ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଵିଷ୍ଣୁପୂଜାଂ ଚ କୁର୍ଵଞ୍ଛୃଣ୍ଵନ୍ହରେଃ କଥାମ୍ କଥାଭିଃ ପୁଣ୍ଯଯୁକ୍ତାଭିର୍ଜାଗୃଯାଚ୍ଛର୍ଵରୀଂ ନରଃ
ଏହିପରି ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ହରିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପୁଣ୍ୟମୟ କଥାରେ ରାତି ଜାଗି ରହନ୍ତି,
ତତଃ ପ୍ରଭାତେ ଵିମଲେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଵିଧିଵଦାଦରାତ୍
ତାପରେ ପ୍ରଭାତରେ ଶୁଭ୍ର ଜଳରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଆଦର ସହିତ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି,
ସ୍ଵର୍ଣଂ ଚାନ୍ନଂ ଚ ଵାସାଂସି ଯୋ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧଯାଽନ୍ଵିତଃ
ଏବଂ ଯେଉଁଜଣେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସୁନା, ଖାଦ୍ୟ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରନ୍ତି,
ଵର୍ଷେଵର୍ଷେ ତୁ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଜାଗରଃ ପୁଣ୍ଯତତ୍ପରୈଃ
ପୁଣ୍ୟକାମୀ ଲୋକମାନେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏହି ଜାଗରଣ କରିବା ଉଚିତ,
ହରିଃ ପୂଜ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ସମ୍ଯକ୍ସଂତୋଷ୍ଯାଃ ଶକ୍ତିତୋ ନରୈଃ ଭଵଂତି ନିର୍ଵିଷାଃ ସର୍ପା ଯଥା ତାର୍କ୍ଷ୍ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍ 2.8.6.
ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯଥାସମ୍ଭବ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ; ଯେପରି ତାର୍କ୍ଷ୍ୟଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ସର୍ପମାନେ ବିଷହୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେପରି ଲୋକମାନେ ନିର୍ଭୟ ହୁଅନ୍ତି।
ତତ୍ର ସ୍ନାତୋ ଦିଵଂ ଯାତି ଅତ୍ର ସ୍ନାତଃ ସୁଖୀ ଭଵେତ
ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ସେଠାରୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ସୁଖୀ ହୁଅନ୍ତି।
ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଯେ କେଚିତ୍ପ୍ରାଣିନଃ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ
ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାଣୀ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ,
ଭୂତାନାମିହ ସର୍ଵେଷାଂ ଦୁଃଖୋପହତଚେତସାମ୍
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଭୂତମାନେ, ଯାହାଙ୍କ ମନ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ,
ସପ୍ତାଵରାନ୍ସପ୍ତପରାନ୍ପୁରୁଷଶ୍ଚାତ୍ମନାସହ
ସାତଟି ଅଧମ ଓ ସାତଟି ଉତ୍ତମ, ଏବଂ ସେ ନିଜେ ସହିତ,
ଜାତ୍ଯଂଧୈରିହ ତେ ତୁଲ୍ଯାସ୍ତଥା ପଂଗୁଭିରେଵ ଚ
ଏଠାରେ ଜନ୍ମାନ୍ଧ ଓ ଲଙ୍ଗଡା ଲୋକମାନେ ସମାନ ହୁଅନ୍ତି,
ଵର୍ଣାନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯଦ୍ଵତ୍ତଥା ତୀର୍ଥେଷୁ ସଂଗମଃ
ଯେପରି ବର୍ଣ୍ଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସର୍ବୋପରି, ସେପରି ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗମ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ,
ଅତ୍ର ସ୍ନାନେନ ଦାନେନ ଯଥା ଶକ୍ତ୍ଯା ଜିତେଂଦ୍ରିଯଃ
ଏଠାରେ ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କଲେ,
ନରୋ ଵା ଯଦି ଵା ନାରୀ ଵିଧିଵତ୍ସ୍ନାନମାଚରେତ୍
ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି,
ଯଥା ଵହ୍ନିର୍ଦହେତ୍ସର୍ଵଂ ଶୁଷ୍କମାର୍ଦ୍ରମଥାପି ଵା
ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଶୁଖିଲା କିମ୍ବା ଭିଜା ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ପୁଡ଼ିଦେଉଛି,
ଏକତଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ନାନାଵିଧିଫଲାନି ଵୈ 2.8.6.
ଏକପଟେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ, ଯାହାର ବିଭିନ୍ନ ଫଳ ଅଛି,
ସର୍ଵତୀର୍ଥାଵଗାହସ୍ଯ ଫଲଂ ଯାଦୃକ୍ସ୍ମୃତଂ ଶ୍ରୁତୌ
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିବାର ଯେଉଁ ଫଳ ଶ୍ରୁତିରେ କୁହାଯାଇଛି,
ଗୋପ୍ରତାରାଭିଧଂ ତୀର୍ଥମପରଂ ଵର୍ତତେଽନଘ
ଓ ନିଷ୍ପାପ, ଗୋପ୍ରତାରା ନାମକ ଅନ୍ୟ ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି।
ଯତ୍ର ସ୍ନାନେନ ଦାନେନ ନ ଶୋଚତି ନରଃ କ୍ଵଚିତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ କିମ୍ବା ଦାନ କଲେ, ମଣିଷ କେବେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଯଥା ଵିଦ୍ଵନ୍ଵର୍ତ୍ତତେ ମଣିକର୍ଣିକା
ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀ, ବାରାଣସୀରେ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଅଛି,
ନୈମିଷେ ଚକ୍ରଵାପୀ ତୁ ଯଥା ତୀର୍ଥତମା ସ୍ମୃତା
ସେପରି ନୈମିଷ ରେ ଚକ୍ରବାପୀକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।
ଯତ୍ର ରାମାଜ୍ଞଯା ଵିଦ୍ଵନ୍ସାକେତନଗରୀଜନାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଜ୍ଞାନୀ, ସାକେତ ନଗରର ଲୋକମାନେ—
କଥଂ ଚ ରାଘଵୋ ଵିଦ୍ଵନ୍ନେତତ୍କଥଯ ସୁଵ୍ରତ
ଏବଂ ରାଘବ କିପରି କହିଥିଲେ, ଏହି କଥା ମୋତେ କୁହ, ଓ ସୁନିଶ୍ଚଳ।
ଯଥାଜଗାମ ରାମୋଽସୌ ସ୍ଵର୍ଗଂ ସ ଚ ପୁରୀଜନଃ
ରାମ କିପରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସେହିପରି ସେହି ନଗରର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ।
ପୁରା ରାମୋ ଵିଧାଯୈଵ ଦେଵକାର୍ଯ୍ଯମତଂଦ୍ରିତଃ
ପୂର୍ବେ ରାମ ଦେବତାଙ୍କ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, କ୍ଲାନ୍ତି ଛାଡ଼ି—
ତତୋ ନିଶମ୍ଯ ଚାରେଣ ଵାନରାଃ କାମରୂପିଣଃ 2.8.6.
ତାପରେ ଗୁପ୍ତଚର ଦ୍ୱାରା ଶୁଣି, ଯେଉଁ ବାନରମାନେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ରୂପ ନେଇପାରନ୍ତି—
ଦେଵଗଂଧର୍ଵପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ଋଷିପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ଵାନରାଃ
ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଋଷିଙ୍କ ପୁଅ ବାନରମାନେ—
ତେ ରାମମନୁଗତ୍ଯୋଚୁଃ ସର୍ଵେ ଵାନରଯୂଥପାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ରାମଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି, ବାନର ସେନାପତିମାନେ କହିଲେ—
ଯଦି ରାମ ଵିନାସ୍ମାଭିର୍ଗଚ୍ଛେସ୍ତ୍ଵଂ ପୁରୁଷର୍ଷଭ
ଯଦି ରାମ, ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ତୁମେ ଯିବ, ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ତେଷାମୃକ୍ଷଵାନରରକ୍ଷସାମ୍
ସେମାନଙ୍କ, ଅର୍ଥାତ୍ ଭାଲୁ, ବାନର ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି—
ଯାଵତ୍ପ୍ରଜା ଧରିଷ୍ଯଂତି ତାଵଦେଵ ଵିଭୀଷଣ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଜାମାନେ ରହିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବିଭୀଷଣ, ଏହି ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କର।