ତମୋହାର ମହାହାର ସ୍ଵାପ୍ରିଯ ତମୋହର
ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରୁଥିବା, ମହାବହନ, ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଅନ୍ଧକାର ହରଣ କରୁଥିବା।
ଵୈଶ୍ଵାନରାନଲୋଦଗ୍ର ଊର୍ଧ୍ଵପାଵକ ସର୍ଵଗ?? ଵିଭାଵସୋ ମହାଭାଗ କୃଷ୍ଣଵର୍ତ୍ମନ୍ନମୋନମଃ
ଦହୁଥିବା ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନି, ଉପରକୁ ଲାପ୍ତି ଦେଉଥିବା, ସମସ୍ତ ଜାଗାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କଳା ପଥ ଥିବା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର।
ତୁଷ୍ଟୋଽହଂ ଭଵତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଭାଵକର୍ମ ପ୍ରସିଧ୍ଯତି
ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ବ୍ରହ୍ମଣ; ତୁମର ସୃଷ୍ଟିକାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ବ୍ରହ୍ମା ନମସ୍କୃତ୍ଯାବ୍ରଵୀତ୍ପୁନଃ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ନମସ୍କାର କରି ପୁନି କହିଲେ।
ଅବ୍ରଵୀତ୍ସୋଽଥ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପୁରୁଷ ସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଜାପତିଃ 5.1.4.
ତାପରେ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ପୁରୁଷ, ପ୍ରଜାଙ୍କ ନାଥ।'
ଅଥାପଶ୍ଯତ୍ସ ଦିଵ୍ଯେନ ଭଗଵଂତଂ ସନାତନମ୍
ତାପରେ ସେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସନାତନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଜ୍ଵଲନଂ ଗଗନଂ ଭୂମିଂ ଦୃଶ୍ଯାଦୃଶ୍ଯଂ ପରଂ ପଦମ୍ ସଦୈଵ କୁରୁତେ ଦେଵୋ ଭୁଂକ୍ତେ ସର୍ଵଂ ଯତଃ ପ୍ରଭୁଃ
ପ୍ରଭୁ ସଦା ଅଗ୍ନି, ଆକାଶ, ଭୂମି, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ, ପରମ ପଦ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ଓ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, କାରଣ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ।
ଅତିସଂଭୂତିଭଵ୍ଯେନ ସ୍ତୋତ୍ରେଣାଥ ପ୍ରଜାପତିଃ
ତାପରେ ପ୍ରଜାପତି ଅତି ଶୁଭ ଉତ୍ପତ୍ତିର ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା—
ତତୋଽତିରକ୍ତଵର୍ଣଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵଃ ପ୍ରଜାପତିଃ
ତାପରେ ଅତି ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଦେଖି, ପ୍ରଜାପତି ଦେବଙ୍କୁ—
ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତପ୍ରଣେତାରଂ ପ୍ରଣମଞ୍ଛିରସା ସ୍ଵଯମ୍
ସ୍ୱୟଂ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ପୃଥିଵୀ ଵାଯୁରାକାଶଂ ଯଚ୍ଚାନ୍ଯଦ୍ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ପୃଥିବୀ, ପବନ, ଆକାଶ ଏବଂ ତିନି ଜଗତରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା କିଛି ଅଛି—
ତତ୍ତ୍ଵସର୍ଗଂ ଭୂତସର୍ଗଂ ଭାଵସର୍ଗଂ ତଥୈଵ ଚ
ତତ୍ତ୍ୱର ସୃଷ୍ଟି, ଭୂତର ସୃଷ୍ଟି ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି—
ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ଵସ୍ତୁଜାତଂ ହି ତତ୍ସର୍ଵମଚରଂ ଚରମ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁସବୁ ଜିନିଷ ରହିଛି, ସେ ସବୁ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ—
ଅଥେଶଃ ପ୍ରାହ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ଯଥାତଥମ୍
ତେବେ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ସବୁକିଛି ଯଥାଯଥିକ ଦେଖିଛ।'
କର୍ତାହମନୁକର୍ତା ତ୍ଵଂ ଲୋକାନାଂ ସ୍ଥିତିକାରଣେ 5.1.4.
'ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମେ ଏହାର ଅନୁକରଣକାରୀ, ଲୋକମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା ପାଇଁ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦେଵଦେଵେନ ବ୍ରହ୍ମା ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ପ୍ରଜାସର୍ଗଂ କୁର୍ଵତୋ ମେ ମହେଶ୍ଵର
'ମହାପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ ପ୍ରଜାସୃଷ୍ଟି କରିପାରୁଛି।'
ମହେ୩ଵର ଉଵାଚ ଧ୍ଯାଯତଃ ପୁତ୍ରକାମସ୍ଯ ସ୍ରଷ୍ଟୁ କାମସ୍ଯ ତେ ଯତଃ
ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ: 'ତୁମେ ପୁଅ ଚାହିଁ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟି ଇଚ୍ଛା କରି ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲା—'
ପୁତ୍ରତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ହୀଶସ୍ତେ ଛେତ୍ସ୍ଯାମି ପଂଚମଂ ଶିରଃ
'ପୁଅ ହେବା ପରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମର ପଞ୍ଚମ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେବି।'
କୀର୍ତଯସ୍ଵ ସଖା ଧନ୍ଯଃ ସ ନଃ ପୂଜ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
'ତାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟ ବନ୍ଧୁ ବୋଲି କହ, ସେ ଆମ ପୂଜ୍ୟ ହେବେ।'
ଅଥାପଶ୍ଯତ୍ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ତେଜସା ହରିମଚ୍ଯୁତମ୍
ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଚ୍ୟୁତ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ମହେଶ୍ଵରସ୍ଯ ତେଜୋର୍ଧ୍ଵଂ ସଂତଂ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ତେଜ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ନାରାୟଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଂଗୁଲ୍ଯା ସଂସ୍ପୃଶନ୍ଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମାଣମବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ
ଦେବତା ତାଙ୍କ ଆଂଠିଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି କହିଲେ—
ଭଵିତା ଲୋକରକ୍ଷାର୍ଥଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସର୍ଵଧନୁଷ୍ମତାମ୍
'ଜଗତର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ନେବେ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ଦେଵସ୍ତମଗ୍ନିଂ ପାଣିନାଽ ଗ୍ରହୀତ୍ 5.1.4.
ଏହିପରି କହି, ଭଗବାନ ଦେବତା ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ହାତରେ ଧରିଲେ।
ଇତି ସତ୍କୃତ୍ଯ ସତତଂ ନରଂ ଚୈଵ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଏଭଳି ମହେଶ୍ୱର ସେ ମଣିଷଙ୍କୁ ସଦା ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ।
ଅଥାବ୍ରଵୀତ୍ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଅଗ୍ନିଂ ତଂ ତୁ ଯୁଗକ୍ଷଯେ
ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା ଯୁଗ ଶେଷରେ ସେ ଅଗ୍ନିକୁ କହିଲେ—
ଭୃଗୁଶ୍ଚୈଵାଂଗିରାଃ ପୁତ୍ରୌ ଭଵିତାରୌ ନ ସଂଶଯଃ
'ଭୃଗୁ ଏବଂ ଅଙ୍ଗିରା, ଏହି ଦୁଇଜଣ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମର ପୁଅ ହେବେ।'
ଦ୍ଵିଧା ସଂଭଜ୍ଯ ତେନାଗ୍ନିଂ ସୃଷ୍ଟେର୍ଯଜ୍ଞୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ଦୁଇଭାଗ କରିବା ସହିତ, ସୃଷ୍ଟିର ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେବ।
ବ୍ରହ୍ମଣାଽଗ୍ନୀ ସମେତୌ ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଣମନୁନୋଦିତୌ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକତ୍ର କରାଯାଇଥିବା ଦୁଇଟି ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ କାର୍ଯ୍ୟରତ ହେଲା।