ଵର୍ଣାନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯଦ୍ଵତ୍ତଥା ତୀର୍ଥେଷୁ ସଂଗମଃ
ଯେପରି ବର୍ଣ୍ଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସର୍ବୋପରି, ସେପରି ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗମ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ,
ଅତ୍ର ସ୍ନାନେନ ଦାନେନ ଯଥା ଶକ୍ତ୍ଯା ଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ
ଏଠାରେ ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କଲେ,
ନରୋ ଵା ଯଦି ଵା ନାରୀ ଵିଧିଵତ୍ସ୍ନାନମାଚରେତ୍
ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି,
ଯଥା ଵହ୍ନିର୍ଦହେତ୍ସର୍ଵଂ ଶୁଷ୍କମାର୍ଦ୍ରମଥାପି ଵା
ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଶୁଖିଲା କିମ୍ବା ଭିଜା ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ପୁଡ଼ିଦେଉଛି,
ଏକତଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ନାନାଵିଧିଫଲାନି ଵୈ 2.8.6.
ଏକପଟେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ, ଯାହାର ବିଭିନ୍ନ ଫଳ ଅଛି,
ସର୍ଵତୀର୍ଥାଵଗାହସ୍ଯ ଫଲଂ ଯାଦୃକ୍ସ୍ମୃତଂ ଶ୍ରୁତୌ
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିବାର ଯେଉଁ ଫଳ ଶ୍ରୁତିରେ କୁହାଯାଇଛି,
ଗୋପ୍ରତାରାଭିଧଂ ତୀର୍ଥମପରଂ ଵର୍ତତେଽନଘ
ଓ ନିଷ୍ପାପ, ଗୋପ୍ରତାରା ନାମକ ଅନ୍ୟ ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି।
ଯତ୍ର ସ୍ନାନେନ ଦାନେନ ନ ଶୋଚତି ନରଃ କ୍ଵଚିତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ କିମ୍ବା ଦାନ କଲେ, ମଣିଷ କେବେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଯଥା ଵିଦ୍ଵନ୍ଵର୍ତ୍ତତେ ମଣିକର୍ଣିକା
ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀ, ବାରାଣସୀରେ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଅଛି,
ନୈମିଷେ ଚକ୍ରଵାପୀ ତୁ ଯଥା ତୀର୍ଥତମା ସ୍ମୃତା
ସେପରି ନୈମିଷ ରେ ଚକ୍ରବାପୀକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।
ଯତ୍ର ରାମାଜ୍ଞଯା ଵିଦ୍ଵନ୍ସାକେତନଗରୀଜନାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଜ୍ଞାନୀ, ସାକେତ ନଗରର ଲୋକମାନେ—
କଥଂ ଚ ରାଘଵୋ ଵିଦ୍ଵନ୍ନେତତ୍କଥଯ ସୁଵ୍ରତ
ଏବଂ ରାଘବ କିପରି କହିଥିଲେ, ଏହି କଥା ମୋତେ କୁହ, ଓ ସୁନିଶ୍ଚଳ।
ଯଥାଜଗାମ ରାମୋଽସୌ ସ୍ଵର୍ଗଂ ସ ଚ ପୁରୀଜନଃ
ରାମ କିପରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସେହିପରି ସେହି ନଗରର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ।
ପୁରା ରାମୋ ଵିଧାଯୈଵ ଦେଵକାର୍ଯ୍ଯମତଂଦ୍ରିତଃ
ପୂର୍ବେ ରାମ ଦେବତାଙ୍କ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, କ୍ଲାନ୍ତି ଛାଡ଼ି—
ତତୋ ନିଶମ୍ଯ ଚାରେଣ ଵାନରାଃ କାମରୂପିଣଃ 2.8.6.
ତାପରେ ଗୁପ୍ତଚର ଦ୍ୱାରା ଶୁଣି, ଯେଉଁ ବାନରମାନେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ରୂପ ନେଇପାରନ୍ତି—
ଦେଵଗଂଧର୍ଵପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ଋଷିପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ଵାନରାଃ
ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଋଷିଙ୍କ ପୁଅ ବାନରମାନେ—
ତେ ରାମମନୁଗତ୍ଯୋଚୁଃ ସର୍ଵେ ଵାନରଯୂଥପାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ରାମଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି, ବାନର ସେନାପତିମାନେ କହିଲେ—
ଯଦି ରାମ ଵିନାସ୍ମାଭିର୍ଗଚ୍ଛେସ୍ତ୍ଵଂ ପୁରୁଷର୍ଷଭ
ଯଦି ରାମ, ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ତୁମେ ଯିବ, ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ତେଷାମୃକ୍ଷଵାନରରକ୍ଷସାମ୍
ସେମାନଙ୍କ, ଅର୍ଥାତ୍ ଭାଲୁ, ବାନର ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି—
ଯାଵତ୍ପ୍ରଜା ଧରିଷ୍ଯଂତି ତାଵଦେଵ ଵିଭୀଷଣ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଜାମାନେ ରହିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବିଭୀଷଣ, ଏହି ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କର।
ଶାଧି ରାଜ୍ଯଂ ଚ ଖଲ୍ଵେତନ୍ନାନ୍ଯଥା ମେ ଵଚଃ କୁରୁ
ଏହି ରାଜ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶାସନ କର, ନାହିଁଲେ ମୋର ଆଦେଶ ଅମାନ୍ୟ କରିବି ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ କାକୁତ୍ସ୍ଥୋ ହନୁମଂତମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ଏପରି କହି, କାକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଜ ତାପରେ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—
ଯାଵଲ୍ଲୋକା ଵଦିଷ୍ଯଂତି ମତ୍କଥାଂ ଵାନରର୍ଷଭ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକେ ମୋର କଥା କହିବେ, ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ମୈନ୍ଦଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଵିଦଶ୍ଚୈଵ ଅମୃତପ୍ରାଶନାଵୁଭୌ
ମୈନ୍ଦ ଓ ଦ୍ୱିବିଦ, ଯେଉଁ ଦୁଇଜଣ ଅମୃତ ଚାଖିଥିଲେ—
ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଶ୍ଚ ଯେଽସ୍ମାକଂ ତାନ୍ରକ୍ଷନ୍ତ୍ଵିହ ଵାନରାଃ ମଯା ସାର୍ଧଂ ପ୍ରଯାତେତି ତଦା ତାନ୍ରାଘଵୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ।। 2.8.6.
ଏଠାରେ ଥିବା ବାନରମାନେ ଆମର ପୁଅ ଓ ପଉତାମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଉଁଠାରୁ ଏକାସାଥିରେ ଯାଉଛୁ—ସେ ସମୟରେ ରାଘବ ଏପରି କହିଥିଲେ।
ପ୍ରଭାତାଯାଂ ତୁ ଶର୍ଵର୍ଯ୍ଯାଂ ପୃଥୁଵକ୍ଷା ମହାଭୁଜଃ
ପ୍ରଭାତ ହେବା ସମୟରେ, ବିଶାଳ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା ଜଣେ—
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରାଣି ଯାଂତ୍ଵଗ୍ରେ ଦୀପ୍ଯମାନାନି ସର୍ଵଶଃ
ସେ ପ୍ରଥମେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜ୍ୱଳି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଆଗନ୍ତୁଆ କଲେ।
ତତୋ ଵସିଷ୍ଠସ୍ତେଜସ୍ଵୀ ସର୍ଵଂ ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଚେତସା
ତାପରେ ତେଜସ୍ୱୀ ବସିଷ୍ଠ, ସବୁକିଛି ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ତତଃ କ୍ଷୌମାମ୍ବରଧରୋ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ
ସେ କ୍ଷୌମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ନ ଵ୍ଯାହରଚ୍ଛୁଭଂ କିଂଚିଦଶୁଭଂ ଵା ନରେଶ୍ଵରଃ
ନରେଶ୍ୱର କୌଣସି ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କଥା କହିଲେ ନାହିଁ।