ପୁଷ୍ପାଣାମିଵ ଵେଗେନ ସ୍ଵଶୋଭାର୍ଥଂ ଵ୍ରଜଂତି ଵୈ
ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ଫୁଲମାନେ ନିଜ ଶୋଭା ପାଇଁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ପୁଷ୍ପଶୋଭାଭରନତୈଃ ଶିଖରୈଃ କଂପସଂଯୁତୈଃ
ଫୁଲର ଶୋଭାରେ ଭାରି ହୋଇଥିବା ଶିଖରମାନେ ହଲୁକ ହଲୁକ ହଲୁଚି।
ଭୃଂଗାଃ ପଵନଵିକ୍ଷିପ୍ତାମୃତଵଲ୍ଲୀଲତାଶ୍ରିତାଃ
ମଧୁର ଲତାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ପବନରେ ଚିତ୍ରାଇଯାଉଛନ୍ତି।
ପୁଷ୍ପାଭିଃ କୁନ୍ଦଵଲ୍ଲୀଭିଃ ପାଦପାଃ କ୍ଵଚିଦାଵୃତାଃ
କେଉଁଠି କେଉଁଠି କୁନ୍ଦ ଲତାର ଫୁଲରେ ଗଛମାନେ ଢାକିଯାଇଛନ୍ତି।
ଦ୍ରୁମା ଣାମପ୍ଯଥାଗ୍ରେଷୁ ପୁଷ୍ପିତା ମାଧଵୀ ଲତା 5.1.5.
ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ମାଧବୀ ଲତା ଫୁଲିଛି।
ହରିତାଃ କାଂଚନଚ୍ଛାଯାଃ ଫଲିତାଃ ପୁଷ୍ପିତା ଦ୍ରୁମାଃ
ଗଛମାନେ ସବୁଜ ଓ ସୁନା ଆଭାରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଛନ୍ତି।
ପୁଷ୍ପକିଂଜଲ୍କବହୁଲାଃ କିଂଜଲ୍କବହୁଲୋଦରାଃ
ଏହାଙ୍କର ଫୁଲରେ ଅନେକ କେଶର ରହିଛି, ଭିତରେ ମଧ୍ୟ କେଶରର ଆଧିକ୍ୟ।
ଶିରୀଷ ପୁଷ୍ପସଂକାଶାଃ ଶୁକା ମିଥୁନତଃ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଶିରୀଷ ଫୁଲର ଆଲୋକ ଓ ଦମ୍ପତି ଶୁଆ ଦେଖାଯାଉଛି।
ସଂଯୁକ୍ତାଃ ସହଚାରିଣ୍ଯା ମଯୂରାଶ୍ଚିତ୍ରବର୍ହିଣଃ
ବିଚିତ୍ର ପଙ୍ଖିରେ ଶୋଭିତ ମୟୂରମାନେ ତାଙ୍କ ସହଚାରିଣୀଙ୍କ ସହିତ ରହିଛନ୍ତି।
କୂଜଂତି ପତ୍ରିସଂଘାତା ନାନାଦ୍ଭୁତଵିରାଵିଣଃ
ସେମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ମିଶି ନାନା ପ୍ରକାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଧ୍ୱନି କରୁଛନ୍ତି।
ନାନା ମୃଗଗଣାକୀର୍ଣଂ ନିତ୍ଯଂ ସମୁଦିତାଂଡଜମ୍
ଏହି ସ୍ଥାନ ସବୁବେଳେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାତିର ପଶୁ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥାଏ।
କପାଲପାଣିର୍ଭଗଵାଂସ୍ତଥାରୂପଂ ଵନୋତ୍ତମମ୍
ଭଗବାନ କପାଳ ହାତରେ ଧରି, ସେଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବନରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତା ଵୃକ୍ଷପଂକ୍ତଯଃ ସର୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୁଦ୍ରଂ ସମାଗତମ୍
ସେଇ ଗଛର ଶାରିଗୁଡ଼ିକ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ପୁଷ୍ପପ୍ରତିଗ୍ରହଂ କୃତ୍ଵା ପାଦପାନାଂ ମହେଶ୍ଵରଃ
ମହେଶ୍ୱର ଗଛମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଫୁଲ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ଭଗଵତା ତରଵୋ ନିରଵଗ୍ରହାଃ 5.1.5.
ଭଗବାନ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଗଛମାନେ ସମସ୍ତ ବାଧାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଵରଂ ଦଦାସି ଦେଵେଶ ପ୍ରସନ୍ନ ଜନଵତ୍ସଲ
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ କୃପାଳୁ ଓ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ, ଆପଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଏଷ ନଃ ପରମଃ କାମୋ ଦେଵଦେଵ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ଏହା ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଂକ୍ଷା; ଦେବମହାଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵାତ୍ମନା ପ୍ରପନ୍ନା ଵୈ ଯାଚାମହେ ଵରୋତ୍ତମମ୍
ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରୁ ଶରଣ ନେଇ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପାଦପୈଃ ସର୍ଵୈଃ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲଃ
ସମସ୍ତ ଗଛ ଏପରି କହିଲେ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା ସେଇ ଭଗବାନ—
ଵରଂ ଦଦାମି ଭୂଯୋ ଵୋ ନ ଵୃଥା ଦର୍ଶନଂ ମମ
ମୁଁ ପୁଣି ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି; ମୋର ଦର୍ଶନ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ।
ନାଗ୍ନିର୍ନ ଵାଯୁର୍ନ ଜଲଂ ନ ସୂର୍ଯକିରଣାତପଃ
ଆଗ୍ନି, ପବନ, ପାଣି କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ କେବେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବ ନାହିଁ।
ନିତ୍ଯଂ ପୁଷ୍ପଵରୋପେତା ନିତ୍ଯଂ ସୁସ୍ଥିରଯୌଵନାଃ
ଆପଣମାନେ ସଦା ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଓ ଯୌବନରେ ଦୃଢ଼ ରହିବେ।
କାମସଂଦର୍ଶନାଃ ପୁଂସାଂ ତପଃସଂଧ୍ଯାଜ୍ଵଲଦୃଶାମ୍
ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ତପସ୍ୟାର ଆଗୁନିରେ ଜ୍ୱଳିଉଛି, ସେମାନେ ଆସକ୍ତିକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଏଵଂ ସ ଵରଦଃ ଶଂଭୁରନୁଜଗ୍ରାହ ପାଦପାନ୍
ଏଭଳି ଦୟାଳୁ ଶମ୍ଭୁ ଗଛମାନଙ୍କୁ ସମ୍ଭଳାଇଲେ।
କ୍ଷିତିଂ ନିପତତା ତେନ କଂପତେ ସ୍ମ ରସାତଲମ୍ 5.1.5.
ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିବା ସହିତ, ପାତାଳ ଉକ୍ପାଇଉଥିଲା।
ଶକ୍ରାଶନିହତାନୀଵ ଵ୍ଯାଘ୍ରଵ୍ଯାଲାନ୍ଵିତାନି ଚ
ଏହା ଏମିତି ଥିଲା, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରରେ ପଡ଼ିଥିବା, ବାଘ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁମାନେ ସହିତ।
ଦେଵସିଦ୍ଧଵିମାନାନି ଗଂଧର୍ଵନଗରାଣି ଚ
ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କର ଆକାଶରଥ, ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ସହରଗୁଡ଼ିକ।
କପୋତମେଷାଶ୍ଚାତ୍ଯଂତଂ ପୁନଃ ସଂଘାତଦର୍ଶନାଃ
ଅନେକ ପରିମାଣର ପରା, ପିଜୁନ୍ ଓ ମେଷମାନେ ପୁଣିଥରେ ଏକାଠି ଦେଖାଦେଲେ।
ମହତା ତସ୍ଯ ଶବ୍ଦେନ ଜଡାଂଧବଧିରଂ କୃତମ୍
ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତେ ମୂଢ଼, ଅନ୍ଧ ଓ ବହିରା ହୋଇଗଲେ।
ସୁରାସୁରାଣାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଶରୀରାଣି ମନାଂସି ଚ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ଦେହ ଓ ମନ।