ଶାଧି ରାଜ୍ଯଂ ଚ ଖଲ୍ଵେତନ୍ନାନ୍ଯଥା ମେ ଵଚଃ କୁରୁ
ଏହି ରାଜ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶାସନ କର, ନାହିଁଲେ ମୋର ଆଦେଶ ଅମାନ୍ୟ କରିବି ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ କାକୁତ୍ସ୍ଥୋ ହନୁମଂତମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ଏପରି କହି, କାକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଜ ତାପରେ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—
ଯାଵଲ୍ଲୋକା ଵଦିଷ୍ଯଂତି ମତ୍କଥାଂ ଵାନରର୍ଷଭ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକେ ମୋର କଥା କହିବେ, ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ମୈନ୍ଦଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଵିଦଶ୍ଚୈଵ ଅମୃତପ୍ରାଶନାଵୁଭୌ
ମୈନ୍ଦ ଓ ଦ୍ୱିବିଦ, ଯେଉଁ ଦୁଇଜଣ ଅମୃତ ଚାଖିଥିଲେ—
ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଶ୍ଚ ଯେଽସ୍ମାକଂ ତାନ୍ରକ୍ଷନ୍ତ୍ଵିହ ଵାନରାଃ ମଯା ସାର୍ଧଂ ପ୍ରଯାତେତି ତଦା ତାନ୍ରାଘଵୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ।। 2.8.6.
ଏଠାରେ ଥିବା ବାନରମାନେ ଆମର ପୁଅ ଓ ପଉତାମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଉଁଠାରୁ ଏକାସାଥିରେ ଯାଉଛୁ—ସେ ସମୟରେ ରାଘବ ଏପରି କହିଥିଲେ।
ପ୍ରଭାତାଯାଂ ତୁ ଶର୍ଵର୍ଯ୍ଯାଂ ପୃଥୁଵକ୍ଷା ମହାଭୁଜଃ
ପ୍ରଭାତ ହେବା ସମୟରେ, ବିଶାଳ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା ଜଣେ—
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରାଣି ଯାଂତ୍ଵଗ୍ରେ ଦୀପ୍ଯମାନାନି ସର୍ଵଶଃ
ସେ ପ୍ରଥମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜ୍ୱଳି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଆଗନ୍ତୁଆ କଲେ।
ତତୋ ଵସିଷ୍ଠସ୍ତେଜସ୍ଵୀ ସର୍ଵଂ ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଚେତସା
ତାପରେ ତେଜସ୍ୱୀ ବସିଷ୍ଠ, ସବୁକିଛି ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ତତଃ କ୍ଷୌମାମ୍ବରଧରୋ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ
ସେ କ୍ଷୌମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ନ ଵ୍ଯାହରଚ୍ଛୁଭଂ କିଂଚିଦଶୁଭଂ ଵା ନରେଶ୍ଵରଃ
ନରେଶ୍ୱର କୌଣସି ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କଥା କହିଲେ ନାହିଁ।
ରାମସ୍ଯ ସଵ୍ଯପାର୍ଶ୍ଵେ ତୁ ସପଦ୍ମା ଶ୍ରୀଃ ସମାଶ୍ରିତା
ରାମଙ୍କ ବାମ ପାଖରେ, ପଦ୍ମ ସହିତ ଶ୍ରୀ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ।
ନାନାଵିଧାଯୁଧାନ୍ଯତ୍ର ଧନୁର୍ଜ୍ଯାପ୍ରଭୃତୀନି ଚ
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଥିଲା, ଧନୁଷ ଓ ତାରାଦି ସହିତ।
ଵେଦୋ ବ୍ରାହ୍ମଣରୂପେଣ ସାଵିତ୍ରୀ ସଵ୍ଯଦକ୍ଷିଣେ
ବେଦ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଏବଂ ସାବିତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ଓ ବାମ ପାଖରେ ଥିଲେ।
ଋଷଯଶ୍ଚ ମହାତ୍ମାନଃ ସର୍ଵେ ଚୈଵ ମହୀଧରାଃ
ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତଥାନୁଯାଂତି କାକୁତ୍ସ୍ଥମଂତଃପୁରଗତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ 2.8.6.
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଅନ୍ତଃପୁରର ମହିଳାମାନେ କାକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ସାନ୍ତଃପୁରଶ୍ଚ ଭରତଃ ଶତ୍ରୁଘ୍ନସହିତୋ ଯଯୌ
ଭରତ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କ ସହିତ ଏବଂ ଅନ୍ତଃପୁର ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତତୋ ଵିପ୍ରା ମହାତ୍ମାନଃ ସାଗ୍ନିହୋତ୍ରାଃ ସମଂତତଃ
ତାପରେ ମହାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଗଲେ।
ମଂତ୍ରିଣୋ ଭୃତ୍ଯଯୁକ୍ତାଶ୍ଚ ସପୁତ୍ରାଃ ସହବାଂଧଵାଃ
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜ ଦାସଦାସୀ, ପୁଅ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତତଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରକୃତଯୋ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଜନାଵୃତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା, ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ।
ତଥା ପ୍ରଜାଶ୍ଚ ସକଲାଃ ସପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ସଵବାଂଧଵାଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ନିଜ ପୁଅ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଥିଲେ।
ସ୍ନାତାଃ ଶୁକ୍ଲାମ୍ବରଧରାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଯତମାନସାଃ
ସମସ୍ତେ ସ୍ନାନ କରି, ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଥିଲେ।
ନ କଶ୍ଚିତ୍ତତ୍ର ଦୀନୋଽଭୂନ୍ନ ଭୀତୋ ନାତିଦୁଃଖିତଃ
ସେଠାରେ କେହି ଦୁଃଖି, ଭୟଭୀତ କିମ୍ବା ଅତ୍ୟଧିକ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ ନାହିଁ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମାଶ୍ଚ ନିର୍ଵାଣଂ ରାଜ୍ଞୋ ଜନପଦାସ୍ତଥା
ରାଜାଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟବାସୀ ମଧ୍ୟ ଏକଠା ହେଲେ।
ଋକ୍ଷଵାନରରକ୍ଷାଂସି ଜନାଶ୍ଚ ପୁରଵାସିନଃ
ଭାଲୁ, ବାନର, ରାକ୍ଷସ ଓ ସହରର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ।
ତାନି ଭୂତାନି ନଗରେ ହ୍ଯନ୍ତର୍ଧାନଗତାନ୍ଯପି 2.8.6.
ସହରରେ ଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଥିଲେ।
ଯାନି ପଶ୍ଯଂତି କାକୁତ୍ସ୍ଥଂ ସ୍ଥାଵରାଣି ଚରାଣି ଚ
ସ୍ଥାବର ଓ ଚର ଯେଉଁମାନେ କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏଠି ଥିଲେ।
ନାସୀତ୍ସତ୍ତ୍ଵମଯୋଧ୍ଯାଯାଂ ସୁସୂକ୍ଷ୍ମମପି କିଂଚନ
ଅୟୋଧ୍ୟାରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲା ନାହିଁ।
ଅଥାର୍ଦ୍ଧଯୋଜନଂ ଗତ୍ଵା ନଦୀଂ ପଶ୍ଚାନ୍ମୁଖୋ ଯଯୌ
ତାପରେ ଅଧା ଯୋଜନା ଯାଇ, ସେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ନଦୀ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଥ ତସ୍ମିନ୍ମୁହୂର୍ତେ ତୁ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ ଆଯଯୌ ତତ୍ର କାକୁତ୍ସ୍ଥଂ ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରମୁପସ୍ଥିତମ୍
ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା, ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଥିବା କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିମାନଶତକୋଟୀଭିର୍ଦିଵ୍ଯାଭିଃ ସର୍ଵତୋ ଵୃତଃ
ସେ ଚାରିପଟେ ଶତକୋଟି ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଘିରିଥିଲେ।