ପୁଷ୍ପସନ୍ନଦ୍ଧଶିଖରାଃ କର୍ଣିକାରଦ୍ରୁମାଃ କ୍ଵଚିତ୍
ଅନ୍ୟଏଠି କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ଶିଖରରେ ଘନ ଫୁଲରେ ଢାକିଯାଇଛି।
ସୁପୁଷ୍ପଵିଭଵାଟୋପୈଃ ସିନ୍ଦୁଵାରସ୍ଯ ପଂକ୍ତଯଃ
ସିନ୍ଦୁବାର ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ଅଧିକ ଓ ଶୋଭାମୟ ଫୁଲର ଆଡ଼ମ୍ବର ଦେଖାଉଛନ୍ତି।
କ୍ଵଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍କୁନ୍ଦଲତାଃ ସୁପୁଷ୍ପାଭରଣୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଃ
ଏଠାଏଠି କୁନ୍ଦ ଲତାମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫୁଲ ଲଗାଇ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଅତିଵିଦ୍ରୁମଶୋଭାଢ୍ଯା କାସଂତ୍ଯୋ ଯୂଥିକାଲତାଃ
ଯୁଥିକା ଲତାମାନେ ଗୋଟିଏଠି ଗୋଟିଏଠି ଏକଠା ହୋଇ, ପାଟଳା ଫୁଲର ଶୋଭାରେ ଅତି ଆଲୋକିତ।
ଶାଲାର୍ଜୁନାଃ କ୍ଵଚିଦ୍ଭାଂତି ଵନୋଦ୍ଦେଶେଷୁ ପୁଷ୍ପିତାଃ 5.1.5.
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଅରଣ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶାଳ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛମାନେ ଫୁଲରେ ଫୁଟି ଉଠିଛନ୍ତି।
ଅଵିମୁକ୍ତଂ ତୁ ଵଲ୍ଲୀଭିଃ ପୁଷ୍ପିତାସ୍ତୁ ଦ୍ରୁମାସ୍ତଥା
ଫୁଲ ଲତାରେ ଜଡିଥିବା ଗଛମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଖାଲି ରହୁନାହାନ୍ତି।
ଚୂତାଶ୍ଚ ତିଲକାଶ୍ଚୈଵ ମଞ୍ଜରୀଭିଃ କରୈରିଵ
ଆମ୍ବ ଓ ତିଲକ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ମଞ୍ଜରୀର ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ, ମନେହେଉଛି ହାତରେ ଧରିଛନ୍ତି।
ପରସ୍ପରଂ ଚ ସଂଯୁକ୍ତୈସ୍ତିଲକାଶୋକପଲ୍ଲଵୈଃ
ତିଲକ ଓ ଅଶୋକ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର କୋମଳ ପତ୍ରରେ ଏକାଅପର ସହ ଜଡିଛନ୍ତି।
ଫଲପୁଷ୍ପନଗା ନମ୍ରାଃ ପେଶଲେନେଵ ସଜ୍ଜନାଃ
ଫଳ ଓ ଫୁଲର ଭାରରେ ନମିଥିବା ଗଛମାନେ ମୃଦୁ ଓ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ପରି।
ମାରୁତାଶ୍ଲିଷ୍ଟସଂତୁଷ୍ଟୈଃ ପାଦପାଃ ଶାଲିଵାରିଭିଃ
ପବନରେ ଆଲିଙ୍ଗିତ ଓ ଧାନ ଖେତରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ଗଛମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।
ପୁଷ୍ପାଣାମିଵ ଵେଗେନ ସ୍ଵଶୋଭାର୍ଥଂ ଵ୍ରଜଂତି ଵୈ
ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ଫୁଲମାନେ ନିଜ ଶୋଭା ପାଇଁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ପୁଷ୍ପଶୋଭାଭରନତୈଃ ଶିଖରୈଃ କଂପସଂଯୁତୈଃ
ଫୁଲର ଶୋଭାରେ ଭାରି ହୋଇଥିବା ଶିଖରମାନେ ହଲୁକ ହଲୁକ ହଲୁଚି।
ଭୃଂଗାଃ ପଵନଵିକ୍ଷିପ୍ତାମୃତଵଲ୍ଲୀଲତାଶ୍ରିତାଃ
ମଧୁର ଲତାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ପବନରେ ଚିତ୍ରାଇଯାଉଛନ୍ତି।
ପୁଷ୍ପାଭିଃ କୁନ୍ଦଵଲ୍ଲୀଭିଃ ପାଦପାଃ କ୍ଵଚିଦାଵୃତାଃ
କେଉଁଠି କେଉଁଠି କୁନ୍ଦ ଲତାର ଫୁଲରେ ଗଛମାନେ ଢାକିଯାଇଛନ୍ତି।
ଦ୍ରୁମା ଣାମପ୍ଯଥାଗ୍ରେଷୁ ପୁଷ୍ପିତା ମାଧଵୀ ଲତା 5.1.5.
ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ମାଧବୀ ଲତା ଫୁଲିଛି।
ହରିତାଃ କାଂଚନଚ୍ଛାଯାଃ ଫଲିତାଃ ପୁଷ୍ପିତା ଦ୍ରୁମାଃ
ଗଛମାନେ ସବୁଜ ଓ ସୁନା ଆଭାରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଛନ୍ତି।
ପୁଷ୍ପକିଂଜଲ୍କବହୁଲାଃ କିଂଜଲ୍କବହୁଲୋଦରାଃ
ଏହାଙ୍କର ଫୁଲରେ ଅନେକ କେଶର ରହିଛି, ଭିତରେ ମଧ୍ୟ କେଶରର ଆଧିକ୍ୟ।
ଶିରୀଷ ପୁଷ୍ପସଂକାଶାଃ ଶୁକା ମିଥୁନତଃ କ୍ଵଚିତ୍
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଶିରୀଷ ଫୁଲର ଆଲୋକ ଓ ଦମ୍ପତି ଶୁଆ ଦେଖାଯାଉଛି।
ସଂଯୁକ୍ତାଃ ସହଚାରିଣ୍ଯା ମଯୂରାଶ୍ଚିତ୍ରବର୍ହିଣଃ
ବିଚିତ୍ର ପଙ୍ଖିରେ ଶୋଭିତ ମୟୂରମାନେ ତାଙ୍କ ସହଚାରିଣୀଙ୍କ ସହିତ ରହିଛନ୍ତି।
କୂଜଂତି ପତ୍ରିସଂଘାତା ନାନାଦ୍ଭୁତଵିରାଵିଣଃ
ସେମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ମିଶି ନାନା ପ୍ରକାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଧ୍ୱନି କରୁଛନ୍ତି।
ନାନା ମୃଗଗଣାକୀର୍ଣଂ ନିତ୍ଯଂ ସମୁଦିତାଂଡଜମ୍
ଏହି ସ୍ଥାନ ସବୁବେଳେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାତିର ପଶୁ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥାଏ।
କପାଲପାଣିର୍ଭଗଵାଂସ୍ତଥାରୂପଂ ଵନୋତ୍ତମମ୍
ଭଗବାନ କପାଳ ହାତରେ ଧରି, ସେଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବନରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତା ଵୃକ୍ଷପଂକ୍ତଯଃ ସର୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୁଦ୍ରଂ ସମାଗତମ୍
ସେଇ ଗଛର ଶାରିଗୁଡ଼ିକ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ପୁଷ୍ପପ୍ରତିଗ୍ରହଂ କୃତ୍ଵା ପାଦପାନାଂ ମହେଶ୍ଵରଃ
ମହେଶ୍ୱର ଗଛମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଫୁଲ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ଭଗଵତା ତରଵୋ ନିରଵଗ୍ରହାଃ 5.1.5.
ଭଗବାନ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଗଛମାନେ ସମସ୍ତ ବାଧାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଵରଂ ଦଦାସି ଦେଵେଶ ପ୍ରସନ୍ନ ଜନଵତ୍ସଲ
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ କୃପାଳୁ ଓ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ, ଆପଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଏଷ ନଃ ପରମଃ କାମୋ ଦେଵଦେଵ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ଏହା ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଂକ୍ଷା; ଦେବମହାଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵାତ୍ମନା ପ୍ରପନ୍ନା ଵୈ ଯାଚାମହେ ଵରୋତ୍ତମମ୍
ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରୁ ଶରଣ ନେଇ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପାଦପୈଃ ସର୍ଵୈଃ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲଃ
ସମସ୍ତ ଗଛ ଏପରି କହିଲେ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା ସେଇ ଭଗବାନ—
ଵରଂ ଦଦାମି ଭୂଯୋ ଵୋ ନ ଵୃଥା ଦର୍ଶନଂ ମମ
ମୁଁ ପୁଣି ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି; ମୋର ଦର୍ଶନ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ।