ତତଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ବୃହସ୍ପତିମ୍
ତାପରେ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—
ତୀର୍ଥଂ ଵିନା ଧ୍ରୁଵଂ ଵୃଦ୍ଧିସ୍ତେଜସୋ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୀର୍ଥ ଛଡ଼ା, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତେଜର ବୃଦ୍ଧି ହେବା ନାହିଁ ।
ତତସ୍ତୀର୍ଥାନ୍ଯନେକାନି ଭ୍ରାଂତ୍ଵା ଶକ୍ରୋ ନରାଧିପ ସ୍ନାନଂ ଚକ୍ରେ ତତଃ ଶ୍ରାନ୍ତୋ ମହୌଜାଃ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ତାପରେ ଶକ୍ର ଅନେକ ତୀର୍ଥ ଘୁଞ୍ଚି, ସ୍ନାନ କଲେ; ଏବଂ ଶ୍ରାନ୍ତ ହେଇ, ପୁନି ତାଙ୍କର ମହାତେଜ ଫେରିଲା ।
ଦୁର୍ଗନ୍ଧେନ ଵିନିର୍ମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଦେଵୈଃ ସମାଵୃତଃ
ଦୁର୍ଗନ୍ଧରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେ ଦେବମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଯାଇଲେ ।
ଯେଽତ୍ର ସ୍ନାନଂ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତେ ଶକ୍ରୋଚ୍ଛ୍ରଯେ ସଦା ସୁଶ୍ରୀକାଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ସଦା ଜନ୍ମନିଜନ୍ମନି
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ଶକ୍ରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ସୁଭାଗ୍ୟବାନ ହେବେ ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଂଡେ ମହୌଜସତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵଵର୍ଣନଂନାମୈକୋନଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ସଂହିତାରେ, ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସ ଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡରେ 'ମହାଉଜସ ତୀର୍ଥର ପ୍ରଭାବ ବର୍ଣ୍ନନ' ନାମକ ଉନଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତୋ ନରଃ ସମ୍ଯଗିଷ୍ଟଂ ଫଲମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଠିକ୍ ଭାବରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଚାହିଥିବା ଫଳ ପାଇଥାଏ ।
ଆସୀତ୍ପୁରା ନିମିର୍ନାମ କ୍ଷତ୍ରିଯଃ ସୂର୍ଯଵଂଶଜଃ
ପୂର୍ବେ ଏଠାରେ ନିମି ନାମକ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ଉତ୍ପନ୍ନ ।
ପ୍ରାଯୋପଵେଶନଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଥିତସ୍ତତ୍ର ସମାହିତଃ
ସେ ପ୍ରାୟୋପବେଶନ କରି, ଏଠାରେ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ରହିଥିଲେ ।
ଚକ୍ରୁର୍ଧର୍ମକଥାଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ରାଜର୍ଷୀଣାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ସେମାନେ ମହାତ୍ମା ରାଜାର୍ଷିମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ ।
ତତଃ କଶ୍ଚିତ୍କଥାଂତେ ଚ ଲୋମଶୋ ନାମ ସନ୍ମୁନିଃ
ତାପରେ କଥା ଶେଷରେ, ଲୋମଶ ନାମକ ଏକ ମୁନି ଆସିଲେ—
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ପାର୍ଥିଵୋ ରାଜନ୍ନିମିଃ ପରମଦୁର୍ମନାଃ
ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ନିମି ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ତଂ ଵିପ୍ରମସ୍ତ୍ଯୁପାଯୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ତାପରେ ସେ ବିଦ୍ୱାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠାରେ ଏକ ଉପାୟ ଅଛି।"
ଲୋମଶ ଉଵାଚ ଦଯା ମେ ନୃପ ସଞ୍ଜାତା ତ୍ଵାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁଃଖିତଂ ଭୃଶମ୍
ଲୋମଶ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଏତେ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି ମୋର ହୃଦୟରେ କରୁଣା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।"
ଅତ୍ରୈଵ ଚାନଯିଷ୍ଯାମି ଜଂବୂଦ୍ଵୀପୋଦ୍ଭଵାନି ଚ
ଏଠି ମୁଁ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପରେ ଜନ୍ମିଥିବା ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକୁ ଆଣିଦେବି।
ସ୍ନାନଂ କୁରୁ ମହାରାଜ ହ୍ଯେକୀଭୂତେଷୁ ତତ୍ର ଚ 7.3.60.
ହେ ମହାରାଜ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଏକାତ୍ମ ହେବା ସ୍ଥାନରେ ତୁମେ ସ୍ନାନ କର।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଵିପ୍ରର୍ଷିର୍ଧ୍ଯାନଂ ଚକ୍ରେ ସମାହିତଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି ଏକାଗ୍ର ମନେ ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯଯାର୍ଥଂ ଚ ରାଜର୍ଷେ ଜଂବୂଵୃକ୍ଷୋ ଵ୍ଯଜାଯତ
ତୁମର ନିଶ୍ଚିନ୍ତତା ପାଇଁ, ହେ ରାଜାଋଷି, ଏଠାରେ ଜମ୍ବୁ ଗଛ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ସଦେହଶ୍ଚ ଗତଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ତୀର୍ଥସ୍ନାନାଦନନ୍ତରମ୍
ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ ସେ ଦେହସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
କନ୍ଯାଗତେ ରଵୌ ତତ୍ର ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁରୁତେ ନରଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ କନ୍ୟା ରାଶିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାବେଳେ, ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ସେଠାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ—
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସଖଂଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଣ୍ଡେ ଜଂବୂତୀର୍ଥପ୍ରଭାଵଵର୍ଣନଂନାମ ଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡର 'ଜମ୍ବୁତୀର୍ଥର ମହିମା' ନାମକ ସଠିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଯେନ ଗଂଗା ଧୃତା ରାଜନ୍ନିପତନ୍ତୀ ନଭସ୍ତଲାତ୍
ଯିଏ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ୁଥିବାବେଳେ ଧରିଥିଲେ, ହେ ରାଜା—
ଆହୂତା ଦେଵ ଦେଵେନ ହ୍ଯଚଲେଶ୍ଵରରୂପିଣା
ଦେବମାନ୍ୟ ଯିଏ ଅଚଳେଶ୍ୱର ରୂପେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ—
ତତ୍ର ଯଃ କୁରୁତେ ସ୍ନାନମଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଚ ସମାହିତଃ
ଯିଏ ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ସ୍ନାନ କରେ—
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡେ ତୃତୀଯଽର୍ବୁଦଖଣ୍ଡେ ଗଂଗାଧରତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯ ଵର୍ଣନଂନାମୈକଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡର 'ଗଙ୍ଗାଧର ତୀର୍ଥର ମହିମା' ନାମକ ଏକଷଠିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ତଥା ଗଂଗେଶ୍ଵରଂ ଚାନ୍ଯଦ୍ଗଙ୍ଗଯା ନିର୍ମିତଂ ସ୍ଵଯମ୍
ଏଭଳି, ଆଉ ଏକ ଗଙ୍ଗେଶ୍ୱର ଅଛି, ଯାହାକୁ ଗଙ୍ଗା ନିଜେ ଗଢ଼ିଥିଲେ।
ପୁରା ସମଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧମୁମାଯାଃ ସହ ଗଂଗଯା
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଉମା ଓ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା।
ଯଯା ସଂପୂଜିତଃ ଶଂଭୁଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଯାସ୍ଯତି ଦର୍ଶନମ୍
ଯାହାଙ୍କୁ ସେ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେ ଶମ୍ଭୁ ଶୀଘ୍ରେ ଦର୍ଶନ ଦେବେ।
ଏଵମୁକ୍ତା ତତୋ ଗଂଗା ସତ୍ଵରୈତ୍ଯାତ୍ର ପର୍ଵତେ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଗଙ୍ଗା ତୁରନ୍ତ ସେ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୌର୍ଯାଥ କଟକଂ ପର୍ଵତସ୍ଯ ମନୋହରମ୍
ସେଠାରେ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଗୌରୀଙ୍କର ଶୁଭ୍ର ଶିବିର ଦେଖି—