ସ୍ନାତାଃ ଶୁକ୍ଲାମ୍ବରଧରାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଯତମାନସାଃ
ସମସ୍ତେ ସ୍ନାନ କରି, ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଥିଲେ।
ନ କଶ୍ଚିତ୍ତତ୍ର ଦୀନୋଽଭୂନ୍ନ ଭୀତୋ ନାତିଦୁଃଖିତଃ
ସେଠାରେ କେହି ଦୁଃଖି, ଭୟଭୀତ କିମ୍ବା ଅତ୍ୟଧିକ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ ନାହିଁ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମାଶ୍ଚ ନିର୍ଵାଣଂ ରାଜ୍ଞୋ ଜନପଦାସ୍ତଥା
ରାଜାଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟବାସୀ ମଧ୍ୟ ଏକଠା ହେଲେ।
ଋକ୍ଷଵାନରରକ୍ଷାଂସି ଜନାଶ୍ଚ ପୁରଵାସିନଃ
ଭାଲୁ, ବାନର, ରାକ୍ଷସ ଓ ସହରର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ।
ତାନି ଭୂତାନି ନଗରେ ହ୍ଯନ୍ତର୍ଧାନଗତାନ୍ଯପି 2.8.6.
ସହରରେ ଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଥିଲେ।
ଯାନି ପଶ୍ଯଂତି କାକୁତ୍ସ୍ଥଂ ସ୍ଥାଵରାଣି ଚରାଣି ଚ
ସ୍ଥାବର ଓ ଚର ଯେଉଁମାନେ କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏଠି ଥିଲେ।
ନାସୀତ୍ସତ୍ତ୍ଵମଯୋଧ୍ଯାଯାଂ ସୁସୂକ୍ଷ୍ମମପି କିଂଚନ
ଅୟୋଧ୍ୟାରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲା ନାହିଁ।
ଅଥାର୍ଦ୍ଧଯୋଜନଂ ଗତ୍ଵା ନଦୀଂ ପଶ୍ଚାନ୍ମୁଖୋ ଯଯୌ
ତାପରେ ଅଧା ଯୋଜନା ଯାଇ, ସେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ନଦୀ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଥ ତସ୍ମିନ୍ମୁହୂର୍ତେ ତୁ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ ଆଯଯୌ ତତ୍ର କାକୁତ୍ସ୍ଥଂ ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରମୁପସ୍ଥିତମ୍
ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା, ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଥିବା କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିମାନଶତକୋଟୀଭିର୍ଦିଵ୍ଯାଭିଃ ସର୍ଵତୋ ଵୃତଃ
ସେ ଚାରିପଟେ ଶତକୋଟି ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଘିରିଥିଲେ।
ସ୍ଵଯଂପ୍ରଭୈଶ୍ଚ ତେଜୋଭିର୍ମହଦ୍ଭିଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଭିଃ
ସେମାନେ ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ମହାତ୍ମା ଦ୍ୱାରା, ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରାପ୍ତ ତେଜରେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ।
ସପୁଣ୍ଯପୁଷ୍ପଵର୍ଷଂ ଚ ଵାଯୁଯୁକ୍ତଂ ମହାଜଵମ୍
ପୁଣ୍ୟ ଫୁଲର ବର୍ଷା, ବାୟୁର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତାହା ଅତି ଦ୍ରୁତ ଚାଲୁଥିଲା।
ଶରଯୂସଲିଲଂ ରାମଃ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ସ ସମୁପାସ୍ପୃଶତ୍
ତାପରେ ରାମ ନିଜ ପାଦରେ ଶରୟୂ ନଦୀର ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ତ୍ଵଂ ହି ଲୋକପତିର୍ଦେଵ ନ ତ୍ଵାଂ ଜାନାତି କଶ୍ଚନ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ନାଥ ହେଉଛ, ଦେବତା, କିନ୍ତୁ କେହି ତୁମକୁ ଚିହ୍ନି ପାରୁନାହାନ୍ତି।
ତ୍ଵମଚିଂତ୍ଯଂ ମହଦ୍ଭୂତମକ୍ଷଯଂ ଲୋକସଂଗ୍ରହେ 2.8.6.
ତୁମେ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଧାରଣ କରୁଛ।
ପିତାମହସ୍ଯ ଵଚନାଦିଦମେଵାଵିଶତ୍ସ୍ଵଯମ୍ ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁତନୁନ୍ଦେଵାଃ ପୂଜଯନ୍ତଃ ସୁରୋତ୍ତମମ୍
ପିତାମହଙ୍କର କଥା ଅନୁସାରେ ସେ ନିଜେ ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜା କଲେ।
ସାଧ୍ଯା ମରୁଦ୍ଗଣାଶ୍ଚୈଵ ସେନ୍ଦ୍ରାଃ ସାଗ୍ନିପୁରୋଗମାଃ ସୁପର୍ଣା ନାଗଯକ୍ଷାଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯଦାନଵରାକ୍ଷସାଃ
ସାଧ୍ୟ, ମରୁତ ଗଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଦୈତ୍ୟ, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଥିଲେ।
ଦେଵାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ମୁଦିତାଃ ସର୍ଵେ ପୂର୍ଣମନୋରଥାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।
ଅଥ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହାତେଜାଃ ପିତାମହମୁଵାଚ ହ
ତାପରେ ମହାତେଜସ୍ବୀ ବିଷ୍ଣୁ ପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ:
ଇମେ ତୁ ସର୍ଵେ ମତ୍ସ୍ନେହାଦାଯାତାଃ ସର୍ଵମାନଵାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ମୋତେ ଭଲପାଇ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁକଥିତଂ ସର୍ଵଲୋକେଶ୍ଵରୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ କହିଲେ:
ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରେଽତ୍ର ଵୈ ତୀର୍ଥେ ରାମମେଵାନୁଚିନ୍ତଯନ୍
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାର, ଏଠାରେ କେବଳ ରାମଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵେ ସଂତାନିକଂନାମ ବ୍ରହ୍ମଲୋକାଦନନ୍ତରମ୍
ସମସ୍ତ ସଂତାନିକମାନେ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ଛାଡ଼ିବା ପରେ,
ଯସ୍ଯା ଵିନିଃସୃତା ଯେ ଵୈ ସୁରାସୁରତନୂଦ୍ଭଵାଃ
ଯାହାଠାରୁ ବିଭିନ୍ନ ଦେହରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି,
ଋଷଯୋ ନାଗଯକ୍ଷାଶ୍ଚ ପ୍ରଯାସ୍ଯନ୍ତି ସ୍ଵକାରଣମ୍ 2.8.6.
ଋଷି, ନାଗ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ-ନିଜ ଠାରୁକୁ ଯିବେ।
ତଜ୍ଜଲଂ ସରଯୂଂ ଭେଜେ ପରିପୂର୍ଣଂ ତତୋ ଜଲମ୍
ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳରେ ପ୍ରବାହିତ ସରୟୂ ନଦୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ମାନୁଷଂ ଦେହମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ତେ ଵିମାନାନ୍ଯଥାରୁହନ୍
ମାନବ ଦେହ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଆରୋହଣ କଲେ।
ଦେହତ୍ଯାଗଂ ଚ ତେ ତତ୍ର କୃତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯଵପୁର୍ଦ୍ଧରାଃ
ସେଠାରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ପ୍ରାପ୍ଯ ଚୋତ୍ତମଦେହଂ ଵୈ ଦେଵଲୋକମୁପାଗମନ୍ ତେଽପି ପ୍ରଵିଵିଶୁଃ ସର୍ଵେ ଦେହାନ୍ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଵୈ ତଦା
ଉତ୍ତମ ଦେହ ପାଇ, ସେମାନେ ଦେବଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ସମସ୍ତେ ସେଇ ସମୟରେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଦା ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ମୃତ୍ଵା ଲୋକଗୁରୁଂ ଵିଭୁମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଗୁରୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି।