ନରନାରାଯଣୌ ଚୋଭୌ ଯୁଗେ ଖ୍ଯାତୌ ଭଵିଷ୍ଯତଃ
ନର ଓ ନାରାୟଣ, ଦୁହେଁ ଆଗାମୀ ଯୁଗରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ।
ଏଷ ନାରାଯଣ ସଖା ନରସ୍ତଵ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି 'ନର' ତୁମର ସହଚର ହେବେ, ହେ ନାରାୟଣ।
ଵିଜ୍ଞାନସ୍ଯ ପରୀକ୍ଷାଯୈ ତେଜୋ ଲୋକେ ଭଵିଷ୍ଯତି 5.1.3.
ବିବେକର ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ଏହି ତେଜ ଏହି ସଂସାରରେ ଦେଖାଯିବ।
ତେଜସା ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଦୀପ୍ତୋ ଭୁଜସ୍ଯ ତଵ ଶୋଣିତାତ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମ ହାତର ରକ୍ତରୁ ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।
ତତ୍ସଂଯୋଗାତ୍ସମୁତ୍ପନ୍ନଃ ଶତ୍ରୂନୁଦ୍ଵେଜଯିଷ୍ଯତି
ସେଠାରେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ଏକତ୍ୱରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଏହା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେବ।
ଶକ୍ରସ୍ଯ ଚାମରାରୀଣାଂ ତେଷାମେଵ ଭଯଂକରଃ
ଏହା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଭୟର କାରଣ ହେବ।
ହରିରପି ସ ତତ୍ରୈଵ ତୁଷ୍ଟାଵ ହରକେଶଵୌ
ହରି ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ହର ଓ କେଶବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମସ୍ତେ ଶୂଲହସ୍ତାଯ ନମସ୍ତେ ଖଙ୍ଗପା ଣଯେ
ଶୂଳଧାରୀ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଖଡ୍ଗଧାରୀ ଆପଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର।
ନମୋଽସ୍ତୁ ଵାଚାଂ ପତଯେ ଶ୍ରୀଧରାଯ ନମୋନମଃ
ବାଣୀର ଠାକୁର ଓ ଶ୍ରୀଧରଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ତଥୈଵାଂଜଲିସଂବଦ୍ଧଂ ଗୃହୀତ୍ଵାଶୁ କରଦ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ ସେ ହାତ ଯୋଡି ଶୀଘ୍ର ଦୁଇଟି ହାତ ଧରିଲେ।
ଯ ଏଵ ପୁରୁଷୋ ରୌଦ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସ୍ଵେଦସଂ ଭଵଃ
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଘମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଭୟଙ୍କର ପୁରୁଷ, ସେଇ।
ନିବୋଧ ତଂ ଚ ତ୍ଵରିତମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂତର୍ହିତୋ ହରଃ
ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୀଘ୍ର ଜାଣ, ଏହିପରି କହି ହର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଵାମପାଦେନ ହତ୍ଵା ଚ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ନରୋ ରୁଷା 5.1.3.
ବାମ ପାଦରେ ଆଘାତ କରି, ସେ ପୁରୁଷ କ୍ରୋଧରେ ଉଠି ଦାଉଡ଼ିଲେ।
ଵିସ୍ଫାରିତଧନୁଃଶବ୍ଦୈର୍ନାଦିତାଶେଷଭୂତ ଲମ୍
ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ତଣା ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ।
ଏଵଂ ସମେନ ଵୈ ଯୁଦ୍ଧଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଜାତଂ ତୁ ଭୂତଲେ
ଏଭଳି ଦୁଇଁପକ୍ଷର ଏକ ସମ ଓ ଦିବ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ପୃଥିବୀରେ ହେଲା।
ଯୁଧ୍ଯତୋ ସମତୀତାନି ସ୍ଵେଦରକ୍ତଜଯୋର୍ମୁନେ
ମୁନି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଘମ ଓ ରକ୍ତରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ କଟିଗଲା।
ବିଭେଦ ବାଣଵେଗେନ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତଂ ନରଂ ପରମ୍
ତାଙ୍କର ବାଣର ତୀବ୍ରତାରେ ବ୍ରହ୍ମା ସେ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଭେଦିଦେଲେ।
ମନ୍ନରେଣୋଚ୍ଛ୍ରିତୋ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତ୍ଵଦୀଯୋ ଵିନିପାତିତଃ
ମୋ ଧୂଳିରେ ଉଠିଥିବା ତୁମ ବ୍ରହ୍ମା ପଡ଼ିଗଲେ।
ହରେଽନ୍ଯଜନ୍ମନି ନରୋ ମଦୀଯୋ ଯଦି ହୀଯତେ
ଯଦି ଆଉ ଜନ୍ମରେ ମୋ ପୁରୁଷ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହାରିଯିବେ,
କୃତ୍ଵା ତଯୋ ରଣମପି ନିଵାର୍ଯ ତାଵୁଵାଚ ହ
ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ କରାଇ, ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ରୋକି ଏହିପରି କହିଲେ।
ତତୋ ମହାରଣେ ଜାତେ ତତ୍ରାହଂ ଯୋଜଯାମି ତମ୍
ତାପରେ, ସେ ମହାସଂଗ୍ରାମ ଆରମ୍ଭ ହେଲାବେଳେ, ସେଠାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିବି।
ଉକ୍ତାଵିମୌ ନରୌ ରୁଦ୍ରୌ ପାଲନୀଯୌ ସ୍ଵଶକ୍ତିତଃ ସ୍ଵାଂଶଭୂତୌ ଦ୍ଵାପରାଂତେ ନିଯୋଜ୍ଯୌ ଭୂତଲେ ତ୍ଵଯା
ଏହି ଦୁଇ ଜଣ ଲୋକ, ଯେଉଁମାନେ ରୁଦ୍ର ସ୍ୱଭାବର, ତୁମେ ତୁମ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ଏମାନେ ତୁମ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଦ୍ୱାପର ଶେଷରେ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ନିଯୁକ୍ତ କର।
ତତୋଽବ୍ରଵୀତ୍ତଦା ଵିଷ୍ଣୁଂ ସୁରେଶୋ ଦୁଃଖିତଂ ଵଚଃ ।। 5.1.3.
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅସ୍ମିନ୍ମନ୍ଵଂତରେ ଦେଵ ତ୍ରେତାଯୁଗଂ ତଦା ଯଦା ଵାଲୀନାମ ମହାବାହୁଃ ସୁଗ୍ରୀଵାର୍ଥେ ନିପାତିତଃ
ଏହି ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ହେ ଦେବ, ଯେବେ ତ୍ରେତାଯୁଗ ଆସିଥିଲା, ବଳଶାଳୀ ବାଲୀଙ୍କୁ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ପାଇଁ ବଧ କରାଯାଇଥିଲା।
ତେନ ଦୁଃଖେନ ତପ୍ତୋଽହଂ ନାହଂ ଗୃହ୍ଣାମି ତେ ନରମ୍
ସେଇ ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ, ତୁମ ଲୋକଙ୍କୁ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହିଁ।
ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରୋଵାଚ ମଘଵନ୍ଭୁଵୋ ଭାରାଵତାରଣେ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ହେ ମଘବନ୍, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ—
ତତୋ ହୃଷ୍ଟୋଽଭଵଚ୍ଛକ୍ରୋ ଵିଷ୍ଣୁଵାକ୍ଯେନ ତେନ ଵୈ
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ର ଖୁସି ହେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ରଵୀନ୍ଦ୍ରୌ ସ ପ୍ରେଷଯିତ୍ଵା ଚ ତୌ ପୁନଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୁଣିଥରେ ପଠାଇଲେ।
କୃତଂ ଜୁଗୁପ୍ସିତଂ କର୍ମ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନୀଶଂ ଜିଘାଂସତା
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଏକ ନିନ୍ଦନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ଶୁଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥମସ୍ଯ ପାପସ୍ଯ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ପରଂ କୁରୁ
ଏହି ପାପର ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କର।