦର୍ଶେ ଚ ପୂର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ଵା କର୍ତଵ୍ଯଂ ଚାଗ୍ନିହୋତ୍ରକମ୍
ଅମାବାସ୍ୟା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିବା ଉଚିତ।
ଇଷ୍ଟଵୃତ୍ତିଃ ସୋମପାନଂ ଯାଜ୍ଞିକଂ ସର୍ଵକର୍ମ ଚ
ଇଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ସୋମପାନ, ଯଜ୍ଞ କରିବା ଓ ସମସ୍ତ ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ।
ଅଗ୍ନିଭୂମ୍ଯନିଲାକାଶନିଶାକରଦିଵାକରାନ୍
ଅଗ୍ନି, ପୃଥିବୀ, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ—
ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ କୃତଂ କର୍ମ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଦୈଵିକଂ ଭଵେତ୍
ଏମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ସେସବୁ ଦେବତାମୟ ହୁଏ।
ସାଂଖ୍ଯାଖ୍ଯା ଯୌଗିକୀ ଚାନ୍ଯା ଵିଭାଗଂ ତତ୍ର ମେ ଶୃଣୁ
ଅନ୍ୟ ଏକ ଯୋଗ ପଦ୍ଧତି ଅଛି, ଯାହାକୁ ସାଂଖ୍ୟ କୁହାଯାଏ; ତାହାର ଭିନ୍ନତା ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ।
ଅଚେତନାନି ଯୋଜ୍ଯାନି ପୁରୁଷଃ ପଞ୍ଚଵିଂଶକଃ
ଅଚେତନ ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକୁ ପୁରୁଷ, ଯେଉଁଥିରେ ପଚିଶଟି ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି, ସେଉଁଠି ଏକତ୍ର କରାଯାଏ ।
ରୁଦ୍ରଃ ଷଡ୍ଵିଂଶକଃ କର୍ତା ସର୍ଵଜ୍ଞଶ୍ଚେତନଃ ପ୍ରଭୁଃ
ରୁଦ୍ର ଛଅବିଂଶତମ ତତ୍ତ୍ୱ, ସେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସଚେତନ ଏବଂ ସ୍ୱାଧୀନ ।
ପୁରୁଷୋ ନିତ୍ଯଵ୍ଯକ୍ତଃ ସ୍ଯାତ୍କାରଣଂ ଚ ମହେଶ୍ଵରଃ 5.1.7.
ପୁରୁଷ ସଦା ଅପ୍ରକାଶିତ ରହେ, ଏବଂ ମୂଳ କାରଣ ହେଉଛନ୍ତି ମହେଶ୍ୱର ।
ସଂଖ୍ଯଯା ପରିସର୍ଗାଯ ପ୍ରଧାନଂ ଚ ଗୁଣାତ୍ମକମ୍
ଗଣନା ପାଇଁ, ଗୁଣରେ ଗଠିତ ପ୍ରଧାନ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନ ଦିଆଯାଏ ।
କାରଣଂ ତଚ୍ଚ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ କାମ୍ଯ ତ୍ଵମିଦମୁଚ୍ଯତେ
ସେଇ କାରଣ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହାକୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଅବସ୍ଥା କୁହନ୍ତି ।
ଅଚୈତନ୍ଯଂ ପ୍ରଧାନେ ଚ ତଚ୍ଚ ତତ୍ତ୍ଵମିଦଂ ସ୍ମୃତମ୍
ପ୍ରଧାନ ମଧ୍ୟରେ ସେଇ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଚେତନ ବୋଲି ମନାଯାଏ ।
ପ୍ରଯୋଜନେ ଚ ଵୈଜାତ୍ଯଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତ୍ତ୍ଵମସଂଖ୍ଯଯା
ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ମୂଳ ଭିନ୍ନତା ଜାଣି, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଗଣନା ବିନା ମାନାଯାଏ ।
ଇତି ତସ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵଭାଵଂ ତତ୍ତ୍ଵସଂଖ୍ଯା ଚ ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ଏଭଳି ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକର ଗଣନା ସଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି ।
ସାଂଖ୍ଯେ କୃତା ଭକ୍ତିରେଷା ସଦ୍ଭିରାଧ୍ଯାତ୍ମିକୀ ମତା
ସାଂଖ୍ୟ ମାର୍ଗରେ ଯେଉଁ ଭକ୍ତି ନିର୍ମିତ, ତାହାକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବୋଲି ମନନ୍ତି ।
ପ୍ରାଣାଯାମପରୋ ନିତ୍ଯଂ ଧ୍ଯାଯତେ ନିଯତେଂଦ୍ରିଯଃ
ଅନ୍ୟେ ଜଣେ ପ୍ରାଣାୟାମରେ ଲିନ ରହି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ସଦା ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି ।
ହୃତ୍କଞ୍ଜକର୍ଣିକାସୀନଂ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ସେ ହୃଦୟର ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା, ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ଏବଂ ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁଅଠିବାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ ।
ଶ୍ଵେତଂ ଦଶଭୁଜଂ ଭଦ୍ରଂ ଵରଦାଭଯହସ୍ତକମ୍
ସେ ଧ୍ୟାନ କରେ ଧଳା, ଦଶଭୁଜା, ମଙ୍ଗଳମୟ, ଦାନ ଓ ନିର୍ଭୟତା ଦେଉଥିବା ହସ୍ତ ଥିବାଙ୍କୁ ।
ଯ ଏଵ ଭକ୍ତିମାନ୍ରୁଦ୍ରେ ରୁଦ୍ରଭକ୍ତଃ ସ ଉଚ୍ଯତେ 5.1.7.
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଜଣ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାଭକ୍ତିରେ ଭଜନ୍ତି, ସେ ରୁଦ୍ରଭକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି ।
ସ୍ଵଯଂ ରୁଦ୍ରେଣ ଵିହିତୋ ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାଂ ସମାଗମେ
ଏହି ଉପାୟ ନିଜେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସଭାରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା ।
ନିର୍ମମା ନିରହଂକାରା ନିଃସଂଗା ନିଷ୍ପରିଗ୍ରହାଃ
ସେମାନେ ମମତା, ଅହଂକାର, ଲାଗ, ଏବଂ ସଂଗ୍ରହ ରହିତ ।
ଭୂତାନାଂ କର୍ମଭିର୍ନିତ୍ଯଂ ତ୍ରିଵିଧୈରଭଯପ୍ରଦାଃ
ସେମାନେ ସଦା ତିନିପ୍ରକାର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥାନ୍ତି ।
ଯଜଂତୋ ଵିଵି ଧୈର୍ଯଜ୍ଞୈର୍ଯେ ଵିପ୍ରାଃ କ୍ଷେତ୍ରଵାସିନଃ
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ବସି ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି,
ଵ୍ରଜଂତ୍ଯେଵ ସୁଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମସାଯୁଜ୍ଯମକ୍ଷଯମ୍
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମ ସାୟୁଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ।
ପୁନରାଵର୍ତନଂ ହିତ୍ଵା ଵିଧିଂ ମାହେଶ୍ଵରଂ ସ୍ଥିତାଃ
ପୁନର୍ଜନ୍ମକୁ ଛାଡି, ସେମାନେ ମାହେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯଂ ଵିଧିମାସାଦ୍ଯ ଷଟ୍କର୍ମନିରତାଃ ସଦା
ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନର ନିୟମକୁ ଅନୁସରି, ସେମାନେ ସଦା ଛଅ ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି।
ଅଧିକଂ ଫଲମାଯାଂତି ସର୍ଵଦୁଃଖଵିଵର୍ଜିତାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବଡ଼ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଦିଵ୍ଯେନୈଶ୍ଵର୍ଯଯୋଗେନ ସ୍ଵାରୂଢଃ ସ୍ଵପରିଗ୍ରହଃ
ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ୱାମିତ୍ୱର ସଂଯୋଗରେ, ସେ ନିଜ ସମ୍ପତିରେ ସ୍ଥିର ହୁଏ।
ଵୃତଃ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ସ୍ଵଚ୍ଛଂଦଗମନାଲଯଃ 5.1.7.
ହଜାର ହଜାର ଜଣ ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଯେଉଁଠି ଚାହେଁ ସେଉଁଠି ବସିଥାଏ, ଯେଉଁବେଳେ ଚାହେଁ ଆସିଯାଏ ଓ ଯାଏ।
ସ୍ପୃହଣୀଯତମଃ ପୁଂସାଂ ସର୍ଵଵର୍ଣୋତ୍ତମୋ ଧନୀ
ସେ ସମସ୍ତ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଆକାଂକ୍ଷିତ, ସମସ୍ତ ଜାତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଧନୀ।