ଶଂକରୋପ୍ଯାଶୁ ଭକ୍ତାନାଂ ତେନ ତ୍ଵଂ ଶଂକରଃ ସ୍ମୃତଃ
ଆପଣ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏହିକାରଣରୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶଙ୍କର ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ତେନ ଦେଵ କପାଲୀ ତ୍ଵଂ ସ୍ତୁତୋ ହ୍ଯସି ପ୍ରସୀଦ ନଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ହେ କପାଳୀ ଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଉଛି; ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ।
କୃପାନିଧିଃ ସ ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତରଧୀଯତ ସିତଵିଧୃତକପାଲୋ ମାଲଯା ରୁଦ୍ରପାର୍ଶ୍ଵେ ସ ଜଯତି ଜିତଵେଧା ଊର୍ଜିତଃ ପ୍ରାଜ୍ଯତେଜାଃ
ସେ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ, କୃପାର ଭଣ୍ଡାର, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଧଳା କପାଳ ଧାରିଥିବା, ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା ସେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଜିତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ବିଜୟୀ ହେଲେ।
ଲଲାଟେ ସ୍ଵଦମୁତ୍ପନ୍ନଂ ଗୃହୀତ୍ଵାଽତାଡଯଦ୍ଭୁଵି
ଲଳାଟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଘମକୁ ଧରି, ସେ ଭୂମିରେ ପିଟିଲେ।
ତତ୍ସ୍ଵେଦାତ୍କୁଂଡଲୀ ଜଜ୍ଞେ ସଧନୁଃ ସମହେଷୁଧିଃ
ସେଇ ଘମରୁ କୁଣ୍ଡଳୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଧନୁଷ ଓ ଭାରୀ ବାଣ ଧାରଣ କରି।
ତମୁଵାଚ ଵିରଂଚିସ୍ତୁ ଦର୍ଶଯନ୍ରୁଦ୍ରମୋଜସା
ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି।
ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧନୁରୁଦ୍ଯମ୍ଯ ପୃଷ୍ଠତଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ପଛରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁରୁଷଂ ଚୋଗ୍ରମଗମଦ୍ଵିସ୍ମିତୋ ଭଵଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ।
ମଯା ନ ଵଧ୍ଯୋଽତିବଲଃ ସଖା ଵିଷ୍ଣୋର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ମୋର ଦ୍ୱାରା ମାରାଯିବେ ନାହିଁ; ସେ ବଳବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସଖା ହେବେ।
ଚିଂତଯନ୍ନିତ୍ଥମୀଶୋଽପି ଵିଷ୍ଣୋରାଶ୍ରମମଭ୍ଯଗାତ୍
ଏଭଳି ଭାବି, ଈଶ୍ୱର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରପାତ୍ଯ ଚ ତଦା ହୃଷ୍ଟଃ କ୍ରୀଡାଂ କୁର୍ଵଞ୍ଜଗତ୍ସ୍ଥିତୌ
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ପୃଥିବୀରେ ଖେଳ କରିଲେ।
ଅଦୃଶ୍ଯଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଵିଶ୍ଵସୃଗ୍ଵିଭୁଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସ୍ୱାମୀ।
ଏକାଂଗୁଷ୍ଠସ୍ଥିତଂ ଭୂମୌ ତପୋଽତ୍ଯଂତମନାତୁରମ୍ 5.1.3.
ପୃଥିବୀରେ ଏକା ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଦଢ଼ି, ସେ ଅତ୍ୟଧିକ ତପସ୍ୟା କଲେ, କୌଣସି ଅସୁବିଧା ନ ହୋଇ।
ପୁଣ୍ଯା ଧାରସମାଯୁକ୍ତଂ ପୁରାଣପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ପୁଣ୍ୟ ଧାରାରେ ଯୁକ୍ତ, ପୁରାତନ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ।
କପାଲଂ ଦର୍ଶଯିତ୍ଵାଗ୍ରେ ଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵଲନସୋତ୍କଟମ୍
ସେ ତାଙ୍କମାନେ ଆଗରେ ଏକ ଖପର ଦେଖାଇଲେ, ଯାହା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଜଳୁଥିଲା।
କୋଽନ୍ଯୋ ଯୋଗ୍ଯୋ ଭଵେଦ୍ଭିକ୍ଷୁର୍ଭିକ୍ଷାଦାନସ୍ଯ ସାଂପ୍ରତମ୍
ଏହି ସମୟରେ ଭିକ୍ଷା ନେବାକୁ ଅନ୍ୟ କିଏ ଯୋଗ୍ୟ ହେବେ?
ତଂ ବିଭେଦାଂତର୍ଗତଜ୍ଞଃ ଶୂଲେନ ଶଶିଶେଖରଃ
ତାଙ୍କ ଭିତରେ କ'ଣ ଅଛି ଜାଣି, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ଜାଂବୂନଦରସାକାରା ଵହ୍ନିଜ୍ଵାଲେଵ ନିର୍ମଲା
ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ପବିତ୍ର।
ଋଜ୍ଵୀ ଵେଗଵତୀ ଶିପ୍ରା ଦୀଧିତୀଵାଂବରେ ରଵେଃ
ଶିପ୍ରା ନଦୀ ସିଧା ଓ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ବହୁଥିଲା, ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ସା ସମୁଵାହ ହରେର୍ଭୁଜାତ୍
ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ହରିଙ୍କ ବାହୁରୁ ଏହାକୁ ବହନ କଲେ।
ଦତ୍ତାଂ ନାରାଯଣେନାଥ ସତ୍ପାତ୍ରେ ପାତ୍ର ଉତ୍ତମେ
ତାପରେ ନାରାୟଣ ଏହାକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ସଂପୂର୍ଣଂ ତଵ ପାତ୍ରଂ ହି ତତୋ ଵୈ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ତୁମର ପାତ୍ର ଏବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ତାପରେ ପରମେଶ୍ୱର—
ଶଶିସୂର୍ଯାଗ୍ନି ନଯନଃ ଶଶିଶେଖରଶୋଭିତଃ 5.1.3.
ଯାହାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ରକଳାରେ ଶୋଭିତ।
ଅଂଗୁଲ୍ଯା ଘଟଯନ୍ପ୍ରାହ କପାଲଂ ଚାତିପୂରିତମ୍
ତିନି ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଖପରକୁ ଟିପି ଦେଖାଇ କହିଲେ, 'ଏହି ପାତ୍ର ଅତିରିକ୍ତ ଭରିଯାଇଛି।'
ପାର୍ଶ୍ଵତୋଥ ହରେରୀଶଃ ସ୍ଵାଂଗୁଲ୍ଯା ରୁଧିରଂ ତଦା
ତାପରେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ତାଙ୍କ ପାଶରୁ ରକ୍ତ ଆଣିଲେ।
ମଥ୍ଯମାନେ ତତୋ ରକ୍ତେ କଲଲଂ ବୁଦ୍ବୁଦଂ କ୍ରମାତ୍
ସେଇ ରକ୍ତ ମଥାଯିବା ସମୟରେ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଫେନ ଓ ବୁଲବୁଲି ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।
ସହସ୍ରବାହୂ ରକ୍ତାକ୍ଷୋ ଧନୁର୍ଜ୍ଯାଂ ସଂସ୍ପୃଶନ୍ମୁହୁଃ
ହଜାର ବାହୁଅଳି ଲାଲ ଆଖିଅଳି ବ୍ୟକ୍ତି ବାରମ୍ବାର ଧନୁଷର ତାରକୁ ଛୁଇଁଥିଲେ।
ପୁରୁଷୋଽର୍ଜୁନସଂକାଶଃ କପାଲେ ସଂପ୍ରକାଶଯନ୍
ଏକ ପୁରୁଷ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଖପର ଭିତରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
କପାଲେ ଭଗଵନ୍କୋଽଯଂ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତୋଽଭଵନ୍ନରଃ
ଏହି ଖପର ଭିତରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏକ ପୁରୁଷ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ନରୋ ନାମେତି ପୁରୁଷଃ ପରମାସ୍ତ୍ରଵିଦାଂଵରଃ
ଏହି ପୁରୁଷଙ୍କୁ 'ନର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାର ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ।