ପୀଯମାନେଽମୃତେ ଦେଵ ଦେଵୈଃ ପୂର୍ଵଂ ପରାଜିତୈଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଅମୃତ ପାନ କରୁଥିଲେ,
ଅପିବଚ୍ଚାମୃତଂ ରାହୁସ୍ତେନାସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁଵର୍ଜିତମ୍
ରାହୁ ସେଇ ଅମୃତ ପିଇଥିଲେ, ଏହିପରି ସେ ମୃତ୍ୟୁ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ତତୋ ଦେଵୈଃ କୃତଂ ସାମ ଗ୍ରହମଧ୍ଯେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ 7.3.51.
ତାପରେ, ଦେବମାନେ ସମ୍ମିଳନ କରି, ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସାଇଲେ।
ଭଯାତ୍ତସ୍ଯ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଶୃଂଗଂ ଗିରେରିଦମ୍ ତସ୍ମାଦତ୍ର ପ୍ରସାଦଂ ମେ କୁରୁ କାମନିଷୂଦନ
ତାଙ୍କ ଭୟରେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ, ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଭେଦି ଏହି କାମ କରାଯାଇଥିଲା; ଏହିଠାରେ ମୋତେ ଦୟା କର, କାମନା ନାଶକ।
କରିଷ୍ଯତି ଗ୍ରହଂ ନୂନଂ ରାହୁଃ କୋପପରାଯଣଃ
କ୍ରୋଧରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ରାହୁ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମକୁ ଧରିବ।
ଗ୍ରହଣେ ତଵ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ସ୍ନାନଦାନାଦିକାଃ କ୍ରିଯାଃ
ତୁମ ପାଖରେ ଗ୍ରହଣ ଆସିଲେ, ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କରିବା ଉଚିତ।
ତାଭିସ୍ତଵ ନ ସଂତାପଃ ସ୍ଵଲ୍ପୋଽପ୍ଯେଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କରିଲେ, ତୁମେ କିଛିମାତ୍ର ଦୁଃଖ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ।
ଗ୍ରହଣେ ତଵ ସଂଜାତେ ମମ ଵାକ୍ଯାଦସଂଶଯମ୍ ଚନ୍ଦ୍ରୋଦ୍ଭେଦମିତି ଖ୍ଯାତଂ ତୀର୍ଥଂ ଲୋକେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ ହେବାବେଳେ, ମୋର କଥା ଅନୁସାରେ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ— ଯେଉଁ ତୀର୍ଥକୁ 'ଚନ୍ଦ୍ରୋଦ୍ଭେଦ' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ସେଠା ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତୀର୍ଥ ହେବ।
ଗ୍ରହଣେ ତଵ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଯୋଽତ୍ର ସ୍ନାନଂ କରିଷ୍ଯତି
ତୁମ ପାଖରେ ଗ୍ରହଣ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ସ୍ନାନ କରିବ,
ଯୋ ଵା ସୋମଦିନେ ସ୍ନାନଂ ଦର୍ଶନଂ ତତ୍ର ଚାଚରେତ୍
କିମ୍ବା ସୋମବାର ଦିନେ ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ସ୍ନାନ କିମ୍ବା ଦର୍ଶନ କରିବ,
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଭଗଵାଂସ୍ତତଶ୍ଚାଂତର୍ଦଧେ ହରଃ
ଏପରି କଥା କହି, ଭଗବାନ ହରା ସେଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଣ୍ଡେ ଚନ୍ଦ୍ରୋଦ୍ଭେଦତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଅଟଠାଉଁ ହଜାର ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡର 'ଚନ୍ଦ୍ରୋଦ୍ଭେଦ ତୀର୍ଥର ମହିମା' ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକାବନ୍ତି ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ସମାପ୍ତ।
ଯତ୍ର ଗୌର୍ଯା ତପସ୍ତପ୍ତଂ ସୁପୁଣ୍ଯଂ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଗୌରୀ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେଠି ବହୁତ ପୁଣ୍ୟ ଓ ଲୋକମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯସ୍ଯ ସଂଦର୍ଶନେନାପି ନରଃ ପାପାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସେଠିକୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
କିମର୍ଥଂ ଚ ମହତ୍ତ୍ଵେତତ୍କୌତୁକଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ଏହିପରି ବଡ଼ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାହିଁକି? ତୁମେ ଏହା କହିବା ଉଚିତ।
ଯସ୍ଯାଃ ସଂଶ୍ରଵଣାଦେଵ ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାତକୈଃ
ଏହାକୁ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ପୁରା ଗୌର୍ଯା ସମାସକ୍ତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ
ପୂର୍ବେ ଗୌରୀ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିବାକୁ ଜାଣି, ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ,
ଵୀର୍ଯଂ ଯଦି ତ୍ରିନେତ୍ରସ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରେ ଗୌର୍ଯାଃ ପତିଷ୍ଯତି
ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କର ବୀର୍ୟ ଯଦି ଗୌରୀଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପଡ଼ିବ,
ସଂତତେସ୍ତୁ ଵିନାଶାଯ ତତୋ ଗଚ୍ଛାମହେ ଵଯମ୍
ତେବେ ସେ ସନ୍ତାନର ନାଶ ପାଇଁ ଆମେ ଯିବା।
ଏଵଂ ସଂମଂତ୍ର୍ଯ ଦେଵାସ୍ତେ କୈଲାସଂ ପର୍ଵତଂ ଗତାଃ
ଏପରି ଆଲୋଚନା କରି, ଦେବମାନେ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।
ଅଥ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵା ଚ ତଂ ଗଣମ୍ 7.3.52.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସେ ଦଳକୁ ଠକାଇ,
ଗତ୍ଵା ଵାଯୋ ଭଵଂ ବ୍ରୂହି ନ କାର୍ଯା ସଂତତିସ୍ତ୍ଵଯା
ଯାଇ, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଭବଙ୍କୁ କହ, 'ତୁମେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।'
ତତୋ ଵାଯୁର୍ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ସ୍ଥିତୋ ଯତ୍ର ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ବାୟୁ ବେଗରେ ଚାଲି ଯାଇ, ଯେଉଁଠାରେ ମହେଶ୍ୱର ଥିଲେ, ସେଠି ଗଲା ଏବଂ ଦଢ଼ ହେଲା।
ତତସ୍ତୁ ଭଗଵାଞ୍ଛର୍ଵୋ ଵ୍ରୀଡଯା ପରଯା ଯୁତଃ
ତାପରେ ଭଗବାନ ଶର୍ବ, ଗଭୀର ଲଜ୍ଜାରେ ଡୁବିଗଲେ।
ତତୋ ଗୌରୀ ସୁଦୁଃଖାର୍ତା ଶଶାପ ତ୍ରିଦଶାଲଯାନ୍
ତାପରେ ଗୌରୀ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତେଽପି ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ସନ୍ତାନେନ ଵିଵର୍ଜ୍ଜିତାଃ
ଏହିକାରଣରୁ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବେ।
ଯସ୍ମାଦ୍ଵାଯୋ ସମାଯାତଃ ସ୍ଥାନେଽସ୍ମିଞ୍ଜନଵର୍ଜିତେ
ଯେହেতୁ ବାୟୁ ଏହି ଜନଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଆସିଥିଲେ,
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ଦୀର୍ଘଂ ଭର୍ତୁଃ କୋପପରାଯଣା
ଏଭଳି କହି, ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ରୋଷରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ।
ସୁତାର୍ଥଂ ସା ତପସ୍ତେପେ ଯତଵାକ୍କାଯମାନସା
ପୁଅ ପାଇଁ, ସେ ନିଜ କଥା, ଦେହ ଓ ମନ କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଯୈର୍ଵିବୁଧୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତଦଂତିକମୁପାଗମତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ସେ ସେଠାକୁ ଗଲେ।