ନାଗ୍ନିର୍ନ ଵାଯୁର୍ନ ଜଲଂ ନ ସୂର୍ଯକିରଣାତପଃ
ଆଗ୍ନି, ପବନ, ପାଣି କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ କେବେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବ ନାହିଁ।
ନିତ୍ଯଂ ପୁଷ୍ପଵରୋପେତା ନିତ୍ଯଂ ସୁସ୍ଥିରଯୌଵନାଃ
ଆପଣମାନେ ସଦା ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଓ ଯୌବନରେ ଦୃଢ଼ ରହିବେ।
କାମସଂଦର୍ଶନାଃ ପୁଂସାଂ ତପଃସଂଧ୍ଯାଜ୍ଵଲଦୃଶାମ୍
ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ତପସ୍ୟାର ଆଗୁନିରେ ଜ୍ୱଳିଉଛି, ସେମାନେ ଆସକ୍ତିକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଏଵଂ ସ ଵରଦଃ ଶଂଭୁରନୁଜଗ୍ରାହ ପାଦପାନ୍
ଏଭଳି ଦୟାଳୁ ଶମ୍ଭୁ ଗଛମାନଙ୍କୁ ସମ୍ଭଳାଇଲେ।
କ୍ଷିତିଂ ନିପତତା ତେନ କଂପତେ ସ୍ମ ରସାତଲମ୍ 5.1.5.
ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିବା ସହିତ, ପାତାଳ ଉକ୍ପାଇଉଥିଲା।
ଶକ୍ରାଶନିହତାନୀଵ ଵ୍ଯାଘ୍ରଵ୍ଯାଲାନ୍ଵିତାନି ଚ
ଏହା ଏମିତି ଥିଲା, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରରେ ପଡ଼ିଥିବା, ବାଘ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁମାନେ ସହିତ।
ଦେଵସିଦ୍ଧଵିମାନାନି ଗଂଧର୍ଵନଗରାଣି ଚ
ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କର ଆକାଶରଥ, ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ସହରଗୁଡ଼ିକ।
କପୋତମେଷାଶ୍ଚାତ୍ଯଂତଂ ପୁନଃ ସଂଘାତଦର୍ଶନାଃ
ଅନେକ ପରିମାଣର ପରା, ପିଜୁନ୍ ଓ ମେଷମାନେ ପୁଣିଥରେ ଏକାଠି ଦେଖାଦେଲେ।
ମହତା ତସ୍ଯ ଶବ୍ଦେନ ଜଡାଂଧବଧିରଂ କୃତମ୍
ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତେ ମୂଢ଼, ଅନ୍ଧ ଓ ବହିରା ହୋଇଗଲେ।
ସୁରାସୁରାଣାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଶରୀରାଣି ମନାଂସି ଚ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ଦେହ ଓ ମନ।
ଧୈର୍ଯମାଲଂବ୍ଯ ସର୍ଵେଽପି ସମାଗମ୍ଯେଂଦ୍ରପୂର୍ଵକାଃ
ସମସ୍ତେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସାହସ ଧରି ଏକାଠି ହେଲେ।
କିଂ ନିମିତ୍ତଂ ତୁ ଭଗଵନ୍ନେତଦୁତ୍ପାତଦର୍ଶନେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, କଣ କାରଣରେ ଏହି ଅପଶକୁନ ଦେଖାଯାଇଛି?
ଜାତଂ କଲ୍ପାଵସାନଂ ଚ ଭିନ୍ନମର୍ଯାଦସାଗରମ୍
ଏହି କଳ୍ପର ଶେଷ ଆସିଗଲା କି? ସମସ୍ତ ସୀମା ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଛି କି?
ଧରା ସମାଧୃତା କସ୍ମାତ୍ସପ୍ତସାଗରଵାରିଣା
ସପ୍ତ ସାଗରର ପାଣିରେ ଧରା କିଏ ଧରିଛି?
ଯାଦୃଶୋଽଯଂ ଶ୍ରୁତଃ ଶବ୍ଦୋ ନ ଭୂତୋ ନାପି ଵିଶ୍ରୁତଃ 5.1.5.
ଏପରି ଏକ ଶବ୍ଦ ଆଜି ଶୁଣିଲୁ, ଯାହା କେବେ ହେଉନି, କେବେ ଶୁଣାଯାଇନଥିଲା।
ଏଵମୁକ୍ତୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ପରମେଶାନୁଭାଵିତଃ
ଏଭଳି ପଚାରାଯିବା ପରେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ।
ଯତ୍ପୃଷ୍ଟଂ ମରୁତଃ ସର୍ଵେ ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ତତ୍ର କାରଣମ୍
ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ଏବେ ସେହି କାରଣ ଶୁଣ।
ମୁଖଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ନଖାଗ୍ରେଣ ମଦ୍ଦେହାତ୍ପଂଚମଂ ଶିରଃ
ତାଙ୍କ ନଖର ଟିପ୍ ପକାଇ, ମୋ ଦେହରୁ ପଞ୍ଚମ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ଯଯାଚେ ପାତ୍ରମାଦାଯ ଭିକ୍ଷାଂ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ସେ ଏକ ଭିକ୍ଷାପାତ୍ର ନେଇ, ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣଙ୍କଠାରେ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଲେ।
ତତଃ କୁଶସ୍ଥଲୀମେତ୍ଯ ଭଗଵାଂସ୍ତଦ୍ଵନୋତ୍ତମମ୍
ତାପରେ ଭଗବାନ କୁଶସ୍ଥଳୀ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ।
ଅନୁଗୃହ୍ଯାଥ ଭଗଵାନ୍ଵନଂ ତତ୍ସର୍ଵଗାଂଡଜମ୍
ତାପରେ ପ୍ରଭୁ ସେ ଅରଣ୍ୟର ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀ, ପ୍ରାଣୀ ଓ ଅଣ୍ଡଜ ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ।
ତତ୍କପାଲଂ କରସ୍ଥଂ ଯନ୍ନ୍ଯସ୍ତଂ ଭଗଵତା କ୍ଷିତୌ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ମଣ୍ଡ କୁ ସେ ଭୂମିରେ ରଖିଦେଲେ।
ତଦ୍ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଥ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ପ୍ରପଦ୍ଯତ ମଯା ସହ
ତମେ ସେ ବିକୃତ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଜଣକୁ ଦେଖିବ; ମୋ ସହିତ ଏଠାକୁ ଯିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ସହ ତୈର୍ଦେଵଦାନଵୈଃ
ଏଭଳି କହି, ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଚାଲିଲେ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟମନସଃ ସର୍ଵେ କୋକିଲାଲାପଲାପିତାମ୍ 5.1.5.
ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା, କୋଇଲିର ମଧୁର ଡାକରେ ସେମାନେ ମନୋହର ହେଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ସର୍ଵମେତୈସ୍ତଦ୍ଵନଂ ନଂଦନସଂମିତମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ସଦୃଶ ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦ୍ଵନମୁତ୍ତମଂ ତନୁଭୃତାମାହ୍ରାଦକଂ ଚେତସାଂ ନାନାସତ୍ଫଲପୁଷ୍ପପାଦପଵନୈରାସେଵିତଂ ସର୍ଵତଃ
ସେ ଅତି ଉତ୍ତମ ଅରଣ୍ୟକୁ ଦେଖି, ଯାହା ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଥିବା ଗଛ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲା।
ଇହ ଦେଵୋ ଽତ୍ର ଦେଵୋଽତ୍ର ଵିଵିଶୁସ୍ତେ ଦିଦୃକ୍ଷଵଃ
ଏଠି ଦେବତା ଅଛନ୍ତି, ଏଠି ଦେବତା ଅଛନ୍ତି; ତମେ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛ।
ଅଦ୍ଭୁତସ୍ଯ ଵନସ୍ଯାଂତେ ନ ତେ ଦଦୃଶିରେ ସୁରାଃ
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଅରଣ୍ୟର ସୀମାନ୍ତରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତମୁଵାଚ ସ ଭଦ୍ରଂ ଵୈ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଧ୍ଵଂ ନ ତପୋ ଵିନା
ସେ କହିଲେ: 'ନିଶ୍ଚିତ, ତମେ ଦେଖିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ତପସ୍ୟା ବିନା ନୁହେଁ।'